Το δίλημμα {LF}των εκλογών

Η συγκυρία είναι κινητήρια δύναμη για την Ιστορία. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πήγε συχνά απέναντι σε αυτήν, τόσο κατά τη διάρκεια της εσωκομματικής διαδικασίας για την ανάδειξη προέδρου στη ΝΔ όσο και στην προεκλογική εκστρατεία των πρόσφατων ευρωεκλογών και των περιφερειακών.

Στην πρώτη περίπτωση κατάφερε να πείσει τελικά ότι ο ίδιος είναι μια υποψηφιότητα εμπροσθοβαρής για τη ΝΔ, που μπορεί όμως να σεβαστεί και τη θεσμική της ιστορία ως κόμματος και από την άλλη να κάνει μια εκστρατεία ρεαλιστική χωρίς μεγάλες υποσχέσεις, με συγκεκριμένα και εφικτά μέτρα. Και τώρα, παραμονές των εθνικών εκλογών, που η συγκυρία μοιάζει να είναι απόλυτα ευνοϊκή για τον ίδιο και την Κεντροδεξιά, αποφάσισε να θέσει και το δίλημμα των εκλογών.

Πάλεψε για να διαμορφώσει τη συγκυρία αυτή, το άνοιγμά του στον φιλελεύθερο χώρο συχνά λοιδορήθηκε, αλλά συνέτεινε στην κυριαρχία του στο πολιτικό κέντρο. Με την Ακροδεξιά δεν συνομίλησε καθόλου, αντίθετα με μεγάλο ρίσκο ζήτησε δημόσια τα δύο κόμματα της Ακροδεξιάς που διεκδικούν την είσοδό τους στη Βουλή να αποδοκιμαστούν και να μην πιάσουν το όριο του 3%. Εχοντας οριοθετήσει το πλαίσιό του και μπροστά σε μια μεγάλη εκλογική νίκη, ο Μητσοτάκης ζήτησε χθες κάτι παραπάνω, ισχυρή εντολή και αυτοδύναμη με μεγάλη πλειοψηφία κυβερνητική εντολή, το δικαίωμα δηλαδή να κυβερνήσει με όρους κοινοβουλευτικής άνεσης. Εχοντας σίγουρα διδαχθεί από το παρελθόν με τις εύθραυστες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες ή τους μετακινούμενους βουλευτές, ο Μητσοτάκης αισθάνθηκε έτοιμος να εφαρμόσει ένα από τα μεγάλα αξιώματα των εκλογών: τις εκλογές τις κερδίζουν τα σωστά διλήμματα.

Και ο Μητσοτάκης έπειτα από ένα μεγάλο διάστημα πολιτικών μαχών, πολιτικού χρόνου που δεν έμοιαζε συχνά να κυλά υπέρ του, αλλά και δύσκολων επιλογών έφθασε στο σημείο να κάνει εκείνο για το οποίο πάλεψε. Να απευθυνθεί στους πολίτες και να τους φέρει μπροστά σ’ ένα δύσκολο αλλά πραγματικό πολιτικό δίλημμα: ισχυρή εντολή και αυτοδυναμία τώρα ή αλλιώς νέες εκλογές τον Αύγουστο. Ενα δίλημμα που πέρα από την ουσία του είναι δηλωτικό της δικής του πρόθεσης να κυβερνήσει αποφασιστικά και όχι ως διαχειριστής διάφορων ισορροπιών που θα τον ανάγκαζαν σε οπισθοχωρήσεις από το πρόγραμμά του, θέλοντας να κυβερνήσει με τον δικό του τρόπο, είτε παλεύοντας είτε συμβαδίζοντας με τη συγκυρία, αλλά χωρίς να διστάσει ποτέ να σταθεί απέναντί της.

Ο Στέφανος Καβαλλιεράκης είναι ιστορικός, δρ Μεσογειακών και Ανατολικών Σπουδών Πανεπιστημίου Στρασβούργου