Η Ελλάδα είναι παντού

Τα δάκρυα που αυλάκωσαν τα μάγουλα του Γιάννη Αντετοκούνμπο, συγκίνησαν τους πάντες. Λογικό. Η Ελλάδα, ένα δικό της μπασκετικό παιδί, στην κορυφή του κόσμου. Ο Γιάννης μας αγάπησε και τον αγαπήσαμε. Λάτρεψε την πατρίδα. Τον στήριξαν πολλοί. Οχι όλοι. Αλλά τη διάκρισή του αν μπορούσε θα τη μοιραζόταν με όλους.

Ωστόσο, σε μια ημέρα που τα τεράστια χέρια του Αντετοκούνμπο σκέπασαν τα πάντα, υπήρξαν και άλλες ειδήσεις. Προσεγγίσεις μιας κατάστασης που φανερώνει πως το ελληνικό μπάσκετ βγάζει όχι μόνο εντυπωσιακούς παίκτες, αλλά ταυτόχρονα γεννά προπονητές και δημιουργεί στελέχη. Είναι, πολύ απλά, πρωτοπόρο. Ο Παναθηναϊκός επένδυσε στον Πεδουλάκη, απολύτως φυσιολογικό αυτό, γιατί δεν θα μπορούσε και ούτε ήθελε να ρισκάρει με έναν αμφιβόλου αξίας ξένο. Η ΑΕΚ, μετά τη θητεία του Μπάνκι που ουδείς μπορεί να τη χαρακτηρίσει επιτυχημένη, ποντάρει στον Παπαθεοδώρου. Τα πειράματα του Αγγελόπουλου σταμάτησαν. Δεν είναι μυστικό, ούτε κάποιος παραβιάζει ανοιχτές θύρες αν πει ότι αρκετοί έλληνες κόουτς, προεξάρχοντος του Δημήτρη Ιτούδη, βγάζουν και με το παραπάνω το ψωμί τους στην ξενιτιά, ανεβάζοντας επίπεδο κάθε ομάδα που αναλαμβάνουν.

Παράλληλα, χθες γνωστοποιήθηκε και η φυγή του Χρήστου Σταυρόπουλου από τον Ολυμπιακό. Πρόκειται για στέλεχος που επί 19 συναπτά χρόνια πρόσφερε τις υπηρεσίες του στην ΚΑΕ. Με επιτυχία και αποτελεσματικότητα, το μαρτυρά το πόσο καιρό έμεινε εκεί. Ηταν δική του απόφαση και πάει στην Αρμάνι Μιλάνο. Μια ομάδα με διάθεση αργά ή γρήγορα να φτάσει πολύ ψηλά στην Ευρώπη. Τέτοιες βλέψεις έχει. Για να αποδειχθεί ότι τα αξιόλογα άτομα, αυτά που δίνουν στον χώρο που υπηρετούν, γίνονται πόλος έλξης και τελικά φτάνουν σε… μεταγραφές. Ολοι Ελληνες, με μπασκετική τεχνογνωσία, αποδίδουν και εκτοξεύουν την καριέρα τους. Γιατί πολύ απλά το μπάσκετ έχει βαθιές ρίζες στην πατρίδα μας, τη χώρα που αγκάλιασε τον Γιάννη Αντετοκούνμπο και του έδωσε το δικαίωμα να πιστέψει πως σε συνάρτηση με το ταλέντο, τίποτα σχετικό με τα όνειρα δεν πρέπει να απαγορεύεται.

Αλλά ταυτόχρονα, αξίζει να τονιστεί και το εξής: την ώρα που κάποια πρόσωπα γίνονται πρωταγωνιστές και δικαίως, είναι κρίμα το συνολικό οικοδόμημα να δέχεται χτυπήματα και το μπάσκετ που παίζεται στην Ελλάδα να βιώνει κρίση. Οι λύσεις βρίσκονται μπροστά σε όσους θέλουν να τις δουν. Ατομικά πολλοί σηκώνουν ψηλά την ελληνική σημαία και καμαρώνουν άπαντες, ακόμη και όσοι θέλουν να κλέψουν λίγη από τη χρυσόσκονη των κορυφαίων. Σε ομαδικό επίπεδο, όμως, τι συμβαίνει;