Η νίκη της επόμενης μέρας έχει αξία

Αν και βρισκόμαστε στην έναρξη της προεκλογικής περιόδου, το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών της 26ης Μαΐου προσδιόρισε ασφυκτικά και μη αναστρέψιμα το πλαίσιο των εθνικών εκλογών της 7ης Ιουλίου και για τους δύο κυρίαρχους κομματικούς σχηματισμούς. Ο βραχύς χρόνος μεταξύ των δύο αναμετρήσεων, το εύρος της διαφοράς τους, αλλά και το βάρος των πολιτικών γεγονότων που έλαβαν χώρα από το 2015 και μετά μηδενίζουν την πιθανότητα κάθε άλλου σεναρίου.

Ως εκ τούτου τόσο ο κ. Τσίπρας όσο και ο κ. Μητσοτάκης έχουν στο μυαλό τους την επόμενη μέρα των εθνικών εκλογών, αλλά με διαφορετικές πλέον αφετηρίες και στοχεύσεις.

Από τη μια, ο κ. Τσίπρας καλείται να διαχειριστεί τη δεύτερη και οριστική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ που θα τον οδηγήσει στην αξιωματική αντιπολίτευση, με πρώτο κρίσιμο στόχο τη συγκράτηση ή και την αύξηση των εκλογικών του ποσοστών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ παραγνώρισε πως και εκείνος ήταν μια μνημονιακή κυβέρνηση, υποτίμησε το εύρος των αντιδράσεων για τις ιδεολογικές και προγραμματικές του ανακολουθίες, υπερτίμησε την επιδεξιότητά του στην κυνική άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας, περιφρόνησε εθνικές και αξιακές ευαισθησίες και, τέλος, αγνόησε ότι η πολιτική του πρακτική ολοένα και περισσότερο αντανακλούσε συμπεριφορές από το πιο αναχρονιστικό και παλαιοκομματικό παρελθόν.

Ακόμη και η ρεαλιστική του στροφή σε σειρά θεμάτων και η προσπάθεια μετακίνησής του σε πιο σοσιαλδημοκρατικές εκδοχές φάνηκε ως τακτική αποπροσανατολισμού και εκλογικής δυστοκίας παρά ως στρατηγική επιλογή.

Το στοίχημα του κ. Τσίπρα τώρα είναι να καταγραφεί ως ο αδιαμφισβήτητος έτερος πόλος του νέου δικομματισμού και να πείσει την επόμενη μέρα – και χρειάζεται θάρρος και χρόνο – ότι  απόκτησε την ωριμότητα, την κατανόηση και την ικανότητα να κυριαρχήσει στοn χώρο της Kεντροαριστεράς.

Αλλιώς θα καταγραφεί ως διάττων αστέρας…

Και από την άλλη ο κ. Μητσοτάκης, ως ο νέος κυρίαρχος του παιχνιδιού, αποσκοπεί στη διαχείριση της διευρυμένης νίκης της ΝΔ και της ανάληψης από τον ίδιο των καθηκόντων του Πρωθυπουργού, με πρώτο στόχο, απολύτως εφικτό όπως όλα τα δημοσκοπικά στοιχεία καταδεικνύουν, την κατάκτηση της αυτοδυναμίας.

Η υποχώρηση της οργής και του φόβου των πολιτών, η συνειδητοποίηση της ανάγκης για μια νέα αρχή που θα έχει ως σημείο εκκίνησης τις χαμηλότερες δυνατότητες της χώρας, η έλλειψη υπομονής και ανοχής απέναντι στο πολιτικό σύστημα, αλλά και η απαίτηση για έμπρακτη αλλαγή του οικονομικού, πολιτικού και κοινωνικού υποδείγματος για να ξαναμπούν οι ζωές των ανθρώπων σε πορεία προόδου, αποτελούν κρίσιμα παζλ του μεταμνημονιακού πολιτικού περιβάλλοντος.

Το στοίχημα, πλέον, του κ. Μητσοτάκη είναι να μετατρέψει την ευρεία νίκη του και σε πολιτική ηγεμονία, με τον ίδιο όχι ως έναν καλύτερο διαχειριστή, αλλά ως τον ηγέτη που με τις πράξεις του κινητοποίησε μια χώρα να κάνει την πολιτική και όχι απλώς την εκλογική αλλαγή και να τη θέσει οριστικά σε τροχιά ευημερίας. Eχει όλες τις προϋποθέσεις για να το πετύχει. Στην αντίθετη περίπτωση η κρίση θα επανέρθει δριμύτερη.

Εν ολίγοις, ενώ το εκλογικό διακύβευμα έχει κριθεί, το πολιτικό ζητούμενο, δηλαδή η υπέρβαση της κρίσης και των παθογενειών που τη δημιούργησε, παραμένει ανοιχτό. Η επιτυχής έκβαση της προσπάθειας αφορά την εθνική επιβίωση και το βάρος της ευθύνης αφορά το σύνολο του πολιτικού συστήματος.

Ο Γρηγόρης Τσιμογιάννης είναι σύμβουλος στρατηγικής επικοινωνίας στην Precise Strategy