Η ευκαιρία της Ισπανίας

Εν αρχή, δύο δηλώσεις. Η μία ανήκει στον εντολοδόχο πρωθυπουργό της Ισπανίας, τον σοσιαλιστή Πέδρο Σάντσεθ: «Η Ισπανία είναι έτοιμη να κάνει ένα βήμα εμπρός» διαβεβαίωσε. «Δεν θα είμαστε παθητικοί ακροατές στην ευρωπαϊκή συζήτηση. Θα είμαστε στην εμπροσθοφυλακή». Την έτερη την έκανε η υπουργός Οικονομίας της Ισπανίας Νάντια Καλβίνιο: «Η Ισπανία πρέπει να παίξει έναν σημαντικό ρόλο τόσο στους διορισμούς όσο και στον καθορισμό, τη διαμόρφωση της ατζέντας για την επερχόμενη θητεία των ευρωπαϊκών θεσμών» επεσήμανε. «Κάτι τέτοιο θα ανταποκρινόταν στο οικονομικό βάρος της χώρας αλλά και στο ισχυρό φιλευρωπαϊκό αίσθημα του λαού μας, που επιβεβαιώθηκε από τις πρόσφατες εθνικές και ευρωπαϊκές εκλογές». Το πρώτο βήμα εμπρός, τον πρώτο σημαντικό διορισμό, η Ισπανία ήδη το πέτυχε.

Η 45χρονη Ιράτσε Γκαρθία εξελέγη την Τρίτη επικεφαλής της ομάδας της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Αρκεί όμως μία ακόμη δήλωση για να καταλάβει κανείς πως αυτή ήταν μόνον η αρχή: «Προσπαθούμε να γίνουμε η τρίτη χώρα μετά τη Γερμανία και τη Γαλλία» σημείωσε ο Μάρκο Αγκιριάνο, ο ισπανός υφυπουργός αρμόδιος για θέματα Ευρωπαϊκής Ενωσης. «Η Ιταλία είχε τον Ταγιάνι, τη Μογκερίνι, τον Ντράγκι. Είναι άλλου σειρά τώρα» πρόσθεσε αναφερόμενος στον απερχόμενο πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου, την απερχόμενη επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας και τον απερχόμενο πρόεδρο της ΕΚΤ αντίστοιχα.

«Η Βρετανία αποχωρεί. Η Ιταλία κλυδωνίζεται. Ασχημα νέα για την ΕΕ – για την Ισπανία όμως είναι και μία ευκαιρία» σχολίαζε τις προάλλες το Politico. Ο Σάντσεθ και το Σοσιαλιστικό του Κόμμα δεν έχουν κρύψει τη φιλοδοξία τους να αναλάβει η χώρα τους κεντρικό ρόλο στην ευρωπαϊκή σκηνή, αντικαθιστώντας τη Βρετανία και την Ιταλία ως αμφίρροπη ψήφος μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας. Τα ατού της Μαδρίτης είναι προφανή. Η ισπανική οικονομία έχει σταθεροποιηθεί. Πολιτικά, η Ισπανία είναι η μεγαλύτερη χώρα με φιλευρωπαϊκή κυβέρνηση μετά τη Γερμανία και τη Γαλλία. Επιπλέον, ο Σάντσεθ ελέγχει τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία στη Σοσιαλιστική Ευρωομάδα και είναι ένας από τους έξι ηγέτες που επιφορτίστηκαν με διαπραγματευτικό ρόλο στην προσπάθεια (βλ. μάχη) να καλυφθούν τα κορυφαία αξιώματα της ΕΕ. Κοντεύουν βέβαια δύο μήνες από τις τελευταίες εθνικές εκλογές στην Ισπανία και ακόμα δεν έχει καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση. Εχει, επιπλέον, πίσω και μπροστά του το πρόβλημα των καταλανών εθνικιστών. Εσωτερικά πιέζεται, όσο και αν το κρύβει. Εξωτερικά όμως έχει άπλετο χώρο για ελιγμούς.

Επιστροφή στην Ιράτσε Γκαρθία. Η οποία δεν εξελέγη ακριβώς την Τρίτη, «εγκρίθηκε» θα ήταν η ορθότερη λέξη στην ηγεσία των ευρωπαίων Σοσιαλιστών. Παραμονή της ψήφου, ο έτερος υποψήφιος, και απερχόμενος πρόεδρος της Προοδευτικής Συμμαχίας, ο Ούντο Μπούλμαν, εγκατέλειψε την κούρσα που εκ των πραγμάτων θα έχανε: το κόμμα του, οι γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες, έχασε στις ευρωεκλογές σχεδόν τις μισές του έδρες, πέφτοντας στις 16 από 27 στην προηγούμενη θητεία ενώ στον αντίποδα το Ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (PSOE) αύξησε τις έδρες του από 14 σε 20. «Είναι μεγάλη τιμή για μένα να αναλαμβάνω την ηγεσία των Σοσιαλδημοκρατών» δήλωσε η Γκαρθία. «Θα εργαστούμε για την οικοδόμηση μιας πιο κοινωνικής Ευρώπης, μιας πιο φεμινιστικής Ευρώπης, μιας πιο οικολογικής Ευρώπης» πρόσθεσε. Και αμέσως πέρασε στη μάχη διαβεβαιώνοντας πως στηρίζει τον spitzenkandidat των ευρωπαίων Σοσιαλιστών για την κεφαλή της Κομισιόν, τον Φρανς Τίμερμανς, και θα εργαστεί σκληρά ώστε να διασφαλίσει ότι η Προοδευτική Συμμαχία θα αποκτήσει καλύτερη εκπροσώπηση μεταξύ των κορυφαίων ευρωπαϊκών πόστων: «Πρέπει να εκπροσωπούμαστε στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, διότι δεν μπορούμε να αποδεχθούμε αυτό που συνέβη στο παρελθόν: τους τρεις ευρωπαϊκούς θεσμούς στα χέρια του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος» δήλωσε.

Γεννημένη στις 7 Οκτωβρίου του 1974 στο Μπαρακάλδο της Βισκαϊκής, με σπουδές στην Κοινωνική Εργασία στο Πανεπιστήμιο του Βαγιαδολίδ, μία θητεία στην περιφερειακή Βουλή του Βαγιαδολίδ, την περίοδο 1995 – 1999, και μία θητεία στο εθνικό Κοινοβούλιο, την περίοδο 2000 – 2004, η Γκαρθία έχει περάσει ήδη το ένα τρίτο της ζωής της στο Ευρωκοινοβούλιο, όπου πρωτοεξελέγη το 2004. Στα 15 χρόνια που μεσολάβησαν, έχει αναλάβει πολλές θέσεις ευθύνης στους κόλπους του, υπήρξε μέλος της Επιτροπής Περιφερειακής Ανάπτυξης, της αποστολής στην Ευρω-Μεσογειακή Κοινοβουλευτική Συνέλευση και της αποστολής για τις σχέσεις με τις χώρες του Μάγρεμπ, μέλος της Επιτροπής για το Περιβάλλον, τη Δημόσια Υγεία και την Ασφάλεια Τροφίμων, της Κοινοβουλευτικής Αποστολής για τις σχέσεις με την Αραβική Χερσόνησο, της μεικτής ομάδας για τη Δυτική Σαχάρα καθώς και της ομάδας για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ, πρόεδρος – κατά την τελευταία θητεία του Ευρωκοινοβουλίου – της Επιτροπής για τα Δικαιώματα των Γυναικών και την Ισότητα των Φύλων, επικεφαλής της ισπανικής αντιπροσωπείας στο Ευρωκοινοβούλιο και αντιπρόεδρος της ευρωομάδας των Σοσιαλιστών.

«Είμαστε ακόμα η δεύτερη μεγαλύτερη ομάδα σε αυτό το Κοινοβούλιο και έχουμε πολλά να προσφέρουμε: υπάρχει ανάγκη για νέες απαντήσεις και κανείς δεν είναι σε καλύτερη θέση να τις δώσει από την ομάδα μας», διακήρυξε η Ιράτσε Γκαρθία μετά την εκλογή της. Σύντομα πάντως είναι πολύ πιθανό να κοσκινίζουμε τα βιογραφικά και άλλων ισπανών Σοσιαλιστών που προωθούνται από τον Σάντσεθ προς την κορυφή της ευρωπαϊκής πυραμίδας – με πρώτους και καλύτερους τον πρώην πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου και εκ νέου ευρωβουλευτή Γιόσεπ Μπόρελ καθώς και την ισπανίδα υπουργό Οικονομίας Νάντια Καλβίνιο.