Αυτονόητα

Για να μην ακούω ανοησίες, να επιστρέψουμε στα αυτονόητα. Στα πραγματικά γεγονότα.

Πρώτον, δεν υπάρχει δικομματισμός στον κόσμο με άθροισμα των δύο πρώτων κομμάτων στο 57% σκάρτα.

Δεύτερον, δεν υπάρχει δικομματισμός στον κόσμο με δεύτερο κόμμα στο 23% και κάτι ψιλά.

Τρίτον, δεν υπάρχει πλέον δικομματισμός σε καμία ευρωπαϊκή χώρα, τουλάχιστον κατά τις εκλογές της περασμένης Κυριακής.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το άντρο του δικομματισμού, τα δύο ιστορικά κόμματα (Συντηρητικοί και Εργατικοί) πήραν μαζί κάτω από 25%!

Τέταρτον, η ΝΔ είναι από τα κόμματα με το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη. Μετά τον Ορμπαν στην Ουγγαρία (52,3 %), το συντηρητικό PiS στην Πολωνία (42,4 %), τον Κουρτς στην Αυστρία (34,9%), τον Σαλβίνι (34,3%) και μαζί περίπου με τους πορτογάλους και τους ισπανούς Σοσιαλιστές (33,4% και 32,8% αντιστοίχως).

Καλώς  Ή κακώς, οι κάλπες της Κυριακής δεν έβγαλαν άλλο μεγάλο κόμμα.

Πέμπτον, για να υπάρξει δικομματισμός χρειάζονται δυο μεγάλα, ισχυρά και σχεδόν ισότιμα πολιτικά κόμματα. Τέτοιο σχήμα δεν υπάρχει σήμερα σε καμία ευρωπαϊκή χώρα.

Προφανώς ούτε και στην Ελλάδα. Αλλά στην Ελλάδα εξακολουθούμε με απίστευτη πνευματική οκνηρία να αναζητούμε «τον δικομματισμό που χάσαμε». Να μιλάμε για κάποιο «νέο ΠΑΣΟΚ» ή μια «νέα ΝΔ».

Αν μπορούσαμε, θα βγάζαμε ξανά τον Καραμανλή, τον Παπανδρέου και τον πατέρα Μητσοτάκη στα μπαλκόνια. Και μόνο αν δεν ευκαιρούσαν ο Τρικούπης με τον Δηλιγιάννη.

Αυτά όμως τελείωσαν. Και η Ευρώπη και η χώρα μπήκαν σε μια νέα φάση, η οποία δεν προσδιορίζεται από την παλιά. Κάποιοι επιζούν, κάποιοι προσαρμόζονται, κάποιοι φυτοζωούν, κάποιοι εξαφανίζονται.

Δείτε τα εκλογικά αποτελέσματα της ΝΔ την Κυριακή. Η κοινωνική, ηλικιακή και μορφωτική σύνθεση των ψηφοφόρων της δείχνει ένα εντελώς καινούργιο πολιτικό ακροατήριο το οποίο συγκροτήθηκε μέσα στη δεκαετία της κρίσης.

Μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να τσακώνεται με μια ΝΔ που δεν υπάρχει πια.

Αντί λοιπόν διάφοροι ανόητοι να διακινούν διάφορες ανυπόστατες θεωρίες και ξεπερασμένα στερεότυπα περί «νέου δικομματισμού», καλά θα κάνουν να βάλουν τα μυαλουδάκια τους να δουλέψουν.

Ισως δουν τότε τι είναι αυτό που αναδύεται από την κάλπη όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Ισως παρατηρήσουν ότι ζούμε έναν κατακερματισμό ή μια ριζική αναδιάρθρωση του κομματικού συστήματος, και μάλιστα όχι στον άξονα Δεξιά – Αριστερά.

Ισως αντιληφθούν ότι το κέντρο βάρους της Ευρώπης έχει μετακινηθεί δεξιά – αν ο όρος αυτός έχει ακόμη κάποιο συγκεκριμένο περιεχόμενο…

Και όταν καταλάβουν επιτέλους τι συμβαίνει, εδώ είμαστε να το κουβεντιάσουμε.