Παυσίπονα με ολίγη από ναζί

Ισχύει και στην πολιτική. Ανάμεσα σε δυο κακά δεν έχει κανείς παρά να κλείσει τη μύτη και να ελπίσει πως θα επιλεχθεί το μικρότερο. Αντί για τους κτηνώδεις ναζί θα ήταν καλύτερα να μπει στην επόμενη Βουλή κάποιος που τουλάχιστον «δεν του αρέσουν τα πολύ ναζιστικά». Από έναν κανονικό ναζί, χίλιες φορές καλύτερα ένας ολίγον ναζί.

Η αναγκαστική επιλογή όμως δεν λύνει το πρόβλημα. Στα δεξιά της Δεξιάς, εκεί όπου το σκούρο μπλε γίνεται ακόμη και μαύρο, περιφέρεται τα τελευταία χρόνια μια ψήφος με αδυναμία εκτόνωσης. Από το σκούρο μπλε του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού πέρασε στην ομοιοχρωμία των Ανεξάρτητων Ελλήνων και το μαύρο της Χρυσής Αυγής για να εκβάλει τώρα σε ένα υβρίδιο απροσδιορίστου χρώματος αλλά ψεκασμένων προθέσεων με ολίγη από ναζί.

Το γεγονός ότι αυτή η ψήφος παραμένει εγκλωβισμένη σε αυτόν τον χώρο, οφείλεται και στην τάση του είδους να ανανεώνεται – ή μάλλον να προσθέτει κάτι επιπλέον, ένα καρύκευμα, αναμειγνύοντας τα προηγούμενα είδη. Στην τηλεοπτική συνωμοσιολογία του Καρατζαφέρη, την ψεκασμένη συνωμοσιολογία του Καμμένου και τους τηλεοπτικούς τσαμπουκάδες του Κασιδιάρη, ο Βελόπουλος της Ελληνικής Λύσης προσέθεσε το τηλεοπτικό παρεμπόριο. Οι ιερεμιάδες για τη Μακεδονία που χάθηκε μαζί με τις κρέμες για τον πόνο. Η έξαλλη αποχώρηση από την εκπομπή της Στάη μαζί με τις υποτιθέμενες επιστολές του Ιησού που αποδόθηκαν από «λάθος» στο δικό του χέρι.

Και αγανάκτηση και κρέμες. Και ελπίδα και επιστολές. Αλλά δεν είναι μόνο η ικανότητα του Βελόπουλου να εμπορεύεται πολλά και διαφορετικά πράγματα μαζί που εξηγεί την επιτυχία της Ελληνικής Λύσης στην Ευρωβουλή πριν από είκοσι ημέρες και αυτή τη νέα που θα επιχειρήσει στις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου. Από τον προπάτορα ΛΑΟΣ έως τη Χρυσή Αυγή και τους ΑΝΕΛ, η επιτυχία είναι παθογόνος. Είναι η αποτυχία του πολιτικού συστήματος να πείσει πως τα οικονομικά και κοινωνικά άλγη δεν φεύγουν με κρέμες «Τελοπόν».