Βάλαμε μεζούρα στο κακό

«Υπάρχουν και χειρότερα…». Την εποχή της κρίσης – ιδίως τα τελευταία χρόνια η προαναφερόμενη φράση ακούγεται όλο και πιο συχνά. Και δεν είναι λίγες οι φορές που νιώθω ότι δεν μπορώ να «παραπονεθώ» μιλώντας για ζητήματα που μου μαυρίζουν την καθημερινότητα. Γιατί; Επειδή – σχεδόν πάντα – θα βρεθεί κάποιος να μου πει πως «υπάρχουν και χειρότερα…».

Με τις ευέλικτες μορφές εργασίας να έχουν σπάσει τα κοντέρ (βλέπε 200 / 300 / 400 ευρώ – και πολλά λέω…), το όποιο επίδομα φαντάζει ως μάννα εξ ουρανού για τους παρίες που δουλεύουν μόνο για να πληρώσουν τους λογαριασμούς και «βεβαίως, βεβαίως» (όπως έλεγε ο μακαρίτης Χρήστος Τσαγανέας στην ταινία «Το ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο») για τους φόρους…

Διαμορφώθηκε λοιπόν ένα σκηνικό όπου οι νέοι αδυνατούν να φτιάξουν το δικό τους σπιτικό και μένουν με τους δικούς τους μέχρι να… γεράσουν, οι μεγαλύτεροι φλερτάρουν με την κατάθλιψη – ή έχουν βουτηχτεί μέσα της – αφού δουλεύουν «για να δουλεύουν και όχι για να καλυτερεύουν τη ζωή της οικογένειάς τους», οι παππούδες έχουν αναλάβει να χαρτζιλικώνουν παιδιά και εγγόνια για να τα βγάλουν πέρα και τα επιδόματα (βλέπε ελεημοσύνη) είναι κάτι καλό.

Μα, θα μου πείτε, έχουμε κρίση. Κρίσεις είχαμε, έχουμε και θα έχουμε. Και αυτές ξεπερνιούνται μόνο αν υπάρχει η κατάλληλη ψυχολογία: ότι με πολλή δουλειά και άλλη τόση τύχη μπορούμε να βγούμε από τον λαβύρινθο.

Δυστυχώς όμως στην Ελλάδα αρχίζει να επικρατεί η άποψη, για παράδειγμα, ότι το 200 (αναφέρομαι στα ευρώ) σε σχέση με το μηδέν είναι 200% περισσότερο… Και έτσι επανερχόμαστε στο «μη μιλάς, υπάρχουν και χειρότερα…».

Προσωπικά πιστεύω ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε ως χώρα αυτήν τη στιγμή. Το να νιώθεις ότι τα πράγματα δεν πρόκειται να αλλάξουν – ή στην καλύτερη περίπτωση ότι είναι πολύ δύσκολο να αλλάξουν.

Αυτός ο πεσιμισμός παγώνει τον άνθρωπο. Και όταν ένας άνθρωπος παγώνει, σταματά να κάνει όνειρα για ένα καλύτερο αύριο. Και όταν σταματά να κάνει όνειρα για ένα καλύτερο αύριο – άσχετα αν το αύριο θα είναι καλύτερο ή όχι -, παύει να ζει, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, και απλώς ελπίζει να διατηρήσει αυτό που έχει. Γιατί πιστεύει ότι είναι καλύτερο από το μηδέν…

Ομως, χωρίς όνειρα για ένα καλύτερο αύριο, πρόοδος δεν πρόκειται να υπάρξει. Δεν μπορείς μια ζωή να… παίζεις άμυνα. Και αυτός είναι ο λόγος που ζηλεύω την ιστορία των δικών μου. Ο πατέρας μου και η μητέρα μου τόλμησαν από τη δύσκολη ζωή στα βουνά της Ηπείρου να ονειρευτούν ένα καλύτερο αύριο και έφυγαν τη δεκαετία του ’60 μετανάστες στη Γερμανία. Δεν στάθηκαν στα κακά και τα προβλήματα που βίωναν. Τόλμησαν να πιστέψουν ότι με πολλή δουλειά και ακόμη περισσότερη τύχη τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Και άλλαξαν…

Και δεν είναι μόνο η ιστορία των δικών μου. Αλλοι τόλμησαν και έκαναν την υπέρβαση στην Ελλάδα – για να μην κατηγορηθώ ότι και σήμερα υπάρχει η δυνατότητα της μετανάστευσης. Η διαφορά τού τότε με αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι πως αν υπήρχε η δυνατότητα να έχουμε όλοι μηχανές του χρόνου, είμαι σίγουρος πως δεν θα βλέπαμε ένα καλύτερο αύριο.

Ως λαός βιώνουμε την εθνική κατάθλιψη. Ετσι, μου προκαλεί οργή όταν βλέπω διάφορους δήθεν ειδικούς να στέκονται επιδερμικά σε αριθμούς κάνοντας λόγο για μείωση της ανεργίας, χωρίς ποτέ να μπουν στον κόπο να δουν πίσω από αυτούς.

Τσιμουδιά για τις λεγόμενες ευέλικτες μορφές εργασίας που «καλύπτουν στατιστικά το πρόβλημα». Κι αν αυτοί νομίζουν πως με αυτή την «πρόοδο που έχει συντελεστεί» βγαίνουμε από την κρίση, ότι μπορούμε να ζήσουμε και να κάνουμε όνειρα για ένα καλύτερο αύριο, ας μας πουν και εμάς πώς μπορεί να γίνει αυτό…

Πιστεύω ακράδαντα ότι εχθρός του κακού είναι το χειρότερο. Γι’ αυτό και θεωρώ ότι είναι λάθος να βάζουμε μεζούρα στο κακό. Ετσι και αρχίσει το κακό, δεν τελειώνει. Κανένα κεκτημένο δεν διατηρείται. Και εκεί είναι η μεγάλη ευθύνη των κυβερνώντων. Ολων, μηδενός εξαιρουμένου. Κοντεύουμε σχεδόν δέκα χρόνια κρίσης. Ημουν νιος και γέρασα και ακούω τα ίδια επιχειρήματα, τις ίδιες κατηγορίες για το πώς μπήκαμε στην κρίση και το πώς βγαίνουμε από αυτήν. Κούνια που τους κούναγε…

Ας τελειώνουμε με τα παραμύθια. Κάνουμε κύκλους γύρω από την ουρά μας και απλώς ελπίζουμε. Ομως, αν δεν σταματήσουμε να θεωρούμε… πολλά λεφτά τα 200 ευρώ και να κοιτάμε μπροστά, σωτηρία δεν υπάρχει…