Η τρεμάμενη επιθετικότητα

Οι «χαώδεις» δημοσκοπικές διαφορές επειδή παγιδεύουν τη Νέα Δημοκρατία, σχεδόν αναπότρεπτα, οδηγούν στις εικασίες για την εκλογική αξιοπιστία. Αλλιώς δεν θα είναι διαχειρίσιμη η διαφαινόμενη μη επίτευξή τους. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης νιώθει παγιδευμένο απ’ την ίδια του τη βεβαιότητα (με την οποία κάνει μασάζ εδώ και τρία χρόνια στον σκληρό πυρήνα των οπαδών του, αλλά και στον σκληρό πυρήνα των κατά πάγια τακτική αναποφάσιστων) και προσπαθεί να αναζητήσει διέξοδο στην τρώση της εκλογικής αξιοπιστίας. Ο κύριος γραμματέας του κόμματος δεν μίλησε τυχαία. Αλλωστε το έχουμε δει στο ποδοσφαιρικό πεδίο. Χρόνια και χρόνια ενοχοποιείται η διαιτησία για να δικαιολογηθεί η αγωνιστική αδυναμία ή προπονητική αστοχία. Το έχουμε δει σε άπειρους διαγωνισμούς ΑΣΕΠ, σε κάθε προκήρυξη, παλιότερα, σε κατατακτήριες εξετάσεις σε σχολές επιθυμίας και όχι τύχης κ.λπ. Πάντα η υποψία, πάντα η πεποίθηση «αδικίας» μπροστά στην ατυχία ή αδυναμία.

Διάφοροι παλαιοκομματικοί ή γραφειοκράτες που δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους και θέλουν κάποιος να επουλώσει τα λάθη τους στέλνουν τον κόσμο στους βουλευτές ή σε πολιτικά στελέχη. Τον έχουν πείσει με τη συμβουλή «μόνο με πολιτικό μέσον γίνεται» ή «αν θέλει (σ.σ. ο κυβερνητικός πολιτικός) μπορεί να σ’ το κάνει», που σημαίνει ότι αν δεν γίνει το ρουσφέτι, ο πολιτικός δεν θέλει και όχι δεν μπορεί. Διπλό όφελος. Και πουλάει εκδούλευση (ότι τάχα μου έχει πολιτικές άκρες) και υπονομεύει τον αντίπαλο στην περίπτωση που δεν γίνει το ρουσφέτι.

Είναι ένας μόνιμος και εξοργιστικός ερμηνευτικός μηχανισμός, με τον οποίο παράγοντες του παλαιού κόμματος τον δείχνουν ως δέσμιο των παραδόσεων και της πελατειακής κουλτούρας του. Και είναι μια λογική που δεν επινοείται μόνο στα έγκατα των πολωμένων εκλογικών αναμετρήσεων – όπως συμβαίνει τώρα – αλλά υποδηλώνει μια αιχμαλωσία στην ίδια την εξουσιαστική βουλιμία. Δεν αντέχει εκτός εξουσίας. Η κατηγορία προς τους συριζαίους για την εξουσιαστική «καρέκλα» κρύβει το τρεμουλιαστό πάθος για τη νεοδημοκρατική ανακατάληψή της.

Είναι γεγονός ότι η προεκλογική περίοδος επιβάλλει υψηλούς τόνους κομματικού πατριωτισμού ιδίως στην αξιωματική αντιπολίτευση. Οχι μόνο για λόγους αυτοσυσπείρωσης, αλλά για λόγους κρούσης. Το γιουρούσι είναι στοιχείο συνοχής, όταν είναι αδύνατη η ιδεολογική, συναισθηματική ή βιωματική συνοχή. Το βλέπει κανείς στις τοπικές οργανώσεις που πλακώνονται, που σκίζονται, που διασπώνται για εντελώς εξω-ιδεολογικούς και εξω-πολιτικούς λόγους.

Στην περίπτωση της οικονομικής κατάρρευσης της χώρας το 2008-10, βλέπει κανείς τον διιστορικό δισταγμό να ληφθεί το καίριο μέτρο, την καίρια στιγμή. Επίσης καταλαβαίνει ακόμα μια φορά την τεράστια παραγωγική αδυναμία αυτής της χώρας που ακριβώς η έλλειψή της δίνει τον πρωταρχικό ρόλο στο κράτος, ως εξουσιαστικό, πλουτοπαραγωγικό και «επισιτιστικό» μηχανισμό. Και εξηγεί το γιατί η κατάληψη της εξουσίας είναι ουσιαστικά μονόδρομος για κόμματα που έχουν εγκλωβιστεί στον ρόλο του τροχονόμου παρασιτικών και κρατικοδίαιτων συμφερόντων.

Η συγκρουσιακή συμπεριφορά και η επιθετικότητα εδράζεται σε μια απόκρημνη ανασφάλεια. Η Νέα Δημοκρατία από τα μέσα της απειλείται.

Ο Δημήτρης Σεβαστάκης είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Νομού Σάμου