Το ρίσκο του χωρισμού

Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μην ανανεώσει το συμβόλαιό του με τον Ολυμπιακό ο Κώστας Φορτούνης από τη στιγμή που θα του γινόταν μια σοβαρή πρόταση ανανέωσης: ο παίκτης το είχε πει στον Διονύση Δελλή, όταν πριν από λίγο καιρό είχε μιλήσει στα «ΝΕΑ». Δεν ήθελε να φύγει και το είχε κάνει σαφές – το θέμα ήταν τι ήθελε ο Ολυμπιακός. Οπως αποδείχτηκε ο Ολυμπιακός επιθυμούσε την παραμονή του ποδοσφαιριστή και το απέδειξε: η πρόταση που του έκανε είναι η μεγαλύτερη που έχει γίνει από τον σύλλογο σε έλληνα ποδοσφαιριστή. Ο Φορτούνης ήταν υποχρεωμένος να πει «ναι», παρά το ενδιαφέρον πολλών και διάφορων συλλόγων. Γιατί άργησε η συμφωνία; Γιατί δεν υπήρχε κανένας λόγος βιασύνης.

Λογικό

Ο Φορτούνης είχε έναν ακόμα χρόνο συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό. Ηταν απολύτως λογικό να προβληματιστεί για το τι θέλει να κάνει: η ιδέα να πάει στο εξωτερικό αποκλείεται να μην του πέρασε από το μυαλό, πόσο μάλλον όταν υπήρξε για τις υπηρεσίες του ενδιαφέρον από ομάδες που μπορούσαν να του δώσουν το συμβόλαιο που έψαχνε. Κι ο Ολυμπιακός όμως ίσως χρειάστηκε να μετρήσει λίγο τα δεδομένα της υπόθεσης: αποκλείεται να μην υπολόγισαν π.χ. αν και πώς ο παίκτης μπορεί να αντικατασταθεί. Συμπερασματικά πιστεύω ότι οι δυο πλευρές μέτρησαν κυρίως τι θα χάσουν αν χωρίσουν – κι όχι το τι θα κερδίσουν: χρήματα, κατά πάσα πιθανότητα, θα έπαιρναν και οι δυο. Αλλά ο μεν Φορτούνης έπρεπε φεύγοντας να πάει αλλού και να δώσει εξετάσεις (με όλο το βάρος που κουβαλάει όπου πάει ένας νεοφερμένος), ο δε Ολυμπιακός έπρεπε να βρει έναν παίκτη που να σηκώσει και το βάρος της σύγκρισης με τον έλληνα διεθνή: δεν είναι απλό. Νομίζω πως όταν και οι δυο κατάλαβαν ότι το ρίσκο του χωρισμού ήταν τεράστιο, κατάλαβαν ότι πρέπει να συνεχίσουν μαζί. Τους πήρε λίγο χρόνο, αλλά σημασία έχει ένας παίκτης να ξέρει γιατί έμεινε σε μια ομάδα και μια ομάδα να ξέρει γιατί κράτησε έναν ποδοσφαιριστή. Αυτή είναι η σύνθεση αυτής της ιστορίας. Οι αμοιβαίοι όρκοι αγάπης στο τέλος της είναι απλά ο θεαματικός επίλογός της…

Ολότελα

Κατά τα άλλα, διανύουμε μια σεζόν επιστροφών – οι τελευταίες τέτοιες είναι και θεαματικές. Γύρισε στην Ελλάδα ο Απόστολος Βέλλιος για να αγωνιστεί στον Ατρόμητο, ο Βράνιες για να ξαναπαίξει στην ΑΕΚ και χθες επέστρεψε στον μπασκετικό ΠΑΟ, ως προπονητής, ο Αργύρης Πεδουλάκης – για τρίτη φορά. Κι όμως, ενώ αυτές οι ιστορίες μοιάζουν, είναι ολότελα διαφορετικές.

Επίπεδο

Η περίπτωση του Βέλλιου είναι μια από τις πιο παράξενες που έχουν υπάρξει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Το παλικάρι είχε τα πάντα για να κάνει καριέρα στη θέση του σέντερ φορ κι αυτό το είχε δείξει ήδη στο ντεμπούτο του, όταν σκόραρε εναντίον του Ολυμπιακού πριν γίνει καλά καλά 18 χρόνων. Ηταν λογικό να τραβήξει τα βλέμματα και μεγάλων ελληνικών συλλόγων και σοβαρών ομάδων του εξωτερικού. Δεν είναι περίεργο που αποκτήθηκε από την Εβερτον πριν γίνει 20 ετών! Το ότι δεν καθιερώθηκε στην ομάδα του Λίβερπουλ δεν αποτελεί ωστόσο έκπληξη: το επίπεδο της Πρέμιερ Λιγκ είναι πολύ υψηλό για ένα νεαρό έλληνα κυνηγό, όσο ταλαντούχος κι αν είναι.

Ηρακλής

Προβλήματα καθιέρωσης ο Βέλλιος δεν είχε όμως μόνο στην Εβερτον: ζορίστηκε και στην Μπλάκπουλ και στη Λιρς, ακόμα και στη δανέζικη Βεστσελάντ όπου δόθηκε δανεικός. Και δεν τα κατάφερε να λάμψει ούτε στη Νότιγχαμ Φόρεστ, αλλά ούτε και στη βελγική Μπέβερεν όπου πέρυσι αγωνίστηκε. Σε όλες τις ομάδες που αγωνίστηκε πέτυχε γκολ, σε καμία δεν έκανε τη διαφορά. Που το έκανε αυτό; Στην Ελλάδα! Το 2015-16 όταν επέστρεψε στον Ηρακλή για να αγωνιστεί ένα χρόνο ήταν μια ομάδα μόνος του κι όχι γιατί πέτυχε 11 γκολ σε 27 ματς: ξεχώριζε για το ηγετικό του παράστημα, την τεράστια θέλησή του, το αγωνιστικό του κύρος. Στον Ηρακλή έμοιαζε φυσικός αρχηγός.

Μέχρι τώρα ο Βέλλιος μοιάζει να είναι πολυτέλεια στην Ελλάδα και την ίδια στιγμή άλυτο πρόβλημα όταν πάει στο εξωτερικό! Το πέρασμά του από τον Ατρόμητο θα έχει σίγουρα ενδιαφέρον.

Βόσνιος

Ενδιαφέρον θα έχει και η επιστροφή του Βράνιες στην ΑΕΚ. Ο Βόσνιος δεν στέριωσε ποτέ και σε καμία ομάδα και ο βασικός λόγος είναι ότι παντού τον δεύτερο χρόνο ζητούσε μια αναπροσαρμογή του συμβολαίου του. Από την ΑΕΚ έφυγε γιατί του πήρε τα μυαλά η Αντερλεχτ, προσφέροντάς του χρήματα, που δεν είχε φανταστεί ότι θα έπαιρνε ποτέ του: το 1 εκατ. ευρώ τον χρόνο δεν το είχε ονειρευτεί. Αλλά όταν σου δίνουν τέτοια χρήματα έχουν και απαιτήσεις κι ο σκληρός Βόσνιος στο Βέλγιο λύγισε. Νομίζετε ότι το πρόβλημα ήταν η τραγουδίστρια και τα πρωτοσέλιδα; Αυτά απλά χρησιμοποιήθηκαν από τους ανθρώπους της βελγικής ομάδας για να τον αφήσουν στην άκρη: ποτέ ποδοσφαιριστής που έκανε ένα σπουδαίο πρωτάθλημα δεν έχασε τη θέση του στην ομάδα εξαιτίας ενός ροζ σκανδάλου. Αν παίζει καλά ένας παίκτης, φταίνε πάντα όταν προκύπτουν αυτές οι ιστορίες, «τα παλιομισοφόρια», εξαιτίας των οποίων ως γνωστόν, «τραβάνε πολλά τα αγόρια». Οταν αντιθέτως κάποιος δεν τα πάει καλά, οτιδήποτε προκύπτει χρησιμοποιείται εναντίον του.

Απόδοση

Διαβάζω ότι για τη συμπεριφορά του Βράνιες ανησυχεί ο νέος κόουτς της ΑΕΚ, ο κ. Καρντόσο. Μπορώ να σας καθησυχάσω πως πριν από τη συμπεριφορά ενός παίκτη μετρά η απόδοσή του. Αν είναι η πρέπουσα, όλα τα άλλα βρίσκονται…

Δυο

Τέλος ενδιαφέρουσα είναι και η ιστορία του Πεδουλάκη που άφησε το Περιστέρι για να επιστρέψει στον ΠΑΟ, από τον οποίο έχει ήδη απολυθεί δυο φορές. «Γιατί κάποιος να φύγει από κάπου που είναι βασιλιάς και να πάει κάπου που κινδυνεύει πάλι να τον διώξουν;» με ρώτησε ρητορικά χθες ένας βετεράνος του ελληνικού μπάσκετ. Κι απάντησε μόνος του: «Γιατί οι ομάδες και οι πρόεδροι είναι σαν τις γυναίκες – θέλω να πω πως όταν μας διώχνουν τρέχουμε πίσω τους».

Παρακάλια

Δεν διαφώνησα. Από την άλλη τι άλλο θα μπορούσε να κάνει ο Πεδουλάκης αν δεν πήγαινε στον Παναθηναϊκό; Οταν δοκίμασε να κάνει καριέρα στο εξωτερικό τον έφαγε η νοσταλγία. Η παραμονή στο Περιστέρι θα ήταν μια σπουδαία λύση για κάποιον που έχει αποφασίσει να βρει ένα λιμάνι και να αράξει: ο σπουδαίος «Αρτζι» δεν είναι τέτοια περίπτωση. Αλλά τον περιμένει μια δύσκολη δουλειά. Διότι διαδέχεται ένα προπονητή όπως ο Ρικ Πιτίνο την παραμονή του οποίου ήθελαν όλοι. Και που δεν έμεινε γιατί όντως οι ομάδες και οι πρόεδροι είναι σαν τις γυναίκες. Τα παρακάλια τους πολλοί δεν τα εκτιμάνε…