Στο κόκκινο

Κόκκινη έκλειψη (Rojo, Αργεντινή, 2018). Διατηρώντας κάποιες επιφυλάξεις για τη στιβαρότητα του σεναρίου της τρίτης μεγάλου μήκους ταινίας του αργεντινού σκηνοθέτη Μπενγιαμίν Ναϊστάτ, ομολογώ ότι η κινηματογραφική ματιά του σε συνάρτηση με την κοινωνικοπολιτική ποικιλομορφία του πλαισίου στο οποίο η ταινία τοποθετείται με εντυπωσίασε. Στα περίχωρα του Μπουένος Αϊρες, λίγο πριν από το πραξικόπημα του δικτάτορα Βιδέλα στη δεκαετία του 1970, αυτή η παράξενη «κόκκινη» ταινία (ένα κόκκινο φίλτρο στη φωτογραφία «λεκιάζει» μονίμως την εικόνα) παίζει τόσο άνετα με διάφορα είδη, που χωρίς καλά καλά να το καταλάβεις σε έχει κερδίσει. Παρότι, όπως είπα, μερικά πράγματα σου δημιουργούν δεύτερες σκέψεις. Μου ήταν δύσκολο π.χ. να φανταστώ έναν πρωτοκλασάτο, ευφυή δικηγόρο, όπως ο Κλάουντιο (Ντάριο Γκραντινέτι) να υποπίπτει σε τόσο κραυγαλέα λανθασμένες αποφάσεις, όπως το να θάψει στην έρημο ένα πτώμα μόνο και μόνο για να μην κατηγορηθεί ο ίδιος για έναν φόνο που δεν έπραξε και αργότερα να ζει διαρκώς με τον φόβο. Πάνω σε αυτή την πράξη χτίζεται η ιστορία που φέρνει τον Κλάουντιο διαρκώς σε δύσκολη θέση, αφού το παρελθόν επιστρέφει μπροστά του με το πρόσωπο ενός θρησκόληπτου και αδίστακτου ιδιωτικού ντετέκτιβ (εξαιρετικός ο Αλφρέδο Κάστρο). Νουάρ με «χιτσκοκικό» σασπένς, πολιτικό θρίλερ, οικογενειακό δράμα αλλά και ένα βαθύ κοινωνικό σχόλιο για τον κυνισμό και την υποκρισία ενός λαού.

Βαθμολογία: 7

Ο έρωτας της Βιρτζίνια Γουλφ (Vita & Virginia, Aγγλία, 2019). Η δημιουργία του «Ορλάντο», του πιο διάσημου ίσως μυθιστορήματος της Βιρτζίνια Γουλφ (1882-1941), αποτελεί το κλειδί που θέτει σε λειτουργία αυτή την παράξενη, ερωτική ταινία. Το μυθιστόρημα της Γουλφ (Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι) είναι αφιερωμένο στη Βίτα Σάκβιλ-Γουέστ (Τζέμα Αθερτον), μια ασήμαντη αλλά επιτυχημένη συγγραφέα, πάμπλουτη, παντρεμένη αριστοκράτισσα, η οποία ανέπτυξε με τη Γουλφ ερωτικό ειδύλλιο από το 1922 ως το 1925. Αυτός είναι ο χρόνος εξέλιξης της ιστορίας σε μια ταινία που στοχεύει να βγάλει στην επιφάνεια τον ασυμβίβαστο, εύθραυστο εσωτερικό κόσμο μιας γυναίκας η οποία άλλαζε συμπεριφορά από τη μια στιγμή στην άλλη και έμοιαζε έτη φωτός μακριά από την καθημερινότητα ενός «φυσιολογικού» κόσμου. Η Βίτα στην απέναντι όχθη ήταν πέρα για πέρα μέσα στον κόσμο αυτόν, φιλήδονη, αχόρταγη, φιλόδοξη. Αναζητούσε την απόλαυση και την ηδονή και συγχρόνως θαύμαζε το αέρινο πλάσμα με το οποίο ήταν βαθιά, απροκάλυπτα ερωτευμένη. Είναι μια σχέση που χτίζεται μεθοδικά από την Τσάκλα Μπάτον, η οποία δεν κρύβει τον θαυμασμό της προς τη Γουλφ.

Βαθμολογία: 5

Toy Story 4 (ΗΠΑ, 2019). Οι διασημότερες κούκλες στον πλανήτη, των οποίων η δράση αρχίζει το 1995, αποκτούν εδώ έναν νέο φίλο, τον Φόρκι, φτιαγμένο από τα χέρια της τελευταίας ιδιοκτήτριάς τους, της Μπόνι, και αποτελεί φετίχ της. Μόνο που η ανασφάλειά του τον φέρνει στο σημείο να αυτοαποκαλείται υποτιμητικά «σκουπίδι», κάτι για το οποίο έχουν αντίθετη γνώμη τόσο ο καουμπόης Γούντι (ο αιώνιος προστάτης των αφεντικών του) όσο και ο αστροναύτης Μπαζ (φωνές Τομ Χανκς και Τιμ Αλεν). Tα σκουπίδια είναι ζωή, λοιπόν, στη φιλοσοφία της τελευταίας ταινίας animation «Toy Story», μια ιδέα αρκετή για να παρασύρει όχι μόνο τους μικρούς σε ηλικία θεατές αλλά και τους ώριμους.

Βαθμολογία: 7

Μικρά αθώα ψέματα 2 (Nous finirons ensemble, Γαλλία, 2019). Απλώς συμπαθητική συνέχεια της επιτυχημένης δραματικής κομεντί «Μικρά αθώα ψέματα» που γύρισε ο ίδιος σκηνοθέτης, ο Γκιγιόμ Κανέ, πριν από 10 περίπου χρόνια. Με αφορμή μια τραγωδία, εκείνη η ταινία ήταν μια αλυσίδα αντιδράσεων και ανάμεικτων συναισθημάτων που βγήκαν στη φόρα ανάμεσα στα μέλη μιας αγαπημένης παρέας, τα οποία επί σειρά ετών συγκεντρώνονται τα καλοκαίρια στο εξοχικό ενός από αυτά. Τώρα τα μέλη της παρέας ενώνονται και πάλι. Σε κάποιους η ηλικία δείχνει πλέον τα σημάδια της, υπάρχει ανία, οι αντιστάσεις δεν είναι αυτό που ήταν παλιά, όπως και οι διαθέσεις. Feelgood ατμόσφαιρα με μια γεύση επανάληψης (παίζουν οι Μαριόν Κοτιγιάρ, Ζιλ Λελούς, Μπενουά Μαζιμέλ, Λοράν Λαφίτ κ.ά.).

Βαθμολογία: 5

Ευτυχία (La Bonheur, Γαλλία, 1965). Παρά τη βράβευσή της με την Αργυρή Αρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου το 1965, αυτή η ταινία της Ανιές Βαρντά (πέθανε εφέτος στα 91 της) δεν προβλήθηκε ποτέ εμπορικά στην Ελλάδα. Συνεπώς η διανομή της σε ψηφιακώς επεξεργασμένη κόπια τη μετατρέπει σε σινεφίλ γεγονός. Με υπομονή και περιέργεια η σκηνοθέτρια παρακολουθεί ένα ζευγάρι παράνομων εραστών (Zαν Κλοντ Ντρουό, Μαρί Φρανς Μπουαγέ). Το ιδεώδες φλερτ προσγειώνεται απότομα στον κυνισμό και στη σκληράδα της καθημερινότητας, ενώ πίσω από τη γαλήνια ομορφιά της εικόνας, στιλπνής και πολύχρωμης σαν τον ανθισμένο κήπο, καραδοκούν ο πόνος και η πίκρα στην εικαστικά πανέμορφη αυτή ταινία που ανήκει στις καλύτερες της δημιουργού της.

Βαθμολογία: 7

Αγριες φράουλες (Smultronstallet, Σουηδία, 1957). Κατά τη διάρκεια ενός οδικού ταξιδιού με προορισμό το πανεπιστήμιό του, ένας ηλικιωμένος καθηγητής (Βίκτορ Σιέστρομ) αναπολεί τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής του. Σε μία από τις πιο μεστές ταινίες της καριέρας του, ο Ινγκμαρ Μπέργκμαν θέτει καίρια ερωτήματα γύρω από το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης αναμοχλεύοντας τον χαμένο παράδεισο της νιότης, το τίμημα της επιτυχίας, την κρίση του ζευγαριού, τη μάταιη ελπίδα για μια θετική κατάληξη και τον φόβο μπροστά στον θάνατο.

Βαθμολογία: 9

Θάνατος στη Βενετία (Morte a Venezia, Ιταλία, 1971). Με καταφύγιο τη ρομαντική Βενετία όπου προσπαθεί να αναρρώσει, ένας ασθενικός γερμανός μαέστρος (Ντερκ Μπόγκαρντ) θα βρεθεί ανήμπορος ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο. Η γνωριμία του με ένα πανέμορφο αγόρι (Μπιορν Αντερσεν), την πηγή της ζωής, θα γίνει την ώρα που η πόλη μαστίζεται από την πανούκλα, την πηγή του θανάτου. Διασκευή του αριστουργηματικού βιβλίου του Τόμας Μαν, το φιλμ στα χέρια του Λουκίνο Βισκόντι πλησιάζει την τελειότητα.

Βαθμολογία: 9

Ο θάνατος ενός γραφειοκράτη (La muerte de un burocrata, Κούβα, 1966). Eνας υποδειγματικός εργάτης του μετα-επαναστατικού καθεστώτος στην Κούβα πεθαίνει. Oμως για να τον τιμήσει, η πολιτεία τον θάβει μαζί με το εκλογικό βιβλιάριό του, οπότε το γεγονός συνθλίβει οικονομικά τη χήρα του, διότι χωρίς το βιβλιάριο δεν μπορεί να πάρει τη σύνταξη που δικαιούται… Μνημειώδης κουβανέζικη σάτιρα κατά της γραφειοκρατίας, αλλά παράλληλα μια ταινία που κινείται έξυπνα πάνω στους κώδικες της μπουρλέσκ κωμωδίας από τον Τομάς Γκουτιέρεζ Αλέα.

Βαθμολογία: 7