Κάποιος {CR}πρέπει να κάνει {CR}τον Φάρατζ

Τον Οκτώβριο του 2016, στο Συνέδριο των Συντηρητικών, η Τερέζα Μέι χαρακτήρισε το Brexit «λαϊκή επανάσταση απέναντι στο κατεστημένο», τους δε οπαδούς της Ευρωπαϊκής Ενωσης «πολίτες του πουθενά». H πρωθυπουργός είχε αναλάβει την αρχηγία του κόμματος τρεις μήνες νωρίτερα, συντρίβοντας τους εσωκομματικούς της αντιπάλους. Στις αιφνιδιαστικές εκλογές που ακολούθησαν το 2017, η Μέι ήταν τόσο δημοφιλής, ώστε εξαφάνισε το «τοξικό» όνομα των Συντηρητικών από την καμπάνια της. Η πρωθυπουργός πήγαινε με το κύμα. Οσο υιοθετούσε μία εκδοχή της ρητορικής του UKIP, ο Φάρατζ δεν είχε λόγο ύπαρξης. Από το 12,6% στις εθνικές εκλογές του 2015, το UKIP βρέθηκε στο 1,8% το 2017.

Για δύο χρόνια ο Φάρατζ ήταν άφαντος. Επανεμφανίστηκε μόνο όταν η πρωθυπουργός εγκατέλειψε τους βερμπαλισμούς (Brexit σημαίνει Brexit, η μη συμφωνία είναι καλύτερη από την κακή συμφωνία κ.λπ.) και τελικά συμβιβάστηκε με τις Βρυξέλλες. Το νέο κόμμα του Φάρατζ (Brexit Party) είναι πρώτο στις δημοσκοπήσεις για τις ευρωεκλογές με 34%. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Φάρατζ πηγαίνει τόσο καλά. Για την ακρίβεια, έχει πάει και καλύτερα. Οι δημοσκοπήσεις στις ευρωεκλογές του 2014 τον έδειχναν στο 38%. Το UKIP τελικά τις κέρδισε με 27%.

Η δυναμική επανεμφάνιση του Φάρατζ υπενθυμίζει το τοπίο μέσα στο οποίο ο πρώην πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον πήρε τις δικές του αποφάσεις. Είναι εύκολο να αντιμετωπίζουμε εκ των υστέρων το δημοψήφισμα ως τη «φαεινή ιδέα» ενός πολιτικού. Ομως, ο Κάμερον δεν χειρίστηκε απλά με καταστροφικό τρόπο ένα εσωκομματικό ζήτημα. Αντιμετώπισε και εκείνος έναν τυφώνα διαστάσεων Ντόναλντ Τραμπ ή Ματέο Σαλβίνι. Αποφάσισε τη μετωπική σύγκρουση και τελικά έχασε. Η τακτική της Μέι ήταν διαφορετική, αλλά εξίσου αποτυχημένη. Η πρωθυπουργός προσπάθησε να καβαλήσει το κύμα. Το παράδειγμά της δείχνει τι τελικά μπορεί να συμβεί σε μη λαϊκιστές πολιτικούς που προσπαθούν να οικειοποιηθούν ένα ρεύμα που δεν τους ταιριάζει. Στη Βρετανία του 2019, κάποιος είναι ανάγκη να κάνει τον Φάρατζ, και κανείς δεν είναι καλύτερος σε αυτόν τον ρόλο από τον ίδιο.

Αυτή είναι η άβολη αλήθεια για την πολιτική τάξη της Βρετανίας συνολικά, και όχι απλώς για τους δύο τελευταίους αρχηγούς των Τόρις.

Ο Θύμιος Τζάλλας είναι πολιτικός αναλυτής. Το 2019 από τις εκδόσεις Επίκεντρο θα κυκλοφορήσει το βιβλίο του με τίτλο «Brexit, Ελλάδα και Ευρώπη»