Ενα δέντρο μεγαλώνει {LF}στο Μάτι

Οι μεγάλες τραγωδίες, όπως η πυρκαγιά του περυσινού Ιουλίου στο Μάτι, πυροδοτούν ποικίλες αντιδράσεις στο κοινωνικό περιβάλλον. Λειτουργούν ως ένα είδος crash text για να μετρήσουν αντανακλαστικά ευαισθησίας, αλληλεγγύης, ετοιμότητας, ενσυναίσθησης. Ενίοτε, όπως στην προκειμένη περίπτωση, κυνικότητας και πολιτικού αμοραλισμού. Ως πολίτες, έχουμε, ευτυχώς, τη δυνατότητα να «απαντήσουμε» στα αρνητικά και να αναδείξουμε τα θετικά. Και η Τέχνη έχει τη δυνατότητα να στέλνει θετικά μηνύματα, ακόμη και με αφορμή μία τραγωδία, κάποιες φορές μάλιστα με έναν τρόπο εκκωφαντικά σιωπηρό.

Μια μορφή Τέχνης, το street art ή, αλλιώς, η σύγχρονη τοιχογραφία αυτό ακριβώς κάνει. Δημιουργεί εικόνες που γίνονται μέρος του αστικού τοπίου ώστε να μας θυμίζουν υπαινικτικά όσα δεν πρέπει να ξεχνάμε. Ετσι στον κεντρικό τοίχο του κτιριακού συγκροτήματος που στεγάζει το 1ο και 4ο Δημοτικό Ραφήνας ο street artist Hambas, ύστερα από ανάθεση του τοπικού δήμου, ζωγράφισε ένα παιδί που, με την έκφραση της ελπίδας και της προσμονής στο βλέμμα του, φυτεύει ένα κλωνάρι. Δεν έχει καρπούς άλλα 102 καρδιές για τις 102 ζωές που χάθηκαν με τόσο εφιαλτικό τρόπο στο Μάτι. Ο καλλιτέχνης, που μεγάλωσε στην περιοχή, ήθελε να αποτίσει έναν ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη των νεκρών με έναν τρόπο που θα λέει, συμβολικά, ότι «…οι 102 ψυχές δεν χάθηκαν, οι ψυχές δεν χάνονται ποτέ, ξαναφυτρώνουν σαν τους καρπούς».

Με 100, περίπου, αναγνωρίσιμες τοιχογραφίες στην Αθήνα, εικαστικές παρεμβάσεις σε άλλες πόλεις της Ελλάδας όπως, για παράδειγμα, την τοιχογραφία που «αγκαλιάζει» μια πολυκατοικία στην Πάτρα, ο Hambas πιστεύει ότι επειδή η ζωγραφική είναι, λόγω άλλων άμεσων προτεραιοτήτων, το τελευταίο πράγμα που απασχολεί σήμερα τους Ελληνες πρέπει να έρχεται, με κάποιον τρόπο, και να σε «βρίσκει» η ίδια. Ακόμη και στον δρόμο. Εδώ και αρκετό καιρό ζωγραφίζει επίσης πάνω σε κάδους σκουπιδιών (όχι ανακύκλωσης), καθώς πιστεύει ότι στα σκουπίδια μας αποτυπώνεται η οικονομική μας κατάσταση είτε πρόκειται για ευμάρεια είτε για απόλυτη ένδεια. Και εκεί επιλέγει να αποτυπώνει το πρόσωπο κάποιου που θεωρεί ότι έχει απογοητεύσει τους πολίτες, συνήθως πολιτικού. Ενα από τα πρόσφατα έργα του, η θλιμμένη μορφή του Αλέξη Τσίπρα σε κάδο στην περιοχή του Υμηττού. Η φωτογραφία είχε γίνει viral μέχρι που, κάποια στιγμή, ο κάδος απλώς εξαφανίσθηκε από το σημείο.

Οινο-πνεύματα
του Αιγαίου

Ξεκίνησε με την «εαρινή σύναξη» των Aegean Cocktails and Spirits που έγινε, για τρίτη χρονιά, πριν από λίγες μέρες στην Τήνο όπου συγκεντρώθηκαν δεκάδες επαγγελματίες του χώρου, από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Και κορυφώνεται με το δεύτερον International Aegean Cocktails and Spirits Festival που διοργανώνεται στις 7 Ιουνίου στο ΚΠΙΣΝ και θα είναι ανοιχτό στο κοινό. Πρόκειται για την προσπάθεια της Ελένης Νικολούλια και της Ντένης Καλλιβωκά, με την υποστήριξη του Difford’s Guide, να βάλουν μέσα σε ένα ευκρινές και αναγνωρίσιμο διεθνώς κάδρο τα ελληνικά αποστάγματα διακεκριμένων αποσταγματοποιών. Μια τάση που ξεκίνησε πειραματικά (κατά περίσταση και «πειρατικά») αλλά χρειάζεται να βρει τη θέση που της αξίζει στα μπαρ του κόσμου.

Την επόμενη Παρασκευή οι επισκέπτες του ΚΠΙΣΝ θα μπορούν, όλη την ημέρα, να δοκιμάσουν κοκτέιλς με ελληνικές νότες από κορυφαίους bartenders και παραγωγούς, να φτιάξουν τα δικά τους, να δοκιμάσουν αποστάγματα σε σεμινάρια για την παραγωγή τους, να ακούσουν, από ειδικούς και γνώστες, ιστορίες εμπνευσμένες από την τοπικότητα των προϊόντων. Από τις δύο το μεσημέρι μέχρι τις δέκα στο βράδυ με γενική είσοδο 10 ευρώ (ισχύει για τρία κοκτέιλ).

Μπακαλικάκι

Η μόδα της αναβίωσης του μπακάλικου ξεκίνησε στις αρχές του 2000 ως μια απόπειρα απενοχοποίησης, θεωρώ, της τάσης που έκανε τη χρυσόσκονη ενός επίπλαστου κοσμοπολιτισμού στοιχείο της καθημερινότητάς μας. Στη διαδρομή δεν φτούρησε ή, τέλος πάντων, διαμορφώθηκε με έναν τρόπο που της αφαιρούσε βασικά στοιχεία αυθεντικότητας. Αυτά ακριβώς που βρήκα, διασχίζοντας την οδό Φυλής, στο «Μπακαλικάκι της Ασημίνας». Βαμμένο σε έντονα χρώματα, με παλιές διαφημίσεις στους τοίχους, με ξύλινα έπιπλα και ράφια για τα προϊόντα και καλοφτιαγμένα καλάθια για τα «χύμα» εμπορεύματα, ξαναζωντανεύει εκείνα τα καταστήματα – αναφορά στις παλιές γειτονιές που, εκτός από τρόφιμα, πουλούσαν εφημερίδες και τσιγάρα. Μόνο το «Τηλέφωνον δια το κοινόν» λείπει από εκείνες τις εποχές.

Η ευγενέστατη Ασημίνα Γκορόκη, με καταγωγή από το Καρπενήσι, φέρνει τα εξαιρετικά τυροκομικά της πατρίδας της αλλά και τοπικά προϊόντα από όλη την Ελλάδα που τιμούν την παράδοση. Και, όπως μου λέει η ίδια, τακτικοί πελάτες της είναι και πολλοί από τους αλλοδαπούς που κατοικούν στην περιοχή που θέλουν να εξοικειωθούν με τις ελληνικές γεύσεις.

Μπάμπης Τσέρτος, τραγουδιστής

Τι μου αρέσει, {LF}τι δεν μου αρέσει στην Αθήνα

Ζούμε, σίγουρα, σε μια ξεχωριστή πόλη, με μοναδικό κλίμα και με βασικό πλεονέκτημα την εγγύτητά της τόσο σε βουνά όσο και σε θάλασσα. Που, δυστυχώς, όμως περνάει την περίοδο της μεγάλης παρακμής της. Λυπάμαι πολύ για το πώς έχουν, για παράδειγμα, καταντήσει τα Εξάρχεια η γειτονιά όπου έζησα τα καλύτερά μου χρόνια, που πρωτοδούλεψα, που κάποτε ήταν γεμάτη με ταβέρνες και κινηματογράφους, που κτυπούσε η καρδιά της πόλης. Λυπάμαι που ενώ η Ιστορία σε τραβάει από το μανίκι όταν περπατάς στους δρόμους της πόλης, πολλά σημεία της, για παράδειγμα η Ακαδημία Πλάτωνος, δεν έχουν αναδειχθεί όπως θα τους άξιζε. Λυπάμαι για τη σύγχρονη ταυτότητα που δεν έχει σήμερα η Αθήνα. Και προσδοκώ από τους νέους δημάρχους να κάνουν κάτι γι’ αυτό.