Τα ρουσφέτια του Γαλιλαίου

Η μπόχα από τα ρουσφετολογικά εμέσματα πνίγει την ατμόσφαιρα. Πρώην σύζυγοι, αδερφές, θείοι, αφισοκολλητές, τρολ, κάθε λογής κολλητοί και φίλοι σχηματίζουν ουρές για να βολευτούν στο pay roll του Δημοσίου με αντάλλαγμα αιώνια πίστη στους ευεργέτες.

Η ελληνική Πολιτεία ωστόσο δεν είναι ελέω Θεού αλλά ελέω πολιτών που καταβάλουν βαρύτιμο τίμημα ως τιμωρία για τις πολιτικές κραιπάλες του παρελθόντος.

Οι πολίτες που πληρώνουν φόρους σ’ αυτή τη χώρα – το διευκρινίζω γιατί όλοι φωνάζουν, αλλά ελάχιστοι είναι αυτοί που βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη χωρίς να είναι πλούσιοι, ούτε να ανήκουν στα ανώτατα στρώματα της μεσαίας τάξης – μοιάζουν με στημένες λεμονόκουπες πεταμένες στον σκουπιδοντενεκέ.

Το δημόσιο χρήμα είναι ιερό και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπίζεται. Με ποιο δικαίωμα οι κυβερνώντες το σπαταλούν εξασφαλίζοντας επαγγελματικά γνωστούς και φίλους;

Οι πολιτικοί και δεν εξαιρώ κανέναν, μας αντιμετωπίζουν όπως οι αρχαίοι τους μέτοικους και πιστεύουν πως δεν μας πέφτει λόγος για τα πεπραγμένα τους.

Κυρίες και κύριοι της πολιτικής, βαρεθήκαμε να πληρώνουμε φόρους, εισφορές έκτακτες ή αλληλεγγύης, ένφιες και φιπιάδες για να κάνετε εσείς τους καλούς και γενναιόδωρους.

Αν θέλετε, διορίστε το σόι σας, τους φίλους σας και τους γνωστούς σας στις επιχειρήσεις σας. Σπάστε τα ομόλογα και πουλήστε τις μετοχές σας για να τους εξασφαλίσετε. Τα χρήματα όμως που πληρώνουμε εμείς κάθε μήνα, χρήματα που αφαιρούνται από τον οικογενειακό προϋπολογισμό, δεν έχετε κανένα δικαίωμα να τα σκορπάτε προσπαθώντας να αποδείξετε το δίκαιο του Γαλιλαίου. Γιατί ο Ιταλός σε άλλο αναφερόταν όταν έλεγε ότι «γυρίζει», όχι στο 9,5%.

Επιτέλους, κάποια στιγμή σ’ αυτή τη χώρα θα πρέπει να κληθούν να λογοδοτήσουν όσοι σπαταλούν το δημόσιο χρήμα. Γιατί σπατάλη δεν είναι μόνο η Novartis ή οι μίζες στα εξοπλιστικά. Σπατάλη, διαρκής και μεγαλύτερη είναι οι ρούκουνες που μπήκαν στο Δημόσιο από το παράθυρο, που θα τους πληρώνουμε μια ζωή και θα μας κουνούν και το δάκτυλο αν τύχει να βρεθούμε μπροστά τους για να μας εξυπηρετήσουν.

Η τοξικότητα αυτής της ρουσφετολογικής αθλιότητας δυστυχώς παρασύρει στην αρνητική δημοσιότητα και τα δίκαια μακράς ωρίμανσης. Ο προεκλογικός νιχιλισμός μιας παρακμάζουσας δημοκρατίας που δεν σέβεται τα μέλη της. Υπάρχουν όμως φορές που τα μέλη τιμωρούν.

ΥΓ. Ενας ευνοημένος, εκατό δυσαρεστημένοι.