Σκορ… «πολλά με λίγα»

Δημοσκοπήσεις πάνε κι έρχονται, κυλιόμενες και κανονικές, αλλά για το κόμμα της χαράς, τον ΣΥΡΙΖΑ, ισχύει ό,τι και για τα πρόβατα: «Με τον ήλιο τα μπάζω, με τον ήλιο τα βγάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;». Εξήγηση υπάρχει, αλλά όχι για τον ΣΥΡΙΖΑ, που προσπαθεί με τεχνάσματα και  σοφιστείες να υποστηρίξει το μοντέλο «είχαμε μεγάλη αποχή, οι ψηφοφόροι μας δεν πήγαν να μας ψηφίσουν, τώρα θα το κάνουν γιατί έρχεται σκληρή Δεξιά, κερδίζουμε». Κερδίζουμε; Δεν θέλω να τους απογοητεύσω τους οπαδούς (τα στελέχη τη γνωρίζουν καλύτερα παντός άλλου την αλήθεια), αλλά παιδιά δεν κερδίζουμε. Για την ακρίβεια, όλες – μα όλες – οι δημοσκοπήσεις, ακόμη και αυτές που κάνουν για λογαριασμό του «επιστήμονα» Βερναρδάκη (για ιδία χρήση – από το Μαξίμου τού έχει απαγορευτεί να περνάει, ούτε από το πεζοδρόμιο, σου λέει) τα «φιντάνια» του, δείχνουν ότι το σκορ στις εκλογές της 7ης Ιουλίου θα είναι «πολλά με λίγα»! Για την ακρίβεια είναι εξαιρετικά πιθανόν, υποστηρίζουν ορισμένοι κανονικοί επιστήμονες, η διαφορά μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου κόμματος να είναι μεγαλύτερη από εκείνη που καταγράφηκε στις κάλπες της 26ης Μαΐου.

Το δεύτερο στοιχείο που καταγράφεται, είναι ότι παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του Τσίπρα να κινητοποιήσει τα αντιδεξιά ανακλαστικά ενός μέρους των ψηφοφόρων του του 2015 που δεν ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές, φαίνεται να του έχουν γυρίσει οριστικά την πλάτη. Να μην επιστρέφουν.

Το τρίτο στοιχείο που προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις, είναι ότι πολλοί ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές, απογοητευμένοι από το αποτέλεσμα, φαίνεται να στρέφονται προς πιο αριστερές επιλογές, γεγονός που κάνει εντελώς απροσδιόριστη την υπόθεση της διαφοράς ανάμεσα στη ΝουΔου και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Γενικά, και συμπερασματικά, ενδέχεται αυτό το αποτέλεσμα να μη μοιάζει με κανένα άλλο από αυτά που έχουμε δει τις τελευταίες δύο δεκαετίες…

Μουρμούρα, ξύλο και σιωπή

Η κατάσταση αυτή έχει φέρει μεγάλη γκρίνια στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αναφέρω. Πέφτει πολλή μουρμούρα, και μερικές φορές πέφτει και πολύ «ξύλο» για το «πώς φτάσαμε ώς εδώ» και «πώς θα αποφύγουμε τα χειρότερα».

Το φάσμα να επιστρέψει ο ΣΥΡΙΖΑ στα «πέτρινα» ποσοστά προ του 2012 είναι ορατό, αυτό το γνωρίζουν όλοι, και πρέπει να αναφέρει κανείς ότι το μεγαλύτερο άγχος το έχει η «γερουσία» του κόμματος.

Αλλά τους βγάζω το καπέλο. Τέτοια μυστικοπάθεια, ούτε το τιμημένο ΚΚΕ. Με το… τσιγκέλι, που λένε, μπορείς να τους αποσπάσεις μια κουβέντα. Αν ήταν η ΝουΔου ή το παλιό ΠΑΣΟΚ στη θέση τους, ύστερα από μια τέτοια συντριπτική ήττα θα είχαν γίνει κομμάτια και θρύψαλα. Εδώ τους βλέπεις, μπαίνουν στην Κουμουνδούρου, πλακώνουν όλοι μαζί στις καρπαζιές τον Σκουρλέτη ας πούμε, και μετά βγαίνουν έξω, πάνε στο γραφείο ή το σπίτι τους, και δεν λένε κουβέντα. Πουθενά. Ούτε στις γυναίκες τους. Απίστευτοι. Κανονικός κομμουνιστικός συγκεντρωτισμός, μόνο που αυτοί δεν είναι κομμουνιστές…

Το χαρτί της διεύρυνσης

Πάντως, ως αντικειμενικός παρατηρητής που είμαι, και με βάση αυτά που παρατηρώ τελευταία να διαδραματίζονται στον καθημαγμένο ΣΥΡΙΖΑ, οφείλω να προειδοποιήσω τον «άχαστο» πρόεδρο Αλέξη, ότι η επιλογή του να χρίσει ως εκπρόσωπο Τύπου την ευειδή κυρία Εύη Αχτσιόγλου, μακάρι να του βγει σε καλό. Διότι, όπως με ενέβαλε σε σκέψεις ένας πολύ κοντινός του, ο οποίος δεν μασάει με τίποτε με τα περί ανανέωσης, «η επιλογή αυτή που του επιβλήθηκε εκ των πραγμάτων ενέχει έναν κίνδυνο. Να βρεθεί  στη δύσκολη στιγμή σε κάποια φάση, να την έχει απέναντί του».

Βρήκα τον φόβο του δικού μου ιδιαίτερα υπερβολικό, δεδομένου ότι αυτό που έχει φανεί κατ’ αυτάς, είναι πως η Αχτσιόγλου είναι απολύτως αφοσιωμένη στον «άχαστο» πρόεδρο και δεν διανοείται να κάνει κάτι που θα κλονίσει την εμπιστοσύνη του. Του το είπα.

Με παρέπεμψε σε προ μηνών δηλώσεις του Ευκλείδη Τσακαλώτου, που έκανε μεν λόγο για την αδιαμφισβήτητη ηγεσία του Αλέξη Τσίπρα, αλλά δεν απέκλεισε ότι αν κάποια στιγμή τεθεί θέμα ηγεσίας, δεν θα είναι κάποιος της ηλικίας του που θα διεκδικούσε το αξίωμα του αρχηγού, αλλά κάποιο νεότερο στέλεχος – κατονομάζοντας την Αχτσιόγλου.

Τι λέω εγώ για όλα αυτά, και ανέφερα και στον συνομιλητή μου; Οτι ο «άχαστος» δεν είναι κορόιδο να μείνει σε ένα κόμμα το οποίο κάποια στιγμή θα του βάλει ζήτημα. Και πως έγκαιρα, μετά τις εκλογές της 7ης Ιουλίου, θα το γυρίσει τούμπα το χαρτί, δημιουργώντας προϋποθέσεις διεύρυνσης του ΣΥΡΙΖΑ προς την Κεντροαριστερά.

Το χαρτί της διεύρυνσης II

Πώς θα το κάνει, έχω μερικές πληροφορίες, αλλά δεν θα μιλήσω περισσότερο τώρα. Δεν έχω την παραμικρή διάθεση να με κατηγορήσουν, ειδικά από το ΚΙΝΑΛ, ότι υπονομεύω τον χώρο ενώ διανύουμε προεκλογική περίοδο – αρκετά ώς εδώ, με τα όσα ακούω ότι ισχυρίζονται εις βάρος μου, διότι δεν αντέχουν την κριτική. Εξάλλου, κοντός ψαλμός…

Σε τρεις – τέσσερις εβδομάδες όλα θα έχουν κριθεί, και ειδικότερα θα έχει κριθεί τελεσίδικα, ολοκληρωμένα και χωρίς αμφισβητήσεις η στρατηγική που ακολούθησαν και ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ, μέχρι τώρα, σε όλα. Και στο κρίσιμο ζήτημα των μεταξύ τους σχέσεων, και στο τι έχει γίνει στο εσωτερικό των δυο κομμάτων, και για ποιον σκοπό. Με δυο λόγια και οι σαθρές γέφυρες που έριξε ο ΣΥΡΙΖΑ προς την πλευρά της Κεντροαριστεράς και η απαίτηση του ΚΙΝΑΛ από το εκλογικό σώμα περί «στρατηγικής ήττας» του ΣΥΡΙΖΑ.

Τι να λέμε τώρα…

Νέοι με λογικές 19ου αιώνα

«Τόπο στα νιάτα» δίνουν όλα τα κόμματα ανακοινώνοντας άλλος 50%, άλλος 60%, άλλος τόσο τέλος πάντων επί τοις εκατό «ανανέωση» στα ψηφοδέλτια. Λες και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία πολιτικοί πρέπει σώνει και καλά να αποσυρθούν από την κυκλοφορία, διότι αυτοί είναι οι κυρίως υπεύθυνοι για την κακοδαιμονία του κόμματος. Πρόκειται για ένα σύμπτωμα των καιρών. Που πλήττει κυρίως εκείνους που νομίζουν ότι η απολιθωμένη σκέψη και οι παλαιοκομματικές πρακτικές πηγαίνουν χέρι χέρι με την ηλικία των πολιτικών. Ενώ είναι γνωστό και αποδεδειγμένο από δεκαετιών, ότι το ένα δεν προϋποθέτει το άλλο, και πάντως η ηλικία των πολιτικών δεν είναι απαραίτητα το στοιχείο που καθορίζει την πορεία τους στη δημόσια ζωή.

Υπ’ αυτή την έννοια έχω να επισημάνω ότι ακούγοντας το τελευταίο διάστημα ένα πλήθος πολιτικών, κυρίως νέων σε ηλικία, έχω ψιλοφρικάρει, σκεπτόμενος τι περιμένει αυτή την έρμη χώρα, όταν έρθει η ώρα να την κυβερνήσουν όλοι αυτοί. Με σκέψη που προσομοιάζει σε δεινόσαυρο, και λογικές που θυμίζουν  πολιτικούς του 19ου αιώνα, είναι φορές που πιάνω τον εαυτό μου να κάνει τον σταυρό του να μην καταφέρουν ποτέ αυτοί να διοικήσουν. Αλλά να παραμείνουν σε αυτό που είναι – το διαρκώς και αενάως αλληλοσυντηρούμενο και ανανεούμενο πλήθος των πολιτευτών…