Τι βλέπουν οι αγορές στην Ελλάδα! (και δεν κατάλαβε ποτέ ο Αλ. Τσίπρας)

Η πτώση της απόδοσης των ελληνικών ομολόγων, μετά τη νίκη της Νέας Δημοκρατίας στις ευρωεκλογές, είναι η σημαντικότερη οικονομική είδηση της χρονιάς για την Ελλάδα. Γιατί είναι σαφές από την έκτασή της (100 μονάδες βάσης μέσα ένα περίπου μήνα), ότι οι αγορές βλέπουν για την Ελλάδα εξελίξεις που είναι πολύ πιο αισιόδοξες από τις εκτιμήσεις των διεθνών υπερεθνικών οργανισμών (Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ΔΝΤ), για την πορεία της ελληνικής οικονομίας.

Οι αγορές, ως μηχανισμός προεξόφλησης προσδοκιών, προβλέπουν ότι το βάρος του δημοσίου χρέους, που κρατά καθηλωμένη τα τελευταία χρόνια την ελληνική οικονομία, θα σηκωθεί από τους ώμους των Ελλήνων. Με δεδομένο ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του κλειδωμένο, αφού αποτελείται από δάνεια που έχουν ληφθεί εκτός αγορών (ESF, ESM, διμερή δάνεια κυβερνήσεων, ΔΝΤ), αυτό που μας λένε στην πραγματικότητα οι αγορές δεν αφορά τον αριθμητή της σχέσης χρέους προς ΑΕΠ, αλλά τον παρονομαστή. Οτι δηλαδή το ονομαστικό ΑΕΠ θα μεγαλώσει πολύ ταχύτερα στα επόμενα χρόνια απελευθερώνοντας στην ουσία την Ελλάδα από την οικονομική εξάρτησή της από τους δανειστές, όχι γιατί θα πάψει να τους χρωστά, αλλά γιατί θα είναι πλέον φερέγγυα σε ό,τι αφορά την προοπτική εξυπηρέτησης αυτών των δανείων.

Το ενδιαφέρον στην πρόβλεψη των αγορών δεν είναι όμως μόνο το τελικό αποτέλεσμα, ότι δηλαδή προβλέπουν ότι η χώρα βγαίνει από την κρίση, με την προσδοκία μιας νέας κυβέρνησης με φιλελεύθερη οικονομική πολιτική και πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Περισσότερο σημαντική είναι η βιαιότητα της πρόβλεψης. Το γεγονός δηλαδή ότι μέσα σε τρεις περίπου μήνες η απόδοση των ομολόγων έπεσε κατά 37%. Αν η πρόβλεψή τους είναι σωστή (και βάζουν τα χρήματά τους στο σενάριο αυτό), τότε η ελληνική οικονομία μπορεί να ξεκινήσει μετά τις 7 Ιουλίου έναν δυναμικό ενάρετο κύκλο ανάπτυξης, στον οποίο οι θετικές οικονομικές εξελίξεις θα ανατροφοδοτούν η μία την άλλη πολλαπλασιάζοντας τον ισχνό ρυθμό ανάπτυξης που βιώσαμε τα δύο τελευταία χρόνια.

Ο μηχανισμός είναι απλός και θεμελιώδης. Μικρότερο κόστος δανεισμού και μικρότερη φορολογία φέρνουν επενδύσεις και ρευστότητα, οι επενδύσεις δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας, μειώνουν την ανεργία και αυξάνουν το ΑΕΠ. Η αύξηση του ΑΕΠ φέρνει νέα μείωση του κόστους δανεισμού και της φορολογίας, πρόσθετη ρευστότητα και νέες επενδύσεις. Και το πράγμα συνεχίζει έτσι για κάποια χρόνια μέχρι οι επενδύσεις και η ανεργία να προσεγγίσουν τον μέσο όρο της ΕΕ (σήμερα είμαστε οι χειρότεροι και στους δύο δείκτες). Κάτι που θα χρειαστεί μια τουλάχιστον τετραετία, ακόμα και με θεαματικά γρήγορους ρυθμούς ανάπτυξης.

Αυτό είναι το σενάριο ισχυρής ανάπτυξης της Ελλάδας, την καταλυτική πολιτική σημασία του οποίου ποτέ δεν κατάλαβαν, λόγω ιδεοληψίας ο Αλ. Τσίπρας και ο Ευκλ. Τσακαλώτος. Εξού και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να το παρεμποδίσουν στα 4,5 χρόνια που βρέθηκαν στην εξουσία. Κι αυτό είναι το σενάριο στο οποίο προσβλέπει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εφόσον πετύχει το αποτέλεσμα που προσδοκά την 7η Ιουλίου.

*Υποψήφιου βουλευτή Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας