{T16}Η διαχείριση {LF}του Γιωργάκ{T16}η

Δύο Ελληνες, δύο Σέρβοι, ένας Ολλανδός, ένας Κροάτης ένας Ρουμάνος κι ένας Πορτογάλος. Ο Αμπελ Φερέιρα είναι ο όγδοος προπονητής του ΠΑΟΚ, στα επτά χρόνια του Ιβάν Σαββίδη. Ζόρικο το στοίχημα για τον τελευταίο. Να διαδεχθεί τον πλέον πετυχημένο προπονητή στην 93χρονη ιστορία του Δικεφάλου του Βορρά. ΟΚ. Τα νεκροταφεία είναι γεμάτα από αναντικατάστατους. Με τον Λουτσέσκου ωστόσο το νερό στον ΠΑΟΚ είχε μπει στ’ αυλάκι. Δεν είναι μόνο οι αγωνιστικές επιτυχίες. Για τους ίδιους, ο ΠΑΟΚ κατέκτησε δύο συνεχόμενα νταμπλ. Είναι ότι είχε βάλει τη σφραγίδα του. Η αγωνιστική ταυτότητα που απέκτησε ο ΠΑΟΚ σ’ αυτά τα δύο χρόνια έγραφε Ραζβάν Λουτσέσκου. ΟΚ, είχε γίνει κουραστικός. Επαναλαμβάνοντας, για πάνω από έναν χρόνο, «μας κλέψανε». Ηταν κι αυτό μια επικοινωνιακή τακτική. Να κατοχυρώσει την ανωτερότητα της ομάδας του. Να χτίσει επάνω στη θεωρία της κλοπής.

Διαχείριση

Εγινε υπερβολικός. Αναφερόμενος στη Γερμανία του Χίτλερ. Για τον τρόπο που έχασε το πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ. Οταν Κομίνης – Ποντίκης ακύρωσαν το γκολ του Βαρέλα. Ηταν κι αυτό μέρος του παιχνιδιού. Να συσπειρωθούν όλοι (διοίκηση, ποδοσφαιρικό τμήμα, κόσμος, ΜΜΕ) κατά της Αθήνας. Μέχρι και την τελευταία στιγμή αποθέωνε τον εργοδότη του. «Οταν κάνω κάποιο λάθος, ο κ. Σαββίδης, μου ασκεί πίεση που με βοηθάει να καταλάβω και να αποκτήσω νοοτροπία νικητή». Και πώς ξέρει δηλαδή ο Ιβάν το σωστό; Θα ξέρει περισσότερη μπάλα από τον Ραζβάν φαίνεται. Τέλος πάντων. Και η διαχείριση του αφεντικού, θέλει τον τρόπο της. Αγωνιστικά ο Λουτσέσκου (φωτογραφία πάνω) πέτυχε μπορείς πεις το απόλυτο. Εγραψε Ιστορία. Νταμπλ, αήττητος στο πρωτάθλημα δεν είναι κάτι που συμβαίνει κάθε μέρα. Κι εκεί ακριβώς στόχευσε. Χωρίς να το πει δημόσια, έβαλε σε δεύτερη μοίρα το Γιουρόπα.

Ρίσκο

Ρεαλιστής, στον απόλυτο βαθμό. Ουσιαστικά, τη φάση των ομίλων την παράτησε. Κι ήξερε τι έκανε. Κανείς δεν θυμάται ότι ο ΠΑΟΚ έχασε μέσα – έξω από τη Βίντι. Αυτό που έμεινε είναι το νταμπλ. Εξίσου πραγματιστής και στο χορτάρι. Μια σφιχτή ομάδα που έπαιζε για το αποτέλεσμα. Ο ΠΑΟΚ έπαιζε το ίδιο πράγμα για 90 λεπτά σε όλα τα παιχνίδια. Δεν άλλαζε τίποτα, δεν τροποποιούσε τίποτα, δεν έπαιρνε το παραμικρό ρίσκο. Κάπου μπορεί να ήταν κουραστικός αυτός ο ΠΑΟΚ, αλλά ήταν ουσιαστικός και αποτελεσματικός. Εμαθε να κερδίζει. Η διαχείριση των αποδυτηρίων υποδειγματική. Σε όλους έδωσε ευκαιρίες. Κανέναν δεν αδίκησε. Είχε καταφέρει το δέσιμο προπονητή – ποδοσφαιριστών στον απόλυτο βαθμό. Εξού κι ούτε ένα κρούσμα απειθαρχίας σ’ αυτά τα δύο χρόνια. Η περίπτωση του Ουάρντα δεν ήταν κάτι που θα μπορούσε να παλέψει. Και γι’ αυτό κι ο Αιγύπτιος δεν έγινε ποτέ πρώτη επιλογή του.

Επανάσταση

Ο Λουτσέσκου είχε την ικανότητα επίσης να διαχειρίζεται την οικογένεια Σαββίδη. Να ισορροπεί ανάμεσα στα δικά του θέλω και τις επιλογές της διοίκησης. Να του εμφανίζουν μεταγραφές για τις οποίες δεν είχε ιδέα. Χατσερίδης, Καρέλης, Μουλέν κ.λπ. Να αποκτώνται ποδοσφαιριστές σε διαφορετικές θέσεις απ’ αυτές που είχε ζητήσει. Μέχρι πότε όμως; Η ποδοσφαιρική καθημερινότητα με τον Γιωργάκη (φωτογραφία κάτω) δεν είναι καθόλου εύκολη. Τις μεταγραφές του Στοχ και του Αουγκούστο τις έμαθε τελευταίος. Οπως τις περισσότερες επί των ημερών του. Ηταν η σταγόνα που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει. Καθώς ήδη υπήρχε η πρόταση της Αλ Χιλάλ. Δεν είναι τυχαίες οι αναφορές ενημερωμένων ρεπόρτερ του ΠΑΟΚ. «Υπήρχαν κάποια πράγματα που τον ενοχλούσαν. Είχε δικαίωμα να κάνει την επανάστασή του και να αποχωρήσει στο τέλος της σεζόν. Οχι τώρα». Και για να είχε δικαίωμα να κάνει επανάσταση, σκέψου τι τράβαγε.

Μάχη

Μέχρι τέλους βέβαια το έπαιζε ΠΑΟΚάρα. «Δεν φεύγω», «Είμαι προπονητής του ΠΑΟΚ και τιμάω το συμβόλαιό μου» κ.λπ. κ.λπ. Η απόφασή του να φύγει, ξάφνιασε την ποδοσφαιρική πιάτσα. Σε ό,τι έχει να κάνει με την οικονομική του επιφάνεια. Δεν του λείπουν τα λεφτά. Η οικογένεια Λουτσέσκου είναι μπορείς να πεις πάμπλουτη. Προπονητής για πολλά χρόνια σε υψηλό επίπεδο ο Μιρτσέα, ο Ραζβάν μοναχοπαίδι και τα λεφτά (που υπολογίζονται σε εννιαψήφιο νούμερο) στη Ρουμανία αβγαταίνουν εύκολα. Κι έφυγε πάνω στο πικ. Δεν είχε να κερδίσει κάτι παραπάνω στη Θεσσαλονίκη. Με την ποδοσφαιρική παράδοση να λέει ότι πάντα ο τρίτος χρόνος για τον προπονητή στην ίδια ομάδα είναι κομβικός. Ο πλέον δύσκολος. Το θέμα βέβαια δεν είναι ο Λουτσέσκου. Είναι ο ΠΑΟΚ. Που σε 36 μέρες ρίχνεται στη μάχη των προκριματικών του Τσάμπιονς Λιγκ. Που βρήκε προπονητή με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Ρήτρα

Οπως πήρε τα λεφτα της ρήτρας Λουτσέσκου, τα έδωσε στην Μπράγκα για τη ρήτρα Φερέιρα. Το φορτίο για τον Πορτογάλο είναι βαρύ. Κι έχει να κάνει με το ζητούμενο της πρόκρισης στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Στον μαραθώνιο του πρωταθλήματος μία – δύο στραβές στην αρχή, διορθώνονται. Στα νοκάουτ παιχνίδια, χάνεις – βγαίνεις. Οψόμεθα.