Η τρύπα στον χάρτη

Από μία οπτική γωνία, κύριο εξαγόμενο της προχθεσινής ελεύθερης εκλογικής πτώσης του Τσίπρα είναι ότι ο ίδιος και οι φίλοι του στην απερχόμενη κυβέρνηση θα μείνουν πια χωρίς αεροπλανάκι – αυτό που θα το είχαν πουλήσει το 2015 αλλά μετά ανακάλυψαν τη γλύκα του. Ομως τι να γίνει, η ζωή είναι σκληρή, πρέπει να κάνουν κουράγιο οι νεόκοποι αγωνιστές της Αριστεράς. Γιατί, φυσικά, δεν είναι μόνον το αεροπλανάκι: η εξουσία τους έδωσε ουκ ολίγες στιγμές χαράς σε ανταμοιβή για τους σκληρούς, γεμάτους αυτοθυσία αγώνες τους για τον λαό. Τι, δεν είναι έτσι; Δηλαδή, αυτή τη στιγμή, η απερχόμενη παρέα τι πραγματικά σκέπτεται; Λυπούνται που δεν θα έχουν άλλο την ευκαιρία να… αλλάξουν την Ελλάδα και την κοινωνία, ή κλαίνε με μαύρο δάκρυ που αποχαιρετούν τα διάφορα μεγαλεία και τις… δυνατότητες της εξουσίας; Επειδή το αεροπλανάκι δεν χωράει πολλούς, όποιος το βρει κερδίζει βόλτα με το κότερο, για ξεκούραση. Αρκετά όμως με τον ΣΥΡΙΖΑ και τη θλιβερή νομενκλατούρα του. Ο λαός, που δεν μάσησε από την πιο εκτεταμένη επιχείρηση εξαγοράς ψήφων των τελευταίων δεκαετιών, τους έδωσε απάντηση εφ’ όλης της ύλης, όπως άλλωστε θα πράξει εκ νέου και σε περίπου έναν μήνα. Και αυτό αρκεί.

Πέρα όμως από τη ριζική μεταβολή στο γενικό πολιτικό τοπίο, οι εκλογές έχουν κι άλλες διαστάσεις. Η πλέον ουσιώδης είναι αυτή η τρύπα στον εκλογικό χάρτη στη Βόρεια Ελλάδα, στη Ροδόπη και την Ξάνθη που ξαφνικά άσπρισαν και… εξαφανίστηκαν, ενώ ο Νομός Εβρου έμοιαζε πια σαν νησί αποκομμένο από την Ελλάδα, μόνος, στο πουθενά. Η επιλογή των χρωμάτων από τους υπεύθυνους της παρουσίασης των αποτελεσμάτων έκανε την εικόνα να προκαλεί σοκ. Και αυτό είναι καλό, μήπως και καταλάβουμε επιτέλους τον μεγάλο εθνικό κίνδυνο που έχει πλέον πάρει σάρκα και οστά. Η επίδειξη εκλογικής ισχύος του επιθετικού μειονοτικού κόμματος που ελέγχεται ευθέως από το τουρκικό προξενείο πρέπει να κάνει τους πάντες να χάσουν τον ύπνο τους. Και αυτό όχι απλώς ενόψει των επερχόμενων εθνικών εκλογών, αλλά πολύ πιο δομικά.

Ο χάρτης που βλέπαμε όλο το βράδυ στις οθόνες έχει μία πολύ σαφή «μετάφραση»: ότι έχοντας πια αυτό το «κεκτημένο» στα χέρια της, η Τουρκία θα επιχειρήσει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, άμεσα ή έμμεσα, σύντομα ή λιγότερο σύντομα, μόνη της ή με υποστήριξη, να θέσει ζήτημα αυτονόμησης στη Θράκη. Από εδώ και στο εξής αυτό πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Το προξενείο έκανε τη δουλειά του και έφερε το επιθυμητό για την Αγκυρα αποτέλεσμα. Αν αυτό επαναληφθεί και στις εθνικές εκλογές, ένα συμπαγές, ιδεολογικά οριζόντιο και πολιτικά εκτός συνόρων ενεργούμενο κόμμα θα κάνει την εμφάνισή του στην ελληνική Βουλή. Ομως, ακόμα και αν κάτι τέτοιο δεν συμβεί, κάθε άλλο παρά λύνεται το πρόβλημα: η διεκδίκηση της αυτονόμησης είναι δεδομένη, είναι παρούσα και είναι απλώς ζήτημα χρόνου και μεθόδου το πώς αυτή τελικά θα εκφραστεί. Και δεν θα αργήσει, καθώς η Τουρκία βρίσκεται σε έξαρση επιθετικότητας σε όλα τα μέτωπα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τεράστια ευθύνη γι’ αυτή την εξέλιξη – αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης: είπαμε, την απάντηση στον ΣΥΡΙΖΑ έδωσε και θα ξαναδώσει συνολικά το εκλογικό σώμα. Ομως, από την επόμενη κιόλας των εκλογών, το ελληνικό πολιτικό σύστημα και πρωτίστως η νέα κυβέρνηση πρέπει να δει πώς θα μπορέσει να ανασχέσει αυτόν τον εθνικό κίνδυνο που μας χτυπάει την πόρτα, αλλά, όπως πολύ συχνά συμβαίνει, κάνουμε πάλι ότι δεν ακούμε.