Εφυγε το γελαστό παιδί

Το γελαστό παιδί της ελληνικής πάλης, ο αγαθός γίγαντας των δύο χάλκινων ολυμπιακών μεταλλίων (στο Λος Αντζελες το 1984 και στη Σεούλ το 1988) ο Μπάμπης Χολίδης άφησε φτωχότερο τον ελληνικό αθλητισμό φεύγοντας από τη ζωή σε ηλικία μόλις 63 ετών.

Ενας υπεραθλητής που πανηγύριζε σαν μικρό παιδί, ιδιαίτερα εκείνο το χάλκινο μετάλλιο (μοναδικό της ελληνικής αποστολής) στη Σεούλ το 1988.

«Τούτο γιο, ρε παιδιά, τούτο γιο. Για τη μανούλα μου και για όλη την Ελλάδα» έλεγε ο γεννημένος στο Καζακστάν (1/10/1956) Μπάμπης Χολίδης, τον οποίο είχε πάρει από το… χεράκι ο μέντοράς του ο τρεις φορές ολυμπιονίκης (με ασημένιο μετάλλιο το 1972 και χάλκινο το 1968) Πέτρος Γαλακτόπουλος στα πρώτα του βήματα και που με δυσκολία άρθρωσε κάποιες κουβέντες προς τα «ΝΕΑ».

«Εφυγε το πιο γελαστό παιδί, δεν είναι εύκολο να το πιστέψεις. Είναι τρομερό, αλλά αν εξαιρέσεις τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 από εκεί και έπειτα έχουν φύγει δύο μεταλλιούχοι από τη ζωή. Ο Οδυσσέας Εσκιτζόγλου στα 90 και ο Μπάμπης στα 60 του» μας λέει ο Πέτρος Γαλακτόπουλος που είχε παρακολουθήσει όλη την πορεία του αγαπημένου του Χολίδη.

«Πάλευε με πάθος»

«Ηταν μόλις 17 ετών όταν από τον Ατλαντα ήρθε στον Εθνικό και άρχισε να παλεύει με τον Μηγιάκη. Τον είχα από κοντά και είχαμε ανέβει μαζί, σε Ολυμπιακούς Αγώνες, σε παγκόσμια πρωταθλήματα, παντού. Πάλευε πάντα τόσο ωραία και με τέτοιο πάθος και πανηγύρισε σαν μικρό παιδί κάθε επιτυχία. Απίστευτος άνθρωπος πάνω απ’ όλα, ειλικρινά ακόμα και τώρα δεν μπορώ να πιστέψω ότι μιλάμε γι’ αυτόν σε παρελθόντα χρόνο» κατέληξε ο μεγάλος αυτός αθλητής της πάλης, εκ των κορυφαίων όλων των εποχών μαζί με τον Χολίδη, το Μηγιάκη, το Θανόπουλο σε ένα άθλημα που μας έφερνε συνεχόμενα μετάλλια.

Ο Μπάμπης Χολίδης με συμμετοχή σε τέσσερις Ολυμπιακούς Αγώνες (1976, 1980, 1984, 1988) έχανε πάντα στις λεπτομέρειες το χρυσό μετάλλιο ή την ευκαιρία να το διεκδικήσει στις μεγάλες διοργανώσεις (3ος στα παγκόσμια πρωταθλήματα του 1978 και 1986, 2ος στα ευρωπαϊκά του 1983 και 1986 και 3ος το 1976) αλλά το είχε καταφέρει στους Μεσογειακούς Αγώνες (δύο φορές πρώτος το 1975 και 1979) που τότε μετρούσαν πολύ.

Ομως ήταν χρυσός στην καρδιά, η οποία χωρούσε όλο τον κόσμο, όλη την Ελλάδα, και τελικά ήταν αυτή που τον πρόδωσε.