Εφυγε χωρίς να δει {LF}την Κύπρο επανενωμένη

«Υποκλίνομαι στον κυρίαρχο λαό». Αυτά ήταν τα λόγια του Δημήτρη Χριστόφια όταν εξελέγη στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας στις 24 Φεβρουαρίου 2008, διαδεχόμενος τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Αυτή ήταν και η θέση που χαρακτήρισε το σύνολο της πολιτικής του ζωής.

Ο Δημήτρης Χριστόφιας ήταν ο πρώτος και μοναδικός μέχρι σήμερα πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας (2008-2013) που δήλωνε ξεκάθαρα κομμουνιστής. Γιος του οικοδόμου Χριστοφή και της Αννούς, γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1946 στο κατεχόμενο Δίκωμο. Ενας γιος με τέσσερις αδερφές. Το να πάει στο Γυμνάσιο δεν ήταν αυτονόητο, ούτε ανέξοδο, αλλά δεν ετέθη ούτε στιγμή θέμα για τη μόρφωσή του, έστω και αν αυτό θα σήμαινε θυσίες από την οικογένειά του.

Ο Χριστόφιας δούλευε από μικρός στο καφενείο που διατηρούσε ο πατέρας του, ενώ τα καλοκαίρια τον ακολουθούσε για δουλειά στην οικοδομή. Στις μεγάλες αγάπες του ήταν το ποδόσφαιρο. Αλλά και αυτό το έβλεπε μέσα από την πολιτικοκοινωνική διάσταση που μπορούσε να έχει. Οργανώνεται από 14 ετών στην Παγκύπρια Ενιαία Οργάνωση Μαθητών (ΠΕΟΜ) και στη συνέχεια στην ΕΔΟΝ (Ενιαία Δημοκρατική Οργάνωση Νεολαίας), στο ΑΚΕΛ και στην Παγκύπρια Εργατική Ομοσπονδία (ΠΕΟ).

ΤΡΑΒΑΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ. Μετά τα γεγονότα της Κοφίνου, το 1967, ο Δημήτρης προλογίζει τον ιστορικό γενικό γραμματέα του ΑΚΕΛ Εζεκία Παπαϊωάννου στο Δίκωμο. Ο νεαρός Χριστόφιας τραβάει την προσοχή τού Παπαϊωάννου, που δίνει εντολή για «προσοχή» στον νεαρό. Τότε ανοίγει και ο δρόμος των σπουδών του στη Μόσχα μέσω κομματικής υποτροφίας. Αλλά ούτε αυτή η απόφαση ήταν εύκολη…

Στη Μόσχα γνωρίζει και τη «βασίλισσα της καρδιάς» του, την Ελση, με την οποία παντρεύτηκε και έκανε τρία παιδιά, τη Μαριάννα, τη Χριστίνα και τον Χριστοφή. Το 1974, ο Χριστόφιας επιστρέφει στην Κύπρο και το 1977 εκλέγεται γραμματέας της ΕΔΟΝ. Ακολουθεί η εκλογή του στην ΚΕ του ΑΚΕΛ, στο Πολιτικό Γραφείο και στη Γραμματεία της ΚΕ. Αναλαμβάνει γενικός γραμματέας του ΚΚΚ – ΑΚΕΛ μετά τον θάνατο του Παπαϊωάννου, το 1988. Αυτή τη στιγμή περιέγραφε ως μία από τις πλέον σημαντικές της ζωής του. «Χρωστάω ό,τι είμαι στο Κόμμα. Και αυτό δεν ξεχρεώνεται» έλεγε.

Ο Χριστόφιας υπήρξε ένα πρόσωπο με ορκισμένους εχθρούς και φανατικούς οπαδούς. Ανθρώπους που τον λάτρευαν και στέκονταν στο πλευρό του με πάθος. Στους αγώνες, στα αξιώματα, αλλά και στις κακές στιγμές και στα λάθη. Ενας πολιτικός με αστέρι που δεν άφησε κανέναν αδιάφορο. Για τους συντρόφους του, για όσους τον γνώρισαν, ο Χριστόφιας ήταν «ο Δημήτρης».

Εθεσε στόχο της προεδρίας του τη δίκαιη λύση του Κυπριακού και έστω και αν έφυγε χωρίς να δει την Κύπρο επανενωμένη πέτυχε τις «συγκλίσεις Χριστόφια – Ταλάτ», οι οποίες αποτελούν σημαντικό βήμα στις διαπραγματεύσεις. Χαρακτήριζε το Κυπριακό «σύγκρουση εφικτού και ευκταίου» και τη διχοτόμηση αποτέλεσμα των σχεδιασμών του αμερικανονατοϊκού και βρετανικού ιμπεριαλισμού.

Κατά την προεδρική θητεία του άρχισε να εφαρμόζεται επί της ουσίας το ενεργειακό πρόγραμμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ το 2011 σημειώθηκε η έκρηξη στο Μαρί, στη ναυτική βάση Ευάγγελος Φλωράκης, με σημαντική οικονομική επιβάρυνση για το νησί. Επί προεδρίας του ξέσπασε και η οικονομική κρίση στην Κύπρο λόγω της μεγάλης έκθεσης των κυπριακών τραπεζών στα ελληνικά ομόλογα που κουρεύτηκαν το 2012. Ο Χριστόφιας δεν διεκδίκησε δεύτερη θητεία. Παρέδωσε την προεδρία στον νικητή των εκλογών του 2013 Νίκο Αναστασιάδη. «Το κυπριακό κράτος δεν είναι ούτε ελληνικό ούτε τουρκικό, είναι κράτος κυπριακό και ανήκει στον κυπριακό λαό, σε όλους τους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας» έλεγε πάντα.

Ο Δημήτρης Χριστόφιας έφυγε τo απόγευμα της Παρασκευής 21 Ιουνίου 2019. Στην Κύπρο κηρύχθηκε τριήμερο πένθος. Η κηδεία του θα γίνει αύριο Τρίτη στη Λευκωσία, με τιμές αρχηγού κράτους. Ανακοινώσεις για τον θάνατό του εξέδωσαν κόμματα και φορείς στην Κύπρο και την Ελλάδα.