Σαν εσωκομματική γκρίνια

Ηταν να μην κάνει το λάθος και να μιλήσει. Αλλά τώρα που το έκανε, θα δει. Ποιος απογείωσε τις δημόσιες δαπάνες; Ποιος εκτόξευσε το έλλειμμα; Ποιος ήταν έτοιμος να συμφωνήσει για το όνομα της Μακεδονίας με τόσο επαχθείς όρους που κάνουν τη Συμφωνία των Πρεσπών να μοιάζει με διπλωματικό θρίαμβο;

Μπορεί να δει κανείς την εφ’ όλης της ύλης επίθεση του ΣΥΡΙΖΑ στον Κώστα Καραμανλή υπό το πρίσμα της όψιμης αφύπνισής του. Να πει πως δεν είναι λίγα αυτά που καταλογίζει, αλλά πως τα καταλογίζει πολύ αργά. Πως αυτή η αργοπορία δεν οφείλεται στη δεκαετή σιωπή του πρώην πρωθυπουργού, αλλά σε μια άτυπη όσο και ισχυρή πολιτική σχέση που ανέπτυξε η συριζαϊκή Αριστερά με τη λαϊκή Δεξιά και τους νεοκαραμανλικούς εκπροσώπους της. Και πως αυτή η σχέση βόλευε και τους δυο. Και τον ΣΥΡΙΖΑ που χρειαζόταν τα νεοκαραμανλικά απομεινάρια τόσο για να έχει και την εξουσία εκτός από τη διακυβέρνηση όσο και για να αναστατώνει τη νεομητσοτακική ΝΔ. Αλλά και τον Καραμανλή που εξασφάλισε ένα προσωπικό περιβάλλον εντελώς προστατευμένο από την κριτική.

Περισσότερη σημασία όμως από τη βίαιη διάλυση της σχέσης, έχει το αποτέλεσμα της βίας. Το βλέπει εύκολα κανείς. Ο Καραμανλής έσπασε τη σιωπή του, αλλά δεν έγινε και λαλίστατος. Κάτι που σημαίνει πως μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να τσακώνεται, αλλά τσακώνεται μόνος του. Ακόμη χειρότερα, ο ΣΥΡΙΖΑ τσακώνεται μόνος του όχι με τον επίδοξο πρωθυπουργό της ΝΔ, αλλά με έναν πρώην. Με άλλα λόγια, το τέλος της συριζαϊκής ασυλίας στον Καραμανλή δημιουργεί συνθήκες ασυλίας για τον Μητσοτάκη.

Δεν είναι μόνο αυτή η επιστροφή στο παρελθόν, σε ένα καραμανλικό παρελθόν που ο ίδιος ο Τσίπρας περιέγραφε ως εποχή ευδαιμονίας, που λειτουργεί υπέρ του Μητσοτάκη. Είναι και πως αυτό το ξεκαθάρισμα λογαριασμών του ΣΥΡΙΖΑ με τον Καραμανλή δεν αφορά τον ίδιο τον Μητσοτάκη. Δεν αφορά καν τη ΝΔ. Τι είναι αυτές οι συριζαϊκές επιθέσεις κατά του Καραμανλή; Κάτι σαν εσωκομματική γκρίνια.