Η πρώτη ήττα

Τα αποτελέσματα των χθεσινών εκλογών ήταν, για τον ΣΥΡΙΖΑ, η πρώτη ήττα, η πρώτη σκουντούφλα σε μια πορεία διαδεχόμενων νικών που διήρκησε απρόσκοπτη για δέκα, σχεδόν, χρόνια. Μεγάλο διάστημα. Και για κόμμα και για άνθρωπο. Τόσο μεγάλο που μπορεί κάποιος να αρχίσει να πιστεύει ότι είναι ο master of the game ακόμη και όταν παίζει με την πραγματικότητα. Οτι ήρθε, δηλαδή, η πραγματικότητα και κούμπωσε με τις επιθυμίες του. Σε αυτό ακριβώς όμως, όπως λένε οι ειδικοί, έγκειται η διαφορά του παιδιού από τον ενήλικο. Το παιδί έχει την απαίτηση να προσαρμόζεται η πραγματικότητα στις επιθυμίες του. Ο ενήλικος προσπαθεί να προσαρμόσει τις επιθυμίες του στην πραγματικότητα. Στην «παιδαριώδη», για να χρησιμοποιήσουμε τον πιο επιεική όρο, πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ αυτό εκφράστηκε μέχρι τώρα, με τον τρόπο που χειρίστηκε την πραγματικότητα ώστε να παρουσιάσει το ψέμα του ως αλήθεια.

Το ίδιο προσπαθεί να κάνει και τώρα το κυβερνών κόμμα ερμηνεύοντας τους αριθμούς της ήττας. Από τα πρώτα exit polls χθες το απόγευμα, οι πολιτικοί του ΣΥΡΙΖΑ ξεχύθηκαν στα κανάλια για να πουν ότι δεν είναι αυτό που νομίζουμε. Οτι η ήττα δεν ήταν συντριπτική. (Ηταν κάτι σαν ράγισμα, σαν στραμπούληγμα να υποθέσω;). Οτι ήταν έτσι, ότι ήταν αλλιώς, λίγο πιο κοντή, λίγο πιο μακριά, ότι ήταν μια ήττα που μπορεί να «καθαριστεί» βιολογικά και να γίνει νίκη στις βουλευτικές εκλογές. Μόνο ότι ήταν μια ήττα με μπλε και πράσινους κόκκους δεν είπαν.

Οι μεγάλοι πολιτικοί όμως (όπως και η μεγάλη πολιτική) δεν κρίνονται μόνο από τον τρόπο που χρησιμοποιούν τις νίκες τους. Κρίνονται κυρίως από τον τρόπο που διαχειρίζονται τις ήττες τους. Αυτό το στοίχημα φαίνεται να το χάνει προς το παρόν η κυβερνητική παράταξη. Στο αμέσως επόμενο που καλείται να τεστάρει τα γράδα της είναι να αποδείξει αν η νίκη και η εξουσία ήταν, τελικά, η συγκολλητική ουσία μεταξύ των μελών της. Και αν αυτή η πρώτη ήττα αρχίσει και δείχνει προς «Σκορποχώρι».