Οι μπογιές και η δημοκρατία

Ενας; Δύο; Τρεις; Πόσοι κουβάδες μπογιά στους εξωτερικούς τοίχους της Βουλής; Πόσες πληγές στο σώμα της δημοκρατίας; Μέρες των Αναγακτισμένων μου θύμισε το θέαμα. Και αν τότε υπήρχε το ψευτοάλλοθι της χαμένης αξιοπρέπειας και ο λαϊκισμός του αντιμνημονιακού αγώνα, τώρα δεν υπάρχει τίποτα. Αν κάτι χάσαμε μέσα σε αυτά τα χρόνια είναι την ανάγκη της κοινής λογικής – και κυρίως της κοινής ηθικής – για άλλοθι. Δεν χρειάζονται πιa προσχήματα. Απροσχημάτιστα και με τον τσαμπουκά του νταβατζή, η δημοκρατία πληγώνεται στο όνομα ενός αμετανόητου κατά συρροή δολοφόνου. Οι δημοκρατίες όμως δεν έχουν νταβατζήδες.

Ενας; Δύο; Τρεις; Δέκα μαθαίνω ήταν αυτοί που μπούκαραν στο γραφείο του πρύτανη της ΑΣΟΕΕ, τα έκαναν λαμπόγυαλο και έγραψαν συνθήματα στους τοίχους. Ο λόγος του τσαμπουκά; Κατηγόρησαν την πρυτανεία ότι ζήτησε τη βοήθεια της αστυνομίας προκειμένου να διωχθεί το παραεμπόριο από τους χώρους γύρω από το εκπαιδευτικό ίδρυμα. Οι δημοκρατίες όμως δεν σηκώνουν τσαμπουκάδες.

Προσπαθώ να φαντασθώ αυτές τις δύο εικόνες στο ειδησεογραφικό timeline κάποιας από τις χώρες της Ευρώπης για την οποία ψηφίζουμε μεθαύριο. Αυτής της υπό κρίση Ευρώπης με τα πολλά προβλήματα. Αδυνατώ. Εστω και στις χώρες για τις οποίες έχει καταγγελθεί έλλειμμα δημοκρατίας. Ακόμη κι σε αυτές όμως τηρούνται κάποια προσχήματα που προστατεύουν, αν μη τι άλλο, τα σύμβολα. Αν ας πούμε γίνει μια επίθεση στο Ευρωκοινοβούλιο όπως αυτή στη Βουλή (που δεν θα γίνει αλλά λέμε τώρα) και ο Κώστας Αρβανίτης, υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, έχει εκλεγεί, θα τολμήσει να πει στους ευρωπαίους συναδέλφους του αυτό που είπε σε εμάς; «Ε, δεν είναι και τόσο φοβερό. Θα ξαναβάψουμε το κτίριο». Δημοσιογράφος άνθρωπος (έστω και αποκλειστικά τα τελευταία χρόνια σε κρατικά και κομματικά Μέσα) δεν έχει μάθει ότι οι δημοκρατίες δεν μπογιατίζονται;

Ή μήπως μπογιατίζονται; Μήπως τα τελευταία χρόνια ζούμε σε ένα καθεστώς «μπογιατισμένης» δημοκρατίας; Με άτεχνα μακιγιαρισμένα τα χαρακτηριστικά της ώστε να προσομοιάζουν με δημοκρατικά ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι; Τι καταλάβαμε από την ομιλία του πρωθυπουργού στη Λάρισα; Οτι μπερδεύει τη δημοκρατία με την αριθμητική. «Στην Ελλάδα θα διοικούν οι πολλοί και θα υπακούν οι λίγοι» είπε. Είναι η συνταγή του bullying. Οι πολλοί παλικαράδες της Γαλακτοκομικής Σχολής Ιωαννίνων που απαιτούν να τους υπακούει ο ένας, ο Βαγγέλης Γιακουμάκης. Οι πολλοί γονείς των μαθητών ενός σχολείου που απαιτούν να τους υπακούσουν οι λίγοι, οι αλλοδαποί, και να αποκλείσουν τα δικά τους παιδιά από το δικαίωμα στη μόρφωση.

Οψιμοι μελετητές των δημοκρατικών αρχών ο Αλέξης Τσίπρας και οι συνεργάτες του, δεν έχουν μάθει ακόμη τα βασικά. Οτι ο ρόλος των θεσμών της δημοκρατίας δεν είναι να επιβάλλουν την άποψη των πλειοψηφιών αλλά να προστατεύουν τις μειοψηφίες. Ολα τα άλλα είναι φτιασίδια. Χρώματα και μπογιές που κρύβουν το πραγματικό πρόσωπο ενός πολιτεύματος. Διότι, κατά κανόνα, όταν ξεβάψει μια μπογιατισμένη δημοκρατία, αποκαλύπτεται το αποκρουστικό πρόσωπο ενός καθεστώτος.