Για το τομάρι ενός άγιου

Δεν είναι απλά η πολιτική αλλιώς. Είναι η πολιτική υπερβατικά. Είναι σαν να διαφεύγουν όχι μόνο από τη σκέψη του αλλά και από το οπτικό του πεδίο τα εγκόσμια της πολιτικής. Είναι ο Γιώργος Παπανδρέου όταν λέει πως «η ΝΔ μπορεί να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ ή το ΚΙΝΑΛ στο πλαίσιο μιας εθνικής κυβέρνησης». Δεν το είπε απλώς στη συνέντευξη που παραχώρησε στην τηλεόραση του ΑΝΤ1. Διερωτήθηκε. Γιατί να μη γίνεται; Γιατί να μην μπορούν; Πώς συγκυβερνούν αλλού; Ετσι μπορεί να γίνει και εδώ.

Το ερώτημα που θέτει ο Παπανδρέου από την υπερβατική του σκοπιά, διατυπώνεται στις πραγματικές συνθήκες αλλιώς. Μπορούν να συγκυβερνήσουν η ΝΔ με τον ΣΥΡΙΖΑ ή ο ΣΥΡΙΖΑ με το ΚΙΝΑΛ σαν να μην έχει συμβεί τίποτε; Σαν να έχει απορροφηθεί όλο το δηλητήριο που έχυσε ο πολακισμός, σαν να έχει αποτοξινωθεί δια μαγείας το περιβάλλον από τους ρασπουτινισμούς; Ας αποφύγει κανείς τον πειρασμό να καταλογίσει κακές προθέσεις στον Παπανδρέου. Ας του αναγνωρίσει πως ο ίδιος θα μπορούσε να συνεργαστεί χάρις σε μια εξίσου υπερβατική έλλειψη πολιτικής μνησικακίας που τον διακρίνει. Πως ο ίδιος είχε ήδη διαγράψει από το μυαλό του τα όξινα σχόλια του Αλέξη Τσίπρα για το πρόσωπό του όταν επισκέφθηκε το Μαξίμου. Το «Ολαντρέου» ήταν κάτι που δεν τον αφορούσε πολιτικά ακόμη κι αν τον αφορούσε προσωπικά. Η υπερβατική του φύση τον έκανε να υπερβεί ακόμη και τις πιο κακεντρεχείς από τις λοιδορίες που δέχθηκε.

Η αλήθεια είναι πως δέχθηκε αυτές τις λοιδορίες, ακόμη και τον οχετό που εκτοξεύθηκε εναντίον του, με την υπομονή οσιομάρτυρα. Η δική του κυβέρνηση σήκωσε όλα τα βάρη της Μεταπολίτευσης. Ο ίδιος και οι υπουργοί του ήταν οι πρώτοι που υποδείχθηκαν ως γερμανοτσολιάδες και Κουίσλινγκ από τους επαγγελματίες της αγανάκτησης. Για εκείνον διακινούσαν οι οργανωμένοι του ΣΥΡΙΖΑ στα σόσιαλ μίντια μηνύματα όπως «Οποιος δει τον ΓΑΠ πρώτος να ειδοποιήσει και τους υπόλοιπους» και «Αναφορές ότι ο ΓΑΠ τρώει αυτή τη στιγμή στην ταβέρνα Σμαράγδα, περιοχή Πεύκης». Ηταν εκείνος πρωθυπουργός όταν οι οργανωμένοι συριζαίοι, ανάμεσα στους οποίους και ο Καρανίκας, ανάγκαζαν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να αποχωρήσει από την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου.

Ο Παπανδρέου, ο ΓΑΠ που οι πληροφορίες έλεγαν ότι θα έτρωγε στη Σμαράγδα, μοιάζει να έχει δώσει άφεση αμαρτιών στους παλιούς του διώκτες. Τους συγχωρεί σαν να μην ήξεραν τι έκαναν τότε. Ξέρουν όμως οι άλλοι τι κάνει ο ίδιος τώρα που οι συριζαίοι ανακάλυψαν πως εκείνος απλώς πήρε στα χέρια του την καυτή πατάτα της χρεοκοπίας που του είχε αφήσει ο Καραμανλής; Ας μη στοιχηματίσουν. Στην πολιτική δεν μένει κανένας για να σώσει την ψυχή του. Πολλές φορές μένει απλώς για να σώσει το τομάρι του. Και από τον κανόνα δεν εξαιρούνται ούτε οι άγιοι.

Περιφορά

Είναι η άλλη ανάγνωση που λέει πως ο Παπανδρέου δεν είναι ακριβώς ένας άγιος της πολιτικής – κανένας εξάλλου που έχει αποτύχει ως προφήτης δεν μπορεί να γίνει άγιος. Η συναινετική διάθεση από αυτήν την άποψη θα μπορούσε να εκπορεύεται από πιο προσωπικά κίνητρα. Η υπέρβαση να μην είναι ένα κάλεσμα για εθνική συνεννόηση αλλά ένα ελατήριο περιφοράς για τον ίδιο. Μπορεί να το περιγράψει κανείς και με όρους εγκοσμιότητας. Πότε στο ΠΑΣΟΚ, πότε στο ΚΙΔΗΣΟ, πότε στο ΚΙΝΑΛ. Και στο τέλος στον ΣΥΡΙΖΑ.