Μήπως να ράψω ταγιέρ;

Διαβάζω ότι αφού ο λαός, όλοι εμείς, είμαστε βραδύνοες και δεν καταλάβαμε μέχρι τώρα το μεγαλείο τους, δεν ξέρουμε τι ψηφίσαμε, θα βάλει την Αχτσιόγλου στη θέση του Τζανακόπουλου, για να μας γοητεύσει, ως θηλυκό, και να μας εξηγήσει τι σχεδιάζουνε για την προκάτ μαζική μας ευτυχία και πώς θα χορέψουμε κι εμείς κάποτε στο Σύνταγμα χαρωπό καλαματιανό.

Ετσι είναι αυτοί οι άνθρωποι: όντας σε πλήρη πανικό και με πρωτοφανή λύσσα για την εξουσία, όλα, πια, τα λύνουνε μηχανιστικά και επί χάρτου. Εχουνε τη βεβαιότητα πως στην πολιτική πατάς το κουμπί και βγαίνει η χοντρή. Δίνεις ένα πενηντάρικο και ο άλλος σε ψηφίζει. Βαφτίζεις το ψάρι νεφρό και αμέσως γίνεται ψαρονέφρι.

Οπότε συνεχίζονται τα ψέματα με τον ίδιο ενθουσιασμό – οι εφημερίδες τους την επομένη του σεισμού των δύο εκλογών δεν είχαν, πρωτοσέλιδα, λέξη για το αποτέλεσμα. Και πιστεύουνε ότι έτσι εξαφάνισαν και την πραγματικότητα. Οτι εκλογές δεν υπήρξαν ποτέ, αποτελέσματα δεν υπήρξαν ποτέ και όλοι ζούμε σε ένα Επέκεινα, σε ένα Μεγάλο Πουθενά (α λα Ελρόι), εν τόπω χλοερώ και χολερό, όπου όλα είναι ίδια και αμέριμνα όπως πριν από την πρώτη Κυριακή της αναμέτρησης.

Εφόσον δεν μπορούν να αναλύσουν την πραγματικότητα, άρα αυτή δεν υπάρχει. Θα πασκίσουνε να φτιάξουνε μια άλλη, εικονική, τώρα, με τη βοήθεια της Αχτσιόγλου, όχι, πια, του Πολάκη, ώστε να μας κάνουνε να κατανοήσουμε αυτή την καινούργια, την πλασματική, με τον σωστό τρόπο που νομίζουνε αυτοί. Διότι εμείς έχουμε παραπλανηθεί, όπως λέει κι ο Φλαμπουράρης, δεν μπορούμε να αναλύσουμε το συμβεβηκός, θέλουμε βοήθεια, πατερναλισμό από το σοφό κόμμα – πρωτοπορία, ως πρόβατα που πρέπει να μηρυκάσουν τον κατάλληλο σανό. Για το καλό μας, διότι αλλιώς θα ‘ρθει το ΔΝΤ να μας κάνει ντα.

Τώρα θα ανεβάσουν την παράσταση «Η μεσαία τάξη πάει στον Παράδεισο». Αφού συνειδητά και προγραμματικά την τσάκισαν και τη στράγγιξαν, μόλις αυτή τους έδωσε τη σιδερένια σφαλιάρα, άρχισαν να θυμούνται πως μπορούν πάλι να την εξαπατήσουν – για έναν μήνα τουλάχιστον. Για τριάντα μέρες θα φορέσουν την περούκα της μεσαίας τάξης που απεχθάνονται ιδεολογικά και που πολέμησαν συνειδητά και με μοχθηρία. Θα λένε τόσο αλήθεια όσο όταν έλεγαν πως θα κάψουν διαμιάς τα Μνημόνια – ή όταν έκαναν τις αναλύσεις με τον δορυφόρο για το Μάτι.

Μπορεί, για τέσσερις βδομάδες να ερωτευτούνε και τον Ελληνισμό, την παράδοση και την οικογένεια. Ισως να πηγαίνουνε και κάθε Κυριακή στην εκκλησία και να ανάβουνε κερί μετά από σαράντα μετάνοιες, μόνο για να τους βλέπουν – πάντως δεν θα έχουν καμιά δυσκολία να μεταμφιεστούν σε οτιδήποτε, και το πιθανότερο είναι να υποδυθούν ακόμα και τη Μαμά Τερέζα, αφού ο Αϊ-Βασίλης με τα πενηντάρικα δεν έπιασε.

Από λέοντες, χαμαιλέοντες. Ηδη κρύβουνε επιμελώς για λίγες βδομάδες τον Πολάκη και τον Καρανίκα, μην και πετάξουνε κανένα πυρότουβλο απ’ το τουίτερ. Τους έχουνε σε αυστηρή καραντίνα. Τους λένε σκάστε, κι άμα πάνε καλά τα πράγματα, από Ιούνιο και μετά, ξαναβγαίνετε στο σανίδι. Κάπως έτσι, εν πάση περιπτώσει, συμβαίνει, καθόσον είναι προφανές ότι δεν θέλουνε να αλλάξουν, διότι δεν μπορούν, το πρόβλημα είναι εγγενές, αυτογενές, δεν διορθώνεται, αλλά θα πασκίσουνε τουλάχιστον να αλλάξουν προσωπίδα. Αφού η μίμηση του Αντρέα δεν τους βγήκε, τώρα θα μιμηθούν οποιονδήποτε άλλον, από τον Μητσοτάκη ώς τον Ναπολέοντα ή ακόμα και τον Παΐσιο. Θα υιοθετήσουνε μιαν επίπλαστη πραότητα και, προβατόσχημοι, πλέον, θα μας πούνε σοβαροφανώς και πομπωδώς ότι ήρθε η ώρα να μας μιλήσουνε για προγράμματα. Το πόσο βαθιά λατρεύουνε τη μεσαία τάξη. Οτι όλα τα έκαναν γι’ αυτήν, για την ευτυχία των μεσαίων στρωμάτων κι ότι από αύριο το μόνο που τους νοιάζει είναι η αριστεία, η επιχειρηματικότητα, η ασφάλεια – βρε, όποια κωλοτούμπα θες θα δούμε μέχρι τις εκλογές. Μέχρι και το ότι θα μας πούνε πως αυτοί είναι που αποκλειστικά ενσαρκώνουν το γνήσιο πνεύμα του φιλελευθερισμού.

Και θα θέλουνε και ντιμπέιτ, μονομαχία στο Ελ Πάσο, ενώ είναι παγκόσμια πρακτική το να μην πηγαίνει σε ντιμπέιτ κάποιος που προφανώς κερδίζει. Ποιος ο λόγος; Ο χαμένος είναι σε απόγνωση και δεν έχει να χάσει τίποτε, άρα γιατί αυτός που προηγείται να του κάνει τη χάρη; Το να διαφημίζεις επίμονα ότι θες ντιμπέιτ (τάχα μου για να ενημερωθεί ο λαός) είναι προφανής ομολογία ήττας. Μέχρι που θα ζητήσουν μονομαχία από απόσταση είκοσι βημάτων και οι μονομάχοι να κρατούνε σαγόνια από γαϊδούρια. (Σουρεαλιστικό, αλλά πιθανό.)

Ετοιμαζόμαστε λοιπόν εμείς της μεσαίας τάξης για προκάτ επίθεση αγάπης. Για γονυπετείς όρκους πίστης και δάκρια πάθους. Αφού άλλαξαν την Ευρώπη, γιατί να μην αλλάξουν κι εμάς, που δεν καταλαβαίνουμε; Ο Τσακαλώτος ίσως μας ερωτευτεί αποξαρχής, προδίνοντας ακόμα και την αφοσίωσή του στη Σκάρλετ Τζοχάνσον. (Μήπως να ράψω και ταγιέρ;) Και από εκεί που απεχθάνονται την ιδιωτική πρωτοβουλία και τα μεσαία στρώματα, τώρα θα τα ικετεύουν – για έναν μήνα, εξάλλου, θα είναι το σόου και μπορούμε να το απολαύσουμε. Θα κάνουνε εξαγγελίες, αφού αυτές είναι τζάμπα, δηλαδή εμείς θα τις πληρώσουμε. Πάλι θα δώσουν πενηντάρικα, αλλά με άλλον τρόπο: θα τα λένε «μέτρα». (Θέμα και θύμα λέξεων είναι όλα.)

Θα αλλάξουνε, για τριάντα μέρες, το τροπάριο της Κασσιανής, ψάχνοντας πάλι για κορόιδα. Βρίζοντας μέσα τους εμάς τους αχάριστους, θα κάνουνε άλλη μία τζάμπα μεταμφίεση προκειμένου για την καρέκλα: τι είχαμε, τι χάσαμε. Με αυτόν τον μηχανιστικό τρόπο σκέψης, πάλι με τα δικά μας τα λεφτά, θα ετοιμαστούν τα μετονομασμένα φακελάκια, που θα μας τα πάρουν πάλι πίσω, μετά, κυνικά, με άλλον τρόπο. Θα σου πούνε, λοιπόν, πάλι: Δεν καταλαβαίνεις, ανόητε, αλλά, πλέον, πίστευε και μη-ερεύνα.