Κεντημένος ακτιβισμός

Σήμερα που η πόλη υποδέχεται το φεστιβάλ της διαφορετικότητας, δηλαδή το Gay Pride και την παρέλαση των ομάδων ΛΟΑΤΚΙ, διαπιστώνει κανείς ότι η μόδα  αναπαράγει σε μεγάλο βαθμό την αισθητική της ρευστότητας που επιτρέπει στα άτομα να μην προσδιορίζονται από την ταυτότητα φύλου. Για τις απόψεις των διαφορετικών ομάδων του κινήματος θα μιλήσουν οι εκπρόσωποι ακτιβιστές.

Για την εικόνα των σωμάτων που ντύνονται με χρώματα και με μοναδικούς συνδυασμούς υλικών μιλάνε οι συλλογές της πρόσφατης σεζόν, οι οποίες ημερολογιακά δείχνουν προς τις αρχές της άνοιξης 2020. Ωστόσο ο χρόνος δεν έχει σημασία. Γιατί είναι το ίδιο ρευστός, όσο και οι κανόνες διαχωρισμού των ρούχων για άνδρες ή γυναίκες.

Ενα τολμηρό άνοιγμα σε οτιδήποτε λόγιο και γοητευτικό κρύβει μια ανιδιοτελή εμμονή με την ομορφιά, όπως θα έλεγε και ο Καντ. Αυτή την εμμονή με την ομορφιά θα αναζητεί η μόδα ακόμα και τη στιγμή που τα ρούχα μοιάζουν με θεαματικά κομμάτια από βεστιάριο με σκοπό το ανέβασμα ενός μαζικού θεάματος του δρόμου. Οπως είναι μια παρέλαση πλήθους και όχι μια ποιητική παράσταση σε κλειστό χώρο.

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του οίκου Gucci Αλεσάντρο Μικέλε με την παρουσίαση της συλλογής Resort 2020 στο σύμπλεγμα των μουσείων του Καπιτωλίου στη Ρώμη  ακόμη μία φορά πείθει τους στοχαστικούς θεατές του ότι μπορεί να συνομιλεί και με το ορμητικό πλήθος αλλά και με τη λόγια κοινότητα.

Ο Μικέλε υποδέχτηκε τους καλεσμένους του με ένα πανό διαμαρτυρίας το οποίο είχε αναρτήσει στην είσοδο των μουσείων και θύμιζε εικόνες της Ακρόπολης με πολιτικά συνθήματα. Ομως ο ιταλός σχεδιαστής της μόδας αντέστρεψε τον σκοπό του: «Γιατί μόνο η παγανιστική αρχαιότητα ξυπνούσε την επιθυμία μου, επειδή ήταν ο κόσμος του πριν, επειδή ήταν ένας κόσμος καταλυμένος». Ηταν η φράση του Πολ Βεν, του γάλλου ιστορικού και αρχαιολόγου της Ρώμης από την αυτοβιογραφία του «Et dans l’ eternité je ne m’ ennuierai pas» (κυκλοφορεί στα ελληνικά από την Εστία με τίτλο «Και στην αιωνιότητα δε θα πλήττω»). Και με διάθεση σύνδεσης του παρελθόντος χρόνου με το παρόν της μόδας, το μείγμα των ρούχων αυτής της συλλογής θα εντυπωνόταν ως  εκλεκτό πρόσχημα επιμόρφωσης χάρη στο οποίο μερικοί θεατές θα συμπλήρωναν τα κενά τους στην ιστορία της Ρώμης.

Η πρόθεση όμως του σχεδιαστή είχε συνέχεια, ώστε η δουλειά του να δείξει ότι δεν περιορίζεται μόνο στην κατανάλωση ακριβών ρούχων απροσδιόριστου ύφους. Αλλά ότι την προσαρμόζει στο παιχνίδι της μόδας που πάντα γίνεται σε έναν ανταγωνιστικό χώρο με πειράματα σκηνοθεσίας της εμφάνισης. Και σε αυτή την περίπτωση η επικαιρότητα της αμερικανικής νομοθεσίας για τον νόμο των αμβλώσεων παρακίνησε τον Μικέλε στον πολιτικό ακτιβισμό των τελευταίων ωρών πριν από την παρουσίαση της συλλογής. Τα ρούχα βρέθηκαν, σακάκια από βελούδο όπου ράφτηκαν συνθήματα «My Body. My Choice», φορέματα με κεντημένα σχέδια ανατομίας της γυναικείας   μήτρας και ροζ ανθισμένων λουλουδιών στη θέση των ωοθηκών. Η κίνησή του αυτή υπογραμμίζει ότι ο μιμητικός χαρακτήρας της μόδας θα αντιδράσει στην πρόκληση Μικέλε: τον επόμενο χρόνο ο σεβασμός των γυναικών θα είναι της μόδας.