Μη φύγεις, Αλέξη, θα φαρμακωθώ

«Ασπρο πουκάμισο φορώ και μαύρο θα το βάψω», έχει γράψει η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Οπως ακριβώς ο Αλέξης. Το άσπρο πουκάμισο φόρεσε την πρώτη Κυριακή των εκλογών. Οπως όταν πας σε γάμο. Σίγουρος ότι θα κερδίσει. Αυτό έλειπε να χάσει από τον Κούλη. Να κάνει δηλώσεις χαρούμενος και χαμογελαστός και να γράψει για μία ακόμα φορά στο γυαλί. Προχθές, που ήξερε ότι θα χάσει, φόρεσε τα μαύρα. Σε μνημόσυνο άλλωστε πήγαινε. Πολιτικό. Εκανε μια βόλτα στα εκλογικά κέντρα της Ρένας και του Νάσου. Χαιρέτησε τους τεθλιμμένους συγγενείς, «να ζήσουμε να τη θυμόμαστε την Περιφέρεια Αττικής». Ολα έχουν ένα τέλος. Η αλαζονεία έδωσε τη θέση της στη συγκατάβαση. «Στην πολιτική έχει σημασία να ξέρεις να κερδίζεις και να ξέρεις και να χάνεις».

Λουκέτο

Και στη συγκρατημένη αισιοδοξία. «Για τη μάχη των μαχών που είναι οι εθνικές εκλογές». Δεν μπορεί να κάνει και αλλιώς.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης έβαλε λουκέτο και το έκλεισε το μαγαζί.

Ο Πάνος Καμμένος είναι ένα πολιτικό πτώμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δεύτερο κόμμα. Είναι άχαρο να πας στις εκλογές γνωρίζοντας ότι θα χάσεις, αλλά είσαι υποχρεωμένος. Και για να τα λέμε όλα, η μέχρι χθες αλαζονεία και έπαρση του Αλέξη έχουν την εξήγησή τους. Να φέρω ένα παράδειγμα. Εχεις μία σύντροφο. Μπορεί να μη σου έχει δώσει ό,τι πολυτιμότερο έχει, αλλά σε κοιτάει στα μάτια. Πίνει νερό στ’ όνομά σου. Σε εμπιστεύεται. Της την κάνεις και σε πιάνει στα πράσα. Της λες ότι επρόκειτο περί στιγμιαίου λάθους και καθαρίζεις. Την ψήνεις. Σε πιστεύει.

Τούμπα

Αντί να σπάει ό,τι βρίσκεται μπροστά της, αντί να σου χυμήξει να σου βγάλει τα μάτια, σ’ αρχίζει στις αγκαλιές και στα φιλιά. «Δεν πειράζει αγόρι μου, περασμένα ξεχασμένα».

Και σου κάνει και την άλλη μέρα κι ένα ακριβό δώρο. Τι θα κάνουν οι εννιά στους δέκα άντρες σ’ αυτή την περίπτωση; Πώς θα ξηγηθούν; Θα είναι τύπος και υπογραμμός; Ή, στην πρώτη ευκαιρία, θα την ξανακάνουν; Σ’ αυτήν ακριβώς τη θέση βρέθηκε ο Αλέξης.

Η πλειοψηφία των Ελλήνων, τον πίστεψε. Τον εμπιστεύθηκε. Τον ψήφισε. Δύο φορές. Μία στις εθνικές εκλογές κι άλλη μία στο δημοψήφισμα. Και τους την κάνει στη διαπραγμάτευση. Υποκύπτει στις ορέξεις της Μέρκελ και φέρνει το αποτέλεσμα τούμπα. Η εντολή για «όχι» γίνεται «ναι». Το εκλογικό σώμα όμως δεν καταλαβαίνει Χριστό.

Καπάκι

Στα πατώματα οι ψηφοφόροι για τον Αλέξη. «Δεν πειράζει, αγόρι μου. Εσύ να είσαι καλά». Σαν τη Κατερίνα Χέλμη στα «Κόκκινα Φανάρια». «Μη φύγεις, Ντορή μου, θα φαρμακωθώ». Και «φαρμακωθήκανε». Τον εμπιστευθήκανε. Τον ξαναψηφίζουνε στο καπάκι για τρίτη φορά. Οπως η απατημένη σύντροφος που λέγαμε. Εκεί ήτανε που ο Αλέξης αισθάνθηκε ανίκητος. Οτι αυτά τα εκατομμύρια των ψηφοφόρων τα έχει στο τσεπάκι. Θα τους ξανακοροϊδέψει, θα τους βάλει φόρους, αλλά μια λέξη του, μια ατάκα, ένα χαμόγελο, μια υπόσχεση, ένα (ακόμα) ψέμα και οι χάννοι θα τσιμπήσουν. Θα το ξανακαταπιούν για τέταρτη φορά το αγκίστρι. Με τη «13η σύνταξη», με τις 120 δόσεις κ.τ.λ. Αυτή τη φορά όμως οι χάννοι δεν τσιμπήσανε.