Ενας θρύλος στον Θρύλο

Στην εποχή της εκβιομηχάνισης του ποδοσφαιρικού θεάματος, της αριθμοποίησης του αθλήματος , των «μιδαϊκών» συμβολαίων και των λεγεωνάριων που αλλάζουν ηπείρους αναζητώντας νέες περιπέτειες για λίγο χρυσάφι, συνεχίζουν να υπάρχουν οι Φορτούνηδες για να μας θυμίζουν την Μπελ Επόκ του ποδοσφαίρου.

Συναίσθημα, πάθος, αγάπη για τη φανέλα. Γίνεται όλο και πιο σπάνιο να το ακούς. «Παίζω για τη φανέλα», είπε ο Φορτούνης και οι λέξεις ήχησαν σαν νότες  σκιαγράφησης του ρομαντισμού από κονσέρτο του Βιβάλντι.

Ο Φορτούνης είναι μια πολυτέλεια για τον Ολυμπιακό και το ελληνικό ποδόσφαιρο. Στον Πειραιά δεν έμεινε για πενταροδεκάρες. Θα μπορούσε ωστόσο να πάρει πολύ περισσότερα αν γινόταν ένας ακόμα λεγεωνάριος.

Η περίπτωσή του είναι ίσως μοναδική από το 1995, όταν τέθηκε σε ισχύ ο Νόμος Μπόσμαν που γκρέμισε τα σύνορα και απελευθέρωσε ουσιαστικά τους ποδοσφαιριστές από τις αλυσίδες των τριτοκοσμικών συμφωνιών.

Μεγαλωμένος στη σκιά των Γιγάντων της Καλαμπάκας το συναίσθημα του Φορτούνη βάραινε στις αποφάσεις της ζωής του όπως τα σύννεφα στους Μαγεμένους Βράχους τα κρύα χειμωνιάτικα πρωινά.

«Οι οικογένειες πάντα βρίσκουν λύσεις, πάντα επικρατεί το συναίσθημα, η αγάπη, το πάθος». Λέξεις πρωτόγνωρες για επαγγελματία ποδοσφαιριστή μέσα στην κουλτούρα της αθλητικής ευκολίας.

Ο Φορτούνης αποφάσισε να γεράσει ποδοσφαιρικά στην ομάδα της καρδιάς του. Να γίνει ένας θρύλος στον Θρύλο. Ενας Ηλίας Ρωσίδης του 21ου αιώνα.

Ενας αιώνια πιστός στους φίλους της ομάδας, στα χρώματα της φανέλας και στην τιμή του λόγου του. Γιατί ο Φορτούνης δεν ανήκει στην ποδοσφαιρική κονίστρα που σήμερα δηλώνουν Ολυμπιακός και αύριο Παναθηναϊκός. Γουστάρει να ακούει τον ύμνο του Θρύλου, να πανηγυρίζει μπροστά στη Θύρα 7, να ακούει το όνομά του να δονεί την ατμόσφαιρα του «Γ. Καραϊσκάκης» και να το ξεσηκώνει μοιράζοντας τα γκολ σαν αντίδωρο της Παναγιάς.