Νίκος Διαμαντής

Δε βλέπω όνειρα.

Δε βλέπω όνειρα συχνά.

Οταν βλέπω όνειρα αλλάζω.

Τα όνειρα δεν είναι τίποτε άλλο από την ανάμνηση του ονείρου.

Από την ανάμνηση ενός προσώπου, από την ανάμνηση μιας τρύπας ενός κάποιου προσώπου.

Και τότε όλα γίνονται κάπως διαφορετικά.

Τα χρώματα γλιστράνε το ένα μέσα στο άλλο: το πράσινο δεν είναι πράσινο, αλλά μοβ, γαλάζιο, ιώδες…

Τα πρόσωπα δεν είναι πια τα ίδια πρόσωπα.

Αλλά το ένα πρόσωπο γλιστράει μέσα στο άλλο.

Ενα φάσμα ενός άλλου, ένα μετείκασμα ενός άλλου.

Ξυπνάω μέσα στο όνειρο και αντικρίζω τον δρόμο όπου ζω – άδειο, σιωπηλό, πυρωμένο από τον μεσημεριάτικο ήλιο. Κλείνω τα μάτια και η σκέψη με ξεγελά: το έζησα αυτό ή μόνο το ονειρεύτηκα; Το γέννησε ο ύπνος ή μήπως το επινόησε ο νους μου σε μια έκλαμψη μέσα στη μέρα; Δεν έχει σημασία πλέον αν ήταν οι λέξεις που παρήγαγαν το όνειρο ή αν ήταν εκείνο που επικάλυψε κάτι βιωμένο στ’ αλήθεια.

Αυτό που έχει σημασία είναι η ανάγκη που ξεπηδάει από τη ρωγμή, την τρύπα του εαυτού μου, πιο αληθινή από ποτέ.

Οταν αντικρίζω τον εαυτό μου στο όνειρο δυσπιστώ: έτσι βλέπω τον εαυτό μου; Αυτή είναι – άραγε – η εικόνα μου; Γιατί στέκομαι πάντοτε έτσι μόνος εκεί; Ενα παράξενο ζώο στέκει απέναντί μου στη μέση του ονείρου. Περίεργα σχηματισμένο κεφάλι, μεγάλο κορμί σκεπασμένο από μαλλί που σέρνεται στο χώμα. Ενα θηλυκό πρόβατο που γεννά. Ενα αρνάκι κρέμεται από το σώμα της μάνας του. Εκείνη στέκεται ακίνητη με το κεφάλι χαμηλωμένο και περιμένει. Τα πόδια του νεογέννητου αρνιού εξέχουν ακίνητα από το σώμα της. Μόλις γεννιέται, η μητέρα το αγγίζει με τη γλώσσα της, και αμέσως έρχεται ένα άλλο αρνάκι. Βγαίνει από μέσα της με μια ανάσα.

Γιατί στέκομαι έτσι μόνος εκεί.

Η χαρά και η λύπη του ονείρου μου είναι ανάποδες από τη χαρά και τη λύπη της ζωής. Στο όνειρο το χαμόγελο πικραίνεται. Δύο πρόσωπα, ένας άντρας και μια γυναίκα, στέκονται ακίνητοι, αποσβολωμένοι σε μια έρημη επίπεδη γη που τους αφήνει απροστάτευτους στον άνεμο. Το ψιλόβροχο τους μαστιγώνει. Είναι χειμώνας, σκοτάδι και θύελλα, η κοιλάδα παγωμένη. Σε αυτό το σημείο το όνειρο παγώνει. Η εικόνα γίνεται ένας πίνακας ζωγραφικής.

Το νεογέννητο ξαπλωμένο στο παγωμένο χώμα.

Οι δύο άνθρωποι, οι δυο παρατηρητές – δεν ονειρεύτηκα ποτέ το πρόσωπό τους – κάνουν ένα βήμα, αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να το τρομάξουν.

Την επόμενη στιγμή έχω απρόσμενα μάθει τα ονόματά τους: ΧΧΧ και ΧΧΧ

Γιατί στέκομαι έτσι μόνος εκεί.

Περνάει καιρός.

Το όνειρο κρατήθηκε σε κάποια γωνιά του μυαλού μου.

Στέκεται σε κάποια γωνιά του νου, μέσα στο κεφάλι μου.

Ξεκρέμαστο, σαν παλιό πανωφόρι.

Ενα ξέφτι.

Αποφασίζω και κλείνω τα μάτια. Κρατάω το φως έξω. Και όλα αυτά τα στίγματα ζωής χορεύουν στο φως.

Και μετά οι εικόνες αυτές έρχονται στην επιφάνεια: συγχωνευμένες, εναρμονισμένες σε μια ενιαία ανάμνηση. Ξαφνικά βρίσκουν τη θέση τους.

Η ζωή δίνει τότε νόημα στο όνειρο.

Η ζωή ονειρεύεται και ταιριάζει τα θραύσματα σκέψης.

Λόγος που θυμάται το ενύπνιο.

Λόγος που γεννιέται με τα μάτια κλειστά.