Μετέτρεψαν σε πλυντήριο τη Βουλή

Κανένας αποχαιρετισμός στον κόσμο δεν είναι τόσο βαρύς όσο ο αποχαιρετισμός της δύναμης της εξουσίας. Η διαπίστωση ανήκει σε έναν από τους ικανότερους διπλωμάτες όλων των εποχών, τον Ταλεϊράνδο. Αν οι συριζαίοι είχαν διατηρήσει επαφές με τον επίτροπο που διόρισαν στην Κομισιόν, τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, θα την ήξεραν, μιας κι εκείνος δηλώνει συχνά φαν του φημισμένου Γάλλου. Θα τη γνώριζαν και θα είχαν προετοιμαστεί καλύτερα για τη στιγμή που πρέπει να αποχαιρετήσουν τα προνόμια της συμπολίτευσης. Δεν θα έλεγαν αντίο στα κυβερνητικά έδρανα με τρόπο που δίνει στους πολιτικούς τους αντιπάλους την ευχέρεια να μιλούν για «πολιτικό πλιάτσικο» ή για «μια Βουλή που έχει μετατραπεί σε πλυντήριο». Από την άλλη, βέβαια, ίσως και να προετοιμάζονται για τη μεθεπόμενή τους ημέρα ικανοποιώντας διάφορα «αιτήματα».

Η τελευταία εβδομάδα του Κοινοβουλίου είχε απ’ όλα. Μετατάξεις συγγενών και συμβούλων. Φωτογραφικές εξυπηρετήσεις συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων. Μεθοδεύσεις προκειμένου να διαγραφεί το πρόστιμο των 44 εκατ. ευρώ της ΣΕΚΑΠ, το οποίο είχε επιβληθεί για τελωνειακές παραβάσεις. Εσωκομματική γκρίνια στον ΣΥΡΙΖΑ. Βουλευτικές τροπολογίες που κόπηκαν για χάρη υπουργικών τροπολογιών. Μια ομολογία σαν της Τασίας Χριστοδουλοπούλου περί «αξιοποίησης κάποιων γνωριμιών και διασυνδέσεων» και τη συνεπακόλουθη οικειοθελή αποχώρηση της πρώην υπουργού από τα ψηφοδέλτια του κυβερνώντος κόμματος.

Φίλια πυρά. Αλλά και πυρά από τα αριστερά της Αριστεράς για τον τρόπο που «νομοθετεί» λίγο πριν από το τέλος η πρώτη φορά Αριστερά. Οπως αυτά που επεφύλασσε στους πρώην συντρόφους της η νυν ΛΑΕ και πάλαι ποτέ συριζαία Δέσποινα Χαραλαμπίδου ποστάροντας: «Τίποτε δεν σας σώζει, τίποτε, έχετε ξεφτιλίσει τα πάντα». Ή το άλλο που σχολίαζε τη χριστοδουλοπουλική ανάληψη ευθύνης γράφοντας: «Εγώ δεν συγχωρώ! Μετά τη γενική κατακραυγή δεν θα κατέβει. Εμ, και να κατέβεις δεν θα εκλεγείς κυρία Τασία».

Ερωτήματα. Απ’ όλα τα παραπάνω προκύπτουν, πάντως, ορισμένα εύλογα ερωτήματα; Δεν φαντάστηκαν, άραγε, οι του ΣΥΡΙΖΑ ότι οι συγκεκριμένες συμπεριφορές θα προκαλούσαν την αντίδραση της αντιπολίτευσης ή την κατακραυγή των μίντια; Οταν έκαναν τη στάθμιση δεν υπολόγισαν το πλήγμα που θα μπορούσαν αυτές να προκαλέσουν στην προεκλογική καμπάνια ενός κόμματος που επί τέσσερα χρόνια λάνσαρε το περιλάλητο ηθικό του πλεονέκτημα έναντι του «παλαιού κομματικού συστήματος»;

Η προσδοκία. Σύμφωνα με την ανάλυση έμπειρων κοινοβουλευτικών της αντιπολίτευσης οι εν λόγω συριζαϊκές κινήσεις «χρησιμοποιούνται επικουρικά στις κεντρικές παροχές της κυβέρνησης προκειμένου να διαχειριστεί το κόμμα το μέγεθος της ήττας του». Ενας από αυτούς το θέτει και πιο ωμά. Υποστηρίζει πως στις κάλπες της 7ης Ιουλίου «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα συντριβεί επειδή το πελατειακό σύστημα έχει βαθιές ρίζες στη χώρα». Διατείνεται, δηλαδή, ότι κάποιοι ψηφοφόροι θα τον επιλέξουν επειδή ως το δεύτερο μεγάλο κόμμα θα μπορεί πάντα να δημιουργεί «την προσδοκία μιας ανταλλακτικής σχέσης». Για την εδραίωση, άρα, αυτής της προσδοκίας εργάζεται τώρα.

Ισως μια τέτοια εκτίμηση να έχουν κάνει όχι μόνο οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος που επιθυμούν να επανεκλεγούν, αλλά και ο στενός πυρήνας των πρωθυπουργικών συνεργατών. Εξάλλου, η τροπολογία της τελευταίας στιγμής για τη ΣΕΚΑΠ ήταν υπουργική. Η δε κυβέρνηση την πλασάρει ως εργαλείο για να διασφαλιστούν θέσεις εργασίας. Αφού όπως πληροφόρησε το φιλοθέαμον κοινό η υφυπουργός Οικονομικών Κατερίνα Παπανάτσιου «δεν είναι δώρο στον επιχειρηματία, έγινε για την τοπική κοινωνία». Οφείλει, ωστόσο, να αναγνωρίσει κανείς πως την τελευταία ημέρα της Βουλής άφησε ικανοποιημένους και την τοπική κοινωνία και τον επιχειρηματία.