Ρομαντισμός {LF}στα χρόνια {LF}του επαγγελματισμού

Το ερώτημα έχει απαντηθεί αλλά συνεχίζει να αιωρείται στη σφαίρα του ακαδημαϊκού: υπάρχει αιώνια πίστη στον επαγγελματικό αθλητισμό;

Ο όρος «επαγγελματικός αθλητισμός» καταρρίπτει από μόνος του οποιαδήποτε ψευδαίσθηση ρομαντισμού.

Η φιλοδοξία και το χρήμα αντικατέστησαν την αγάπη και την πίστη στη φανέλα. Αμφίδρομα. Λεπτομέρεια που ξεχνούν οι οπαδοί.

Οι φίλοι της Νάπολι αποκαλούν «προδότη» τον Μαουρίτσιο Σάρι γιατί αποδέχτηκε πρόταση να καθίσει στον πάγκο της Γιουβέντους. Οι ίδιοι οπαδοί δεν απαντούν τι θα έκαναν αυτοί στον Σάρι αν επί των ημερών του οι Παρτενοπέι παρέπαιαν αγωνιστικά. Θα επικαλούνταν την «αιώνια πίστη» και θα του προσέφεραν άφθονο χρόνο για να διορθώσει τα κακώς κείμενα ή θα ζητούσαν την άμεση αντικατάστασή του βλέποντας τους ανταγωνιστές να γεμίζουν τα ταμεία τους από τα χρήματα του Τσάμπιονς Λιγκ;

Η επίκληση στη μεγάλη ηθική αξία έχει ξεφτίσει εδώ και δεκαετίες στο ποδόσφαιρο. Κανείς δεν θέλει να χάνει και όλοι θέλουν να κερδίζουν. Αγωνιστικά και οικονομικά.

Μια ρομαντική σχέση, μια αιώνια αγάπη, δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στην επιτυχία. Μόνο στις καλές μέρες. Είναι σαν τη σχέση ανάμεσα σε έναν άνδρα και μια γυναίκα. Στις κρίσεις δοκιμάζεται η αγάπη τους. Στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο δεν υφίσταται αυτή η αντοχή.

Δεν είναι δίκαιο λοιπόν οι οπαδοί, η μάζα, να αποδοκιμάζει και να καταριέται για μια προδοσία που θα έκανε και η ίδια αν την προλάβαιναν τα γεγονότα.

Ο Σάρι επέλεξε να πάει στην κορυφαία ιταλική ομάδα ώστε ακόμα και στην ανατολή της έβδομης δεκαετίας της ζωής του να καταφέρει να κατακτήσει το Σκουντέτο και ταυτόχρονα να συνεργαστεί με την αφρόκρεμα του ποδοσφαίρου της χώρας του. Ποιο είναι το κακό; Αν απουσίαζε αυτή η φιλοδοξία από την καρδιά του θα έπρεπε να επιστρέψει πίσω από τα γκισέ των τραπεζών που εγκατέλειψε πριν από σχεδόν τριάντα χρόνια.

Oταν οι οπαδοί αντιληφθούν τι σημαίνει επαγγελματικός αθλητισμός ίσως να γίνουν όλα πιο εύκολα και κατανοητά.