Δημοκρατική αναισθησία

Το τελευταίο σύνθημα που διακινεί ο Αλέξης Τσίπρας κάνει λόγο για την Ελλάδα των πολλών. Σε πολλούς, το νόημα αυτού του συνθήματος φαινόταν ασαφές. Πώς είναι δυνατόν να είναι με τους πολλούς ο αρχηγός ενός κόμματος που ψηφίζεται από το 25% των ψηφοφόρων. Μιλώντας τις προάλλες στη Λάρισα, το διευκρίνισε: «Στην Ελλάδα θα διοικούν οι πολλοί και θα υπακούνε οι λίγοι».

Ο έλληνας Πρωθυπουργός συνηθίζει να μιλάει με σχήματα. Μοιάζει να κατανοεί τον κόσμο, και την πολιτική, με συνθήματα που του τα γράφουν επικοινωνιακά επιτελεία, τα οποία στη συνέχεια απομνημονεύει. Συμβαίνει συχνά με πρόσωπα που δυσκολεύονται να συνθέσουν επαγωγικά σκέψεις, κι άλλωστε αυτό είναι το εκπαιδευτικό μοντέλο του ελληνικού σχολείου ήδη από τα 1980 – το μοντέλο της αποστήθισης. Ο σημερινός Πρωθυπουργός μεγάλωσε σε αυτό το μοντέλο.

Οι πολλοί για έναν τέτοιο τρόπο σκέψης είναι «ο λαός», η λαϊκή εξουσία στον λαό θα ανήκει – ασχέτως αν θα έχει «εκχωρηθεί» στους εκπροσώπους του, που θα τη μεταχειρίζονται όπως θα συμφέρει εκείνους στο όνομα του λαού. Με αυτό το σχήμα αντιλαμβάνονται τα κομμουνιστογενή, δηλαδή τα λενινιστικά κόμματα τον ρόλο τους. Το σχήμα αυτό εξηγεί και τη συγγενή διατύπωση της συζύγου του Πρωθυπουργού και του αγαπημένου υπουργού του Παύλου Πολάκη, ότι έχουν την κυβέρνηση αλλά ενδιαφέρονται για την εξουσία. Χονδρικά, η λαϊκή εξουσία της Αριστεράς δεν περιέχει τη δημοκρατία – το εξηγούσε πριν από μέρες σε ραδιοφωνική εκπομπή ένα στέλεχος του ΚΚΕ, που έλεγε ότι όταν καταληφθεί η λαϊκή εξουσία δεν θα έχει κανένα νόημα η κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Οσο κι αν προσπαθούν να τον λουστράρουν, είτε διάφοροι επιτήδειοι Ευρωπαίοι που θεωρούν ότι στο πρόσωπό του βρήκαν έναν βολικό πολιτικό που θα προωθεί τους στόχους τους είτε διάφοροι υστερόβουλοι «γεφυροποιοί», αυτής της κουλτούρας παιδί είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Αδυνατεί να συλλάβει ότι στις δημοκρατίες κυβερνούν αιρετοί, στο πλαίσιο που ορίζουν το σύνταγμα και ο νόμος. Οτι οι πολίτες υποχρεούνται να σέβονται τον νόμο – δεν εξαιρούνται το κίνημα «Δεν πληρώνω», οι Ρουβίκωνες και οι Πρωθυπουργοί που πάνε κρουαζιέρες με κότερα των πλουσίων. Κι ότι απέναντι στον νόμο όλοι είναι ίσοι, οι πλειοψηφίες και οι μειοψηφίες – ιδίως οι μειοψηφίες. Κι αυτά είναι τα τεκμήρια της δημοκρατικής ευαισθησίας. Αλλά ο Πρωθυπουργός ξεκινά από το λενινιστικό μετερίζι της δημοκρατικής αναισθησίας.