Θεωρίες συνωμοσίας

Στην κορύφωση του αντιμνημονιακού λόγου, στο ζενίθ των κινητοποιήσεων των «Αγανακτισμένων», σε αυτήν την τόσο κοντινή χρονικά αλλά και τόσο μακρινή πολιτικά εποχή, η άκρη του τόξου ήταν η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ (και κάπου εδώ θυμάμαι την ετυμολογική καταγωγή της «τοξικότητας» από το «τόξο» αλλά γι’ αυτό θα μιλήσουμε μια άλλη φορά). Ο,τι πιο δαιμονοποιημένο εκείνες τις άγριες και έξαλλες ημέρες, συνώνυμο της προδοσίας, των βρώμικων συμφερόντων και των συνωμοσιών εναντίον του λαού. Θυμάμαι στοχοποιήσεις συναδέλφων μου επειδή υποτίθεται ότι ήταν μέλη αυτού του σατανικού κύκλου που θεωρούσαν ότι κατασπάραζε για πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό τις ασθενέστερες οικονομικά τάξεις. Να πούμε βέβαια ότι η δυσπιστία απέναντι σε αυτήν την ομάδα που ιδρύθηκε το 1954, είναι παγκόσμια και, κατά περίσταση, παίρνει διαστάσεις ανάλογα με τα μποφόρ του άνεμου του λαϊκισμού που φυσάει στις κοινωνίες.

Ο λόγος είναι βέβαια η μυστικότητα όσον αφορά τις συναντήσεις της Λέσχης κάτι που πάντα πυροδοτεί αυτού του είδους τους κοινωνικούς αυτοματισμούς αφού στη συνείδηση του μέσου ανθρώπου η μυστικότητα παραπέμπει σε κάτι που παίζει στην κλίμακα μεταξύ σέχτας και μαφίας. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται ακριβώς περί μυστικότητας, αφού ξέρουμε και το πού θα γίνει τώρα η συνάντηση, τους Ελληνες και πολλούς ξένους που θα συμμετέχουν καθώς και τα θέματα που θα συζητηθούν. Στην ουσία μιλάμε για έλλειψη μιντιακής δημοσιότητας κάτι που, με τα σύγχρονα δεδομένα, μεγιστοποιεί την απόσταση μεταξύ «λαού» και «ελίτ» – με όποιον τρόπο ερμηνεύει αυτό ο καθένας.

Και κάπου εδώ θυμάμαι ένα απόσπασμα από τον «Κίτρινο Φάκελο» του Μ. Καραγάτση όπου ο Κωστής Ρούσης, ένας από τους βασικούς χαρακτήρες του μυθιστορήματος, περιγράφει αυτό που, στις σημερινές συνθήκες, θα λέγαμε «το αδιέξοδο του να είσαι νοήμων». «…Ενώ οι αμέτρητοι ηλίθιοι μπορούν να συνταιριάσουν τις πεντέξι ανόητες αντιλήψεις τους, οι ελάχιστοι νοήμονες, έχοντες ξεχωριστή προσωπικότητα καθένας, έχουν και ξεχωριστές ιδέες. Κάθε συνεννόηση μεταξύ τους είναι αδύνατη».