Επαναλαμβάνοντας το λάθος του άλλου

Παρατηρώ τον Αλέξη Τσίπρα σε αυτήν την προεκλογική περίοδο που υποτίθεται ότι παίζει το χαρτί της πολιτικής του επιβίωσης. Τον παρατηρώ, κυρίως, ανθρωπολογικά. Την τραυματισμένη του αλαζονεία – που εντελώς ανεπιτυχώς προσπαθεί να πλασάρει ως μετριοπάθεια -, την αμηχανία του που αποτυπώνεται στη γλώσσα του σώματος, τον τόνο της φωνής του που δείχνει πως ούτε ο ίδιος πιστεύει αυτά που λέει, κάτι συγγνώμες που αρθρώνει και, συνειρμικά, νομίζεις ότι είναι εγγαστρίμυθος, έναν κακοκρυμμένο πανικό που προκαλεί όχι μόνο η προοπτική της απώλειας της εξουσίας αλλά και η ανατροπή της ψευδαίσθησης ότι η πραγματικότητα είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του. Και θυμάμαι εκείνον τον δυναμικό σαραντάρη που, προ πενταετίας, στην αντίστοιχη προεκλογική περίοδο, έδιωχνε τη «μαντάμ Μέρκελ», έσκιζε Μνημόνια, βάραγε νταούλια και τσαμπουκαλευόταν με τους πολιτικούς του αντιπάλους. Προσπαθώ να διακρίνω στο allure του, που λένε και οι Γάλλοι, τα πουλιά που υποτίθεται ότι πιάνει στον αέρα αλλά μηδέ πτηνό μηδέ πτερό.

Αυτό δεν οφείλεται μόνο στο θάμπωμα που προκαλεί η ήττα. Εχω την εντύπωση ότι ο «βασιλιάς» χωρίς την πορφύρα του αντιμνημονιακού του λόγου είναι γυμνός. Ατελής και εκτεθειμένος. Ανήμπορος να αρθρώσει άλλου είδους επιχειρήματα. Ο Τσίπρας είχε λάμψη όσο γύριζε γύρω γύρω από τα Μνημόνια και μπαινοέβγαινε σε αυτά. Σαν Πρωθυπουργός συγκεκριμένης χρήσης. Σαν ηθοποιός του ενός ρόλου. Και επειδή η παράταξη είναι προσωποπαγής, ο ανεμορούφουλας έχει καταπιεί όλους τους συριζαίους.

Θυμάμαι τις αντίστοιχες ημέρες του Ιανουαρίου του. Συγκεκριμένα, τα τηλεοπτικά σποτ με τα οποία έκλεισαν την προεκλογική περίοδο ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία. Αυτά που έκαναν τις εντυπώσεις βεβαιότητες και σφράγισαν το αποτέλεσμα. Το σποτ του απερχόμενου, τότε, από την εξουσία κόμματος εστίαζε στα δεινά που θα συμβούν αν έρχονταν οι «άλλοι». Εναλλασσόμενες εικόνες μίας χώρας παραδομένης στο μπάχαλο, με κλειστές τράπεζες (το ότι, τελικά, θα επαληθεύονταν, δεν το ξέραμε ακόμα). Ο επελαύνων ΣΥΡΙΖΑ, με τον αέρα του γκανιάν, έδειχνε στο δικό του σποτ την επόμενη μέρα. Οπου η ζωή θα συνεχιζόταν κανονικά και όλα θα πήγαιναν ρολόι. Πανικός εναντίον σιγουριάς. Απειλή εναντίον υπόσχεσης. Το τι επικράτησε ανήκει πλέον στην Ιστορία.

Στη ζωή δεν μαθαίνουμε μόνο από τα λάθη μας αλλά και από τα λάθη των άλλων. Αντίθετα, στον ΣΥΡΙΖΑ δεν διδάχθηκαν καν από τη στρατηγική της δικής τους νίκης. Και, πεντέμισι χρόνια μετά, έχουν ανταλλάξει ρόλους. Παγιδευμένοι τώρα στον πανικό, καλλιεργούν τον εκφοβισμό δείχνοντας τον ουρανό που θα βρέξει ακρίδες «αν έρθει ο Κούλης». Τόσο άγαρμπα και απεγνωσμένα που η επιχειρηματολογία τους έγινε όπλο στα χέρια του αντιπάλου και τρολάρισμα στο Διαδίκτυο. Σαν να έχουν καβαλήσει τον συμπαθέστατο γαϊδαράκο στο σποτ της Κατερίνας Ακριβοπούλου (που ο σκηνοθέτης της χρησιμοποίησε χωρίς την άδεια του δημιουργού του animation) και, στους ρυθμούς ενός παροξυσμικού λαϊκισμού, πάνε ντουγρού για τον γκρεμό.