Σατανάδες στα αποδυτήρια

Ο Αγγελος έχει δίκιο. Βουνό. Εμείς, όλοι εμείς, είμαστε λάθος. Ο Αγγελος είναι ο σωστός. Στο μυαλό του τα έχει απλοποιήσει. Εγινε ένα ματς. Εχασε 3-2 από την Αρμενία. Η εξήγηση για τον Αναστασιάδη είναι απλή. Εύκολη. «Μάλλον οι άλλοι είναι καλύτεροι άνθρωποι από μας. Δεν μπορούμε να εξηγήσουμε αλλιώς τη δύσκολη αυτή κατάσταση». Και για όσους δεν κατάλαβαν το πήγε παρακάτω. «Είμαστε σε κακό φεγγάρι. Δεν μας θέλει ο από πάνω». Για να τα κάνει στην τελική, πενηνταράκια. «Στο τρίτο γκολ η μπάλα χτυπάει στο δοκάρι κι ενώ ήμασταν έξι, γυρίζει και πάει στον έναν δικό τους». Τι δεν καταλαβαίνεις; Το ποδόσφαιρο για τον ομοσπονδιακό προπονητή είναι σε δεύτερη μοίρα. Καμιά σημασία ότι αλλάζει χωρίς κανένα λόγο τον Μπάρκα. Στο πρώτο γκολ ο Βλαχοδήμος φοβάται να ολοκληρώσει την έξοδο και να πέσει στα πόδια του επιθετικού, που πλασάρει ανενόχλητος. Αφήνει στον πάγκο τον Μανωλά.

Ησυχος
Τον ταχύτερο κεντρικό αμυντικό. Επειδή υστέρησε με την Ιταλία. Για τον Αγγελο δεν υπάρχουν βασικά στελέχη στην ομάδα. Που έχουν το δικαίωμα μιας κακής εμφάνισης. Μόνο παλικάρια που ματώνουν. Κι ο Σιόβας (που μάτωσε) ακόμα τρέχει μπας και προλάβει στη φάση του 1-0 της Αρμενίας. Χάνει και βάζει τον Σιώπη. Οπως στον Παναθηναϊκό έβαζε τον Κουτσουρέ αντί του Πάολο Σόουζα. Ανευ σημασίας όλα αυτά (κι αρκετά άλλα) για τον Αγγελο. Το θέμα είναι ότι δεν μας θέλει ο από πάνω. Ο Θεός που αποφασίζει (πάντα) για το αποτέλεσμα. «Εξι δικοί μας στο τρίτο γκολ κι η μπάλα που γυρίζει από το δοκάρι πάει στον έναν δικό τους». Τέλος. Γιατί; Γιατί «ίσως να μην είμαστε καλοί άνθρωποι». Και να μην έχουμε εξομολογηθεί. Κι ο Θεός που δεν είναι άδικος, το έδωσε στους Αρμένιους. Που είναι καλοί άνθρωποι. Είναι ένας ωραίος τρόπος (ο καλύτερος) για να κοιμηθείς ήσυχος έπειτα από μια ήττα από την Αρμενία.

Ειλικρινής
Αντε βάλ’ τα με τον Θεό. Δεν γίνεται. Εκατό φορές να τα βάλεις θα χάσεις και τις εκατό. Γι’ αυτό και ο Αγγελάρας το επανέλαβε. «Εάν ένα ματς αρχίσει και τελειώσει στραβά, το ήθελε έτσι ο από πάνω». Αυτή είναι η δικιά του θεώρηση των ποδοσφαιρικών πραγμάτων. Στη φάση του τρίτου γκολ της Αρμενίας δεν στέκεται στο γεγονός ότι ο παίκτης των αντιπάλων σούταρε ξεμαρκάριστος και βρήκε κατ’ αρχάς η μπάλα στο δοκάρι. Στέκεται στο μετά και στον Θεό που ήθελε να δώσει το ριμπάουντ στους άλλους. Αυτός είναι ο Αγγελάρας. Δεν κρύφτηκε ποτέ. Δεν εμφάνισε ποτέ κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που είναι. Πάντα άφηνε τις ομάδες του στα χέρια της Παναγιάς. «Η μπάλα μπορεί να χτυπήσει στο καλώδιο και να μπει γκολ». Το έχει πει κι αυτό. Ενδεχομένως στα γήπεδα να υπάρχουν κάποια αόρατα καλώδια.

Πνευματικός
Βρίσκει η μπάλα πάνω τους κι αλλάζει πορεία. Εμείς μπορεί να μη βλέπουμε, τα βλέπει ο Αγγελος. Υπάρχουν. Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται η θετική ή αρνητική, κατά περίπτωση, παρέμβαση του Θείου. Εξού και οι συνεχείς επικλήσεις. Οι επισκέψεις στα μοναστήρια και στον πνευματικό. Η απαραίτητη προϋπόθεση να είμαστε καλοί άνθρωποι. Για να έχουμε τον Θεό μαζί μας. Εξού και η αδιαφορία για τα συστήματα. Για το σκάουτιγκ. Για το πώς παίζει ο αντίπαλος. Αυτός είναι ο Αναστασιάδης. Δεν έχει κανένα λόγο ν’ αλλάξει στα 66 του. Κι άντε πες τoυ εσύ ότι η μεταφυσική δεν έχει καμία σχέση με το ποδόσφαιρο. Κι ότι δεν υπάρχουν σατανάδες στα αποδυτήρια, χθες ο Τζαβέλλας, σήμερα ο Παπασταθόπουλος. Κι έχει 100-0 δίκιο.