Ο σπουδαίος Αντώνης Ρεπάνης

Υπήρξε κορυφαία προσωπικότητα του κλασικού λαϊκού τραγουδιού. Δεν μένει πια εδώ, αλλά πολλά απ’ τα τραγούδια που ερμήνευσε και έγραψε θα μας συντροφεύουν παντοτινά. Είχε γεννηθεί στις 14 Αυγούστου 1933 στο Περιστέρι της Αθήνας. Ο αδελφός του Δημήτρης, καλός μουσικός, ήταν φίλος με τον Μπιθικώτση και… κάπως έτσι μπολιάστηκε με το μικρόβιο των τραγουδιών.

Στη δεκαετία του 1960 καθιερώθηκε ως τεμπίστας κιθαρίστας και ερμηνευτής τραγουδώντας σε πρώτη εκτέλεση συνθέσεις των Τσιτσάνη, Καλδάρα, Χιώτη, Δερβενιώτη, Μπακάλη, Βασίλη Βασιλειάδη κ.ά. που έμειναν διαχρονικές: «Γιατί γλυκιά μου κλαις», «Ανεβαίνω σκαλοπάτια», «Ολος ο κόσμος με μισεί», «Σήκω κοπέλα μου», «Στο σταυροδρόμι» κ.ά. Διαθέτοντας εξαιρετικό φωνητικό χάρισμα, συμμετείχε δυναμικά στις θρυλικές επανεγγραφές σε δίσκους 45 στροφών παλαιότερων κλασικών κομματιών που έγιναν για λογαριασμό της Columbia υπό την εποπτεία των Τσιτσάνη και Χιώτη και που η πληρότητά τους σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνά ακόμη και τα πρωτότυπα. Ο Τσίλας τον αποκαλούσε «ζωγράφο» για τις ικανότητές του.
Στα μισά του ’60 και μέχρι τα μισά του ’70 πέρασε παράλληλα και στον χώρο της σύνθεσης – εκπέμποντας ένα ισχυρό προσωπικό και ιδιαίτερο σήμα -, δημιουργώντας αθάνατες επιτυχίες που όλοι αγαπήσαμε με τις φωνές των Διονυσίου, Γαβαλά («Χτες το βράδυ στην ταβέρνα», «Παλιατζής», «Αγάπη μου επικίνδυνη», «Τ’ αγκάθια της καρδιάς του», «Πού να γυρνάς, πού να γυρνάς», «Ετσι είναι πάντα μ’ ένα αντίο») αλλά και με τον ίδιο μπροστά στο μικρόφωνο («Η διπρόσωπη», «Δυο γυναίκες, δυο αγάπες», «Είναι η σκέψη μου τρελή», «Ανοίχτε πόρτες τ’ ουρανού»). Συνέχισε σε ανάλογους ρυθμούς και στα χρόνια του ’80 προσφέροντας στους Σακελλαρίου, Πίτσα Παπαδοπούλου, Μαργαρίτη κ.ά. δυνατά σουξέ («Μα τι λέω», «Είσαι το κάτι άλλο», «Πωλούνται όνειρα», «Θυσιάστηκα»), ενώ ανάλογη περίπου μοίρα είχαν και οι συνεργασίες του με τους Μυτιληναίο, Μαράντη, Καλογιάννη, Βελή, Κοντολάζο, Νομικό κ.ά. («Ποια είσαι εσύ», «Παράνομος δεσμός», «Σ’ αγαπάει βρε κουτό»).
Μαχητής του πάλκου και δεξιοτέχνης κιθαρίστας, πέρασε απ’ όλα τα μαγαζιά – πανεπιστήμια (Τριάνα, Φαληρικόν, Τζίμης ο Χοντρός, Περιβόλας) στο πλευρό όλων των μεγάλων – πολλές σεζόν και με τον Καζαντζίδη την εποχή της δόξας του -, ενώ τα τελευταία 20 χρόνια είχε μετατρέψει την Αστροφεγγιά στα Κάτω Πατήσια σε δικό του στέκι, όπου παρέδιδε ιδιαίτερα μαθήματα στους πιστούς που συνέρρεαν για να τον απολαύσουν. «Πολλοί πιστεύουν ότι το μαγαζί είναι δικό μου» μου έλεγε χαριτολογώντας.
Είχα την ευλογία να τον γνωρίσω από κοντά, να μου παραχωρήσει συνεντεύξεις, να μοιραστούμε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, να τον απολαύσω πολλές φορές και για πολλά χρόνια επί σκηνής. Ο κοσμαγάπητος Ρεπάνης – δίχως να κάνει εκπτώσεις στο ρεπερτόριό του – πάντα σημείωνε υψηλά «νούμερα» και οι αρμόδιοι το γνώριζαν. Ο κόσμος, βλέπετε, δεν ξεχνάει τους εκλεκτούς του. Γνώρισα και τους δικούς του, την εξαίρετη συντρόφισσά του, τον γιο του, την κόρη του. Μορφωμένα παιδιά, καμάρωνε για την εξέλιξή τους. Ζεστή οικογένεια!

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΛΑΪΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ. Οταν τον άκουγες να τραγουδά και να «κεντάει» με τον μπαγλαμά του επί σκηνής, ήταν σαν «ιδιαίτερα μαθήματα» λαϊκού τραγουδιού. Και μετά ερχόταν και καθόταν στο τραπέζι μας, μέχρι να ξαναβγεί, να μοιραστούμε συνομιλίες για τραγούδια, λεπτομέρειες… και όχι μόνο. Πέρναγε στη νεολαία, άρεσε στους μερακλήδες και στις γυναίκες, ενώ κι εκείνος ήταν λάτρης του ωραίου φύλου. Και φυσικά μέγας πλακατζής… αλλά σοβαρός. Με εκείνους που «ταίριαζε», όσο έπρεπε. Με το που έσκαγε στο πατάρι, μια γλυκιά ζεστή αύρα σε αγκάλιαζε. Είχε αυτό το κάτι! «Εγραφε» και το ήξερε! Είχε επίγνωση της μαστοριάς του, αλλά παρέμενε ταπεινός. Δεν επιζητούσε την προβολή. Πολλοί που γνώριζαν τη σχέση εκτίμησης που είχαμε με προσέγγιζαν για να τους δώσει τραγούδια… μιας κι εκείνος αρνιόταν σχεδόν πεισματικά. Παράλληλα, με αυτή του την απόφαση, έλεγε «όχι» και σε υψηλά χρηματικά αντίτιμα, αφού η δισκογραφία ακόμη κινούνταν ικανοποιητικά. Και μιλάμε και για ερμηνευτές αξιώσεων, παλαιότερους και νεότερους.
Οταν τον ρώτησα κάποια στιγμή γιατί επιμένει στη θέση αυτή, αφού γνώριζα πως συνέχιζε να δημιουργεί, μου απάντησε: «Εχω καταθέσει την ιστορία μου στο βιβλίο: Λαϊκό Τραγούδι. Για να δώσω τραγούδια μου, πρέπει να υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος. Οταν έχω γράψει “Παλιατζή” και “Διπρόσωπη”, τι παραπάνω να πω. Και ειδικά όταν οι συνθήκες και το γενικότερο κλίμα δεν είναι ευνοϊκά. Εχω αφήσει τις σφραγίδες μου, θέλω να παραμείνω κλασικός…».

Οσον αφορά το περίτεχνο παίξιμό του στην κιθάρα, ο Ρεπάνης μού είχε πει: «Κοίταξε, όταν έχεις παίξει κιθάρες σε μεγάλους… τι να πω τώρα. Οταν είσαι με τον Καζαντζίδη στην Τριάνα του Χειλά ή με τον Τσιτσάνη και τον Παπαϊωάννου στο Φαληρικόν και από πάνω σου περνάει όλο το πρόγραμμα, πρέπει τα χέρια σου να ζωγραφίζουν. Εχω παίξει κιθάρα και στο στούντιο σε πάρα πολλές ηχογραφήσεις».

Απ’ τους συνοδοιπόρους εκτιμούσε τον Ακη Πάνου, τον Τάκη Σούκα, τον Χρήστο Νικολόπουλο. Μάλιστα ήταν παρών όταν ο τελευταίος, πιτσιρικάς ακόμη, πέρασε από ακρόαση από τον Καζαντζίδη στην Τριάνα του Χειλά. Απ’ τους «κατοπινούς» τού άρεσαν ο Γιώργος Μαργαρίτης και ο Γεράσιμος Ανδρεάτος – τακτικοί θαμώνες στην Αστροφεγγιά -, η Πίτσα Παπαδοπούλου, ο Πασχάλης Τερζής και ο Σωκράτης Μάλαμας!

Η «Διπρόσωπη»

Ο Αντώνης Ρεπάνης θυμάται πώς έγραψε τη μεγάλη επιτυχία του: «Η “Διπρόσωπη” είναι ένα τραγούδι που αντέχει εδώ και τέσσερις δεκαετίες και πάει για την πέμπτη. Το έγραψα το 1971. Οι στίχοι είναι της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Τη γνώρισα όταν έμενα στην Κυψέλη. Συμπτωματικά τρώγαμε στο ίδιο εστιατόριο. Ηξερε βέβαια ποιος είναι ο Ρεπάνης και τι κάνει και μια μέρα, εκεί που τρώγαμε, μου λέει “για κοίτα, ρε Αντώνη, έναν στίχο” και μου δείχνει τη “Διπρόσωπη”. Με το που το διαβάζω, της λέω “εντάξει, Ευτυχία”. Παίρνω το χαρτί, πάω σπίτι και σε μία ώρα είχα γράψει τη μουσική. Κατάλαβα ότι ήταν μεγάλο τραγούδι, μάλιστα πήρα στο τηλέφωνο τη γυναίκα μου – τότε ήμασταν ακόμη αρραβωνιασμένοι – και της το τραγούδησα».