Εκπολιτισμός με το ζόρι

Οχι υποτονική. Πολιτισμένη. Ετσι είναι, σύμφωνα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αυτή η προεκλογική περίοδος. Στις εκλογές αυτές δεν κυριαρχεί η ανία αλλά η ωριμότητα. Οι εκλογές αυτές δεν υποκύπτουν στην υπνωτιστική δύναμη της ζέστης, αλλά στους κανόνες της ειρηνικής συμβίωσης. Πότε όμως συντελέστηκε αυτή η τεράστια αλλαγή; Πώς μέσα, όχι σε τέσσερα χρόνια, αλλά σε τέσσερις εβδομάδες, εξανεμίστηκε η ρητορική που προϊδέαζε ότι το σκηνικό των εκλογών θα ήταν και πάλι ένα σκηνικό πόλωσης όπως αυτά που στήθηκαν στο παρελθόν χωρίς φειδώ και μέτρο; Τι απέγιναν τα διχαστικά διλήμματα, οι έξαλλοι τόνοι, οι λυσσαλέες αψιμαχίες;

Ο Μητσοτάκης δεν πρωτοτύπησε. Ανάμεσα στις υποτονικές και τις πολιτισμένες εκλογές κάθε πολιτικός θα διάλεγε τις δεύτερες. Κάθε πολιτικός θα απέφευγε να απολιτικοποιήσει τις εκλογές, να τις υποβιβάσει σε μια ανιαρή διαδικασία. Δεν είναι όμως βέβαιο πως κάθε πολιτικός θα προτιμούσε τον πολιτισμό μιας ήρεμης προεκλογικής περιόδου από τη βαρβαρότητα της ακραίας πόλωσης. Μπορεί, με άλλα λόγια, οι εκλογές να ήρθαν στα μέτρα του Μητσοτάκη, αλλά δεν είναι ο Μητσοτάκης που έφερε τις εκλογές στα δικά του μέτρα ούτε ήρθαν στα μέτρα του με την εκούσια συμβολή του Αλέξη Τσίπρα. Αν οι εκλογές δεν έγιναν αλλιώς, είναι επειδή δεν μπορούσαν να γίνουν αλλιώς.

Η επιλογή της ΝΔ εξηγείται εύκολα. Δεν έχει λόγο να διαταράξει την ηρεμία όποιος προηγείται με δέκα μονάδες διαφορά. Αφήνει τον χρόνο να κυλήσει κι ας πάρει και κανέναν θεατή ο ύπνος στις εξέδρες. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί παρασύρθηκε σε αυτό το τέμπο; Το βλέπει κανείς στην προεκλογική του παρουσία. Εφτασε στις εκλογές αποκαμωμένος. Στις ευρωεκλογές δεν έχασε απλώς δυνάμεις, είχε ήδη εξαντλήσει μέχρις τελευταίων αποθεμάτων όλο του το αφήγημα. Ακόμη χειρότερα, όσα αίματα είχε να ανάψει, τα άναψε πολακίζοντας. Και κάπως έτσι έφτασε στις κάλπες σχεδόν σιωπηλός. Συμβαίνει όμως με τον πολιτισμό. Είτε επειδή το επιβάλλει το συμφέρον του είτε επειδή εξαναγκάζεται, καμιά φορά εκπολιτίζεται κανείς με το ζόρι.