Νεποτισμός

Για να ξέρουμε τι είναι όλα αυτά που συμβαίνουν τώρα με τους διορισμούς στο Κοινοβούλιο συγγενών και φίλων, γκόμενων και ιδιαιτέρων, κολλητών και… περαστικών έξω από τη Βουλή, τα υπουργεία κ.λπ., θα επιδιώξω να δώσω την επιστημονική όσο και πολιτική διάσταση της υπόθεσης. Πρόκειται, κυρίες μου και κύριοι για τη βαριά, διαχρονική ασθένεια του πολιτικού συστήματος της χώρας, η οποία δεν γνωρίζει κόμματα και… χρώματα, και ονομάζεται «νεποτισμός». Τι είναι ο «νεποτισμός»; Αντιγράφω από το Wikipedia:

«Ο νεποτισμός είναι η οικογενειοκρατία, η οποία εκδηλώνεται με την παραχώρηση θέσεων και αξιωμάτων σε συγγενείς και φίλους. Είναι η εκμετάλλευση από κάποιον του αξιώματος ή της θέσης που κατέχει, για να προωθήσει συγγενικά ή άλλα πρόσωπα του περιβάλλοντός του σε θέσεις κι αξιώματα χωρίς αξιοκρατικά κριτήρια. Η πρακτική αυτή εμφανίζεται συνήθως στην πολιτική και τη θρησκεία.

Ο όρος νεποτισμός προέρχεται από τη λατινική λέξη νέπος (nepos, γεν. nepotis) που σημαίνει “ανεψιός” ή “εγγονός”».

Αυτά οι επιστήμονες. Σε ό,τι με αφορά, λυπάμαι που θα το πω, «νεποτισμό», έχει επιδείξει στη διάρκεια της θητείας του και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, αλλά δεν θα υπεισέλθω περισσότερο σε αυτό. Γνωρίζει καλύτερα παντός άλλου αυτός (όπως και εγώ…). Οχι τίποτε, αλλά για να μην έχει να λέει μετά ότι του «επιτίθεμαι» επί προσωπικού…

Οι τελευταίες ημέρες

Κανονικά πάντως, το έργο που παρακολουθούμε θα έπρεπε να είχε τίτλο «Οι τελευταίες ημέρες της Πομπηίας». Αλλά ας όψεται η κυρία Τασία Χριστοδουλοπούλου, η οποία προχθές μας είπε ότι… κατάφερε να μετατάξει την κόρη της από τα ΕΛΤΑ στο υποδοχείο «ημετέρων» παίδων και κορασίδων που ονομάζεται Βουλή, διότι είχε κάτι κολλητιλίκια και κάτι διασυνδέσεις – τέτοιον κυνισμό δεν τον είχαμε ξανακούσει. Κατόπιν αυτού νομίζω ότι ο καταλληλότερος τίτλος είναι «Αμάρτησα για το παιδί μου»!

Χθες όμως, ανακοινώνοντας μέσω Αnt1 ότι δεν θα είναι υποψήφια στις εκλογές της 7ης Ιουλίου, συνόδευσε την αναγγελία με το ακόλουθο, κατά τη γνώμη μου, συγκλονιστικά άηθες: «Θέλω μόνο να ζητήσω συγγνώμη από τον ΣΥΡΙΖΑ, την κυβέρνηση, τους φίλους και τους συντρόφους μου που τους στενοχώρησα»!!!

Οπότε προβληματίστηκα σοβαρά, για το αν θα ταίριαζε ο συγκεκριμένος τίτλος ή κάτι άλλο, πλέον περιγραφικό, του είδους «Κορίτσια για φίλημα» ή «Κορίτσια, ο Βούτσης»!

Νέο «ήθος»

Στα σοβαρά τώρα, δεν μπορώ να μην επισημάνω ότι ακόμη και αυτή την τελευταία στιγμή, που θα μπορούσε κανείς να εκλάβει την απόφαση της Τασίας «αμάρτησα για το παιδί μου» Χριστοδουλοπούλου ως μια πράξη μεταμέλειας απέναντι στην κοινωνία που έχει μείνει με το στόμα ανοιχτό από τον κυνισμό και ο ήθος που εκπέμπει η κυβέρνηση Τσίπρα, τι μας είπε στην πραγματικότητα;

Οτι ζητάει συγγνώμη μόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ, την κυβέρνηση, τους φίλους και τους συντρόφους της! Από την υπόλοιπη κοινωνία που έχει παιδιά άνεργα, ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας, είναι θύμα της ανθρωπιστικής κρίσης που έφεραν τα Μνημόνια, και επιπλέον νιώθει προδομένη επειδή διαψεύστηκαν όλες οι προσδοκίες της από τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να ζητήσει συγγνώμη. Γιατί αυτό ακριβώς είναι το νέο «ήθος», που επαγγέλλεται και πρεσβεύει το κόμμα της χαράς.

Με συγχωρείτε, αλλά πρέπει να την ενημερώσω ότι στο «παλιό σάπιο πολιτικό σύστημα» που αντιπροσωπεύουν όλοι οι άλλοι, τέτοιες ελεεινές συμπεριφορές δεν τις βρίσκεις.

Εξοδος

Ουδέν κακόν αμιγές καλού πάντως. Εισηγούμαι να χαιρετίσουμε όλοι την «παραίτηση» της κυρίας Τασίας! Ολοι ανεξαιρέτως, δε. Διότι είναι η πρώτη που συμβαίνει επί ΣΥΡΙΖΑ – να παραιτείται δηλαδή ένα κορυφαίο στέλεχος για λόγους ευθιξίας. Οταν έχει καεί τόσος κόσμος, έχουν επίσης πνιγεί τόσοι άνθρωποι, και οι πάντες ανευθυνοϋπεύθυνοι σφύριζαν αδιάφορα, ο δε Τσίπρας δεν ένιωσε την ανάγκη να τους υποδείξει να το κάνουν, ε, ναι, είναι κάτι η παραίτηση της Χριστοδουλοπούλου!

(Και δεν ακούω κάτι φίλους μου από τον ΣΥΡΙΖΑ που μου λένε ότι επιχείρησε ηρωική έξοδο διότι ως υποψήφια στην Α’ Αθήνας δεν θα είχε καμία τύχη, επειδή θα συγκρουόταν με Νίκο Φίλη, Νίκο Βούτση, Δημ. Τζανακόπουλο, «επιστήμονα» Βερναρδάκη και άλλους)…

Ιδιος

Εμένα ωστόσο, όπως σημείωνα και χθες, από όλο αυτό το απίθανο πάρτι με ρουσφέτια της τελευταίας στιγμής που έστησε ο ΣΥΡΙΖΑ με μαέστρο τον απίστευτο Βούτση (χωρίς τη δική του συμμετοχή, συναίνεση, παρότρυνση και τελική υπογραφή, δεν θα γινόταν τίποτε), με εντυπωσιάζει η στάση του «άχαστου» Αλέξη. Ο τύπος παρακολουθούσε ατάραχος το πάρτι, έβριζε τα μέσα ενημέρωσης ότι τάχα μου επιχειρούν να του αλλάξουν την ατζέντα, μέχρι που του είπαν «τι κάνεις, θα μας καταστρέψει αυτή η ιστορία». Και τότε έλαβε «σοβαρή» υποτίθεται απόφαση: να παγώσει τις μισές μετατάξεις, μετακινήσεις, διορισμούς κ.λπ. Τις μισές. Οχι όλες. Οι υπόλοιπες που έγιναν, έγιναν, ωσάν να μην τρέχει τίποτε. Αντί να πει του «μαέστρου» με τρόπο που να μην επιδέχεται την παραμικρή αντίδραση: «Κοίτα, μάζεψέ τες όλες, αυτό που έγινε είναι απαράδεκτο».

Γιατί τα σημειώνω όλα αυτά; Για να τονίσω ότι δεν υπάρχει κάποια διαφορά μεταξύ του Τσίπρα και των υπολοίπων. Ιδιος είναι. Σαν όλους τους. Απλώς αφού έχει συμβεί ό,τι έχει συμβεί, προσπαθεί παρεμβαίνοντας να δείξει πως ό,τι έγινε, έγινε εν αγνοία του…

Πόλωση

Δημοσκοπήσεις μετεκλογικές σκάνε εδώ κι εκεί, και το γενικό συμπέρασμα είναι ότι η πόλωση έχει ήδη αναπτυχθεί, είναι εδώ παρούσα, και απειλεί τα μικρά κόμματα. Από δυο τρεις δημοσκοπήσεις, περί των αποτελεσμάτων των οποίων ενημερώθηκα χονδρικά, νομίζω ότι σε σχέση με τα αποτελέσματα που προέκυψαν από την κάλπη των ευρωεκλογών, δεν θα έχουμε σοβαρές ανακατατάξεις.

Η διαφορά μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων παραμένει παγιωμένη, περίπου στις δέκα μονάδες, παρ΄ ότι και τα δύο κόμματα εμφανίζουν κέρδη, σε σχέση με τα ποσοστά τους των ευρωεκλογών. Πιστεύω ότι αυτό οφείλεται σε δύο λόγους, διαφορετικούς μεταξύ τους. Σε ό,τι αφορά τα ποσοστά της ΝουΔου, η οποία φλερτάρει πλέον σοβαρά με την αυτοδυναμία, και με το… 4 μπροστά, πρέπει να αποδοθεί η αύξηση του ποσοστού της στην απορρόφηση των ψηφοφόρων των μικρότερων κομμάτων όπως το Ποτάμι, η Ενωση Κεντρώων κ.λπ.

Σε ό,τι αφορά την άνοδο που καταγράφεται για τον ΣΥΡΙΖΑ, πρόκειται θεωρώ, για επιστροφή ενός μέρους των ψηφοφόρων του οι οποίοι για τιμωρητικούς λόγους επέλεξαν στις κάλπες να ψηφίσουν μικρότερα κόμματα ή – κυρίως – να απόσχουν από τις ευρωεκλογές.

Το «θετικό» για το ΚΙΝΑΛ είναι πως μάλλον διατηρείται στα ποσοστά του των ευρωεκλογών, και αδιαμφισβήτητα τρίτο κόμμα, αλλά μέχρι εκεί. Αντιθέτως, αμφίσημη εμφανίζεται η κατάσταση και για το ΜέΡα 25 του Βαρουφάκη, όπως και για το κόμμα του Κυριάκου Βελόπουλου. Μια δημοσκόπηση δείχνει τον πρώτο εντός Βουλής, και εκτός τον δεύτερο, και μία άλλη το αντίθετο: μέσα ο Βελόπουλος, εκτός ο Βαρουφάκης.

Νομίζω τα είπα όλα…