Αρνηση

Μετά και την πρώτη μετεκλογική εμφάνιση του Πρωθυπουργού έχω την αίσθηση ότι τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά από το καλαμπούρι που κάνουμε.

Δεν είναι η ήττα. Η πολιτική άλλωστε είναι φτιαγμένη από νίκες και ήττες.

Είναι η καταφανής άρνηση του Πρωθυπουργού και των περισσότερων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ να συνειδητοποιήσουν ότι έχασαν και να προσπαθήσουν να καταλάβουν γιατί έχασαν.

Στα αγγλικά αποκαλείται «denial» και σύμφωνα με το λεξικό ψυχολογικών όρων του Cambridge συνίσταται «στην απροθυμία αποδοχής ότι κάτι δυσάρεστο είναι αληθινό».

Οι περισσότεροι δεν τολμούν να πουν τη λέξη «ήττα». Στην «Αυγή» ακόμη να παρουσιαστούν τα αποτελέσματα των εκλογών, ενώ η αρθρογραφία του κυβερνητικού Τύπου κινείται στον χώρο κάποιου «παράλληλου σύμπαντος».

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός παραδέχτηκε απλώς ότι αυτό που συνέβη είναι ότι «χάθηκαν 200.000 ψήφοι από τις ευρωεκλογές του 2014»!

Προχθές, στη φιλική του ΕΡΤ, ένας κουρασμένος και μάλλον μπουχτισμένος Τσίπρας επαναλάμβανε μονότονα τα ίδια πράγματα και τα ίδια επιχειρήματα που έχουν παλιώσει από το 2015 ή που ο ελληνικές λαός καταψήφισε για δύο συνεχόμενες Κυριακές και σε πολλές κάλπες.

Τι να λέμε τώρα;

Καλώς  Ή κακώς, οι ψηφοφόροι δεν αισθάνονται καμία ευγνωμοσύνη που η κυβέρνηση «έβγαλε τη χώρα από τα Μνημόνια», ούτε που μοιράζει επιδόματα και προσλήψεις.

Καλώς  Ή κακώς, του χρεώνουν το 2015, την υπερφορολόγηση, τις Πρέσπες, το αύθαδες και θρασύ υφάκι εξουσίας, τον Πολάκη, την τσογλανοπαρέα, τα κότερα, τον Παππά και τον «Ρασπούτιν».

Καλώς  Ή κακώς, δεν φοβούνται τον Μητσοτάκη, δεν τρέμουν τον νεοφιλελευθερισμό, ούτε πανικοβάλλονται στην ιδέα ότι ο Βορίδης και ο Αδωνις θα γίνουν υπουργοί.

Καλώς  Ή κακώς, δεν ενδιαφέρονται να φτιάξουν «αντιδεξιό μέτωπο» ή «προοδευτική συμμαχία» με κάτι τζουτζέδες και ακόμη λιγότερο να κυβερνηθούν από τη χειρότερη σαβούρα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Καλώς  Ή κακώς, οι άνθρωποι θέλουν να βγουν υλικά και ψυχολογικά από τη μιζέρια, να ελπίσουν στην ανάπτυξη, να πιστέψουν σε ένα καλύτερο αύριο για τους ίδιους και τα παιδιά τους.

Καλώς  Ή κακώς, αυτήν την ελπίδα δεν την ενσαρκώνει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε η ευρύτερη Αριστερά.

Αλλά όλα αυτά κρίθηκαν τις προηγούμενες Κυριακές. Είτε αρέσει, είτε δεν αρέσει.

Συνεπώς, αν ο Πρωθυπουργός θέλει να φτάσει στην κάλπη με κάποια σχετική αξιοπρέπεια, πρέπει να βρει κάτι άλλο να πει. Αν φυσικά μπορεί να πει κάτι άλλο.

Οχι για να κερδίσουν. Αλλά τουλάχιστον για να μη δίνουν την εντύπωση πως δεν καταλαβαίνουν ότι έχασαν.