Σκληροί και αρτίστες πήραν την κούπα…

Το Final 4 της Βιτόρια είχε αναμφίβολα πρωταγωνιστές δυο «δικούς μας»: τον Δημήτρη Ιτούδη, τον προπονητή της ΤΣΣΚΑ στον ρόλο του μεγάλου νικητή, και τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, τον κόουτς της Φενέρμπαχτσε, στην άβολη θέση του μεγάλου ηττημένου. Νομίζω ότι η επιτυχία και των δυο έρχεται από μακριά, δηλαδή από το περσινό καλοκαίρι και τον σχεδιασμό των ομάδων τους.

Ντόνσιτς
Και οι δυο είχαν κλείσει τη σεζόν στην περσινή Ευρωλίγκα μαζεύοντας τη σκόνη της Ρεάλ Μαδρίτης. Η Βασίλισσα με μπροστάρη τον μεγάλο μικρό Λούκα Ντόνσιτς είχε πάρει το τρόπαιο στο Βελιγράδι κερδίζοντας διαδοχικά την ΤΣΣΚΑ και τη Φενέρ, χωρίς μάλιστα να είναι το μεγάλο φαβορί και στα δυο ματς. Η Φενέρ κουβαλούσε τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης και κάμποση εμπειρία παραπάνω – στο Βελιγράδι έπαιξε τον τρίτο στη σειρά τελικό. Η ΤΣΣΚΑ είχε έρθει πρώτη στην κανονική περίοδο χάνοντας μόλις έξι ματς. Ο Ομπράντοβιτς είχε πάει στο δικό του Βελιγράδι με τη βεβαιότητα ότι θα αγωνιστεί εντός έδρας. Ο Ιτούδης απλά για να πάρει το τρόπαιο ως συνέπεια της πρωτιάς της ομάδας του. Εχασαν και οι δυο από τη Ρεάλ.

Ζέλικο
Λένε πως οι ήττες είναι διδακτικές: δεν συμβαίνει πάντα και ο Ομπράντοβιτς είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ο πεισματάρης Σέρβος θύμωσε κι έβαλε στόχο την κατάκτηση της Ευρωλίγκας διαμέσου μιας θριαμβευτικής πορείας που δεν θα επέτρεπε σε κανέναν να επισημάνει ξανά πως το μόνο τρόπαιο που κέρδισε στην Ευρώπη με τους Τούρκους το κέρδισε στην έδρα του. Η Φενέρ αντιμετώπισε την κανονική περίοδο «στα κόκκινα», κυνηγώντας παντού νίκες με τον προπονητή της να αναψοκοκκινίζει και να ζητά από τους παίκτες του να παίζουν με το γκάζι πατημένο διαρκώς. Η Φενέρ έχασε μόλις έξι φορές, αλλά το τίμημα αυτής της επέλασης προς το Final 4 πληρώθηκε ακριβά. Στη Βιτόρια εμφανίστηκε μια ομάδα με τραυματίες (ακόμα και της τελευταίας στιγμής), παίκτες άδειους και έναν προπονητή σε πανικό που δηλώνοντας την παραμονή των αγώνων ότι δεν νιώθει την υποχρέωση της κατάκτησης του τροπαίου μάς είχε προετοιμάσει για να δούμε ήττες. Ο Ομπράντοβιτς έχασε το ντέρμπι από την Εφές την περασμένη Παρασκευή, αλλά και τον μικρό τελικό της παρηγοριάς από τη Ρεάλ: ηττήθηκε και στα δυο ματς με είκοσι πόντους, πετώντας λευκή πετσέτα πολύ νωρίς. Οι παίκτες του μάλιστα έδειξαν να πιστεύουν στην τελική νίκη λιγότερο και από τον ίδιο: δεν ήταν άκεφοι, ήταν ψυχολογικά κυρίως ανέτοιμοι, άδειοι. Ο MVP της κανονικής διάρκειας Τόμας Βέσελι έκοβε βόλτες στο παρκέ σαν να κάνει αγγαρεία. Κι ο Ιτούδης; Αυτός αναμφίβολα το περσινό του μάθημα το έμαθε.

Σκληροί
Ο Ιτούδης μετά την περσινή του ήττα μοιάζει να κατάλαβε δυο πράγματα. Το πρώτο ότι μια ομάδα, χωρίς να αρνηθεί την επιθετική της φύση, χρειάζεται και ρολίστες κι όχι μόνο αρτίστες. Πέρυσι η ΤΣΣΚΑ, αντίθετα με ό,τι συνηθίζει, προτίμησε να πάρει παίκτες που θα τη βοηθήσουν να γίνει πιο σκληρή κι όχι απλά πιο παραγωγική: έτσι πρόσθεσε στη μηχανή της τον Χάκετ, τον Μπολομπόι, τον Πίτερς, που δεν είναι πριμαντόνες αλλά τύποι που σηκώνουν τα μανίκια στα δύσκολα για να παίξουν δυο-τρεις άμυνες και να βάλουν ένα-δυο σουτ. Το δεύτερο και επίσης σημαντικό είναι ότι ο έλληνας κόουτς στήριξε τους αποτυχημένους στο Βελιγράδι σταρ του: σε πείσμα όσων προέβλεπαν ότι θα πάρει τη σκούπα και θα τους διώξει όλους, αυτός τους κράτησε δίνοντάς τους μια ακόμα ευκαιρία, αλλά και εξηγώντας τους πόσο τους πιστεύει. Οι περσινοί loosers (o Κλάιμπερν, ο Ντε Κολό, ο Σέρχιο, ο Χάντερ, ο Χάινς, ο Χίγκινς, ο Κουρμπάνοφ κ.λπ.) έκαναν φέτος τη διαφορά – μάλιστα το αξιοπρόσεκτο της υπόθεσης είναι ότι έδωσαν λύσεις σε διαφορετικά ματς, σαν να διάλεξαν σε ποιο θα πρωταγωνιστήσουν. Ετσι ο Σέρχιο, ο Ντε Κολό και ο Χάντερ έκαναν το κάτι παραπάνω με τη Ρεάλ, ενώ ο Κλάιμπερν, ο Χίγκινς, ο Χάινς και ο Κουρμπάνοφ πήραν την Αρκούδα από το χέρι στον τελικό. Ο Ιτούδης έμοιαζε να έχει προετοιμαστεί για κάθε ενδεχόμενο: η ομάδα του ήταν ανθεκτική και σκληρή με τη Ρεάλ και ψύχραιμη και σοβαρή με την Εφές. Σε κάθε περίπτωση ιδιαίτερα παραγωγική: πέτυχε στα δυο ματς σχεδόν διακόσιους πόντους. Και γεμάτη λύσεις – αλλά αυτά τα ξέραμε.

Αυτονόητο
Ο Ιτούδης έγινε ο πρώτος έλληνας προπονητής με δυο κατακτήσεις της Ευρωλίγκας στο βιογραφικό του ως πρώτος προπονητής: έχει και άλλες με τον Παναθηναϊκό ως βοηθός του Ομπράντοβιτς. Η επιτυχία του θυμίζει πως υπάρχει ένα ελληνικό μπάσκετ που στο εξωτερικό κερδίζει και διακρίνεται – κυρίως δεν το ακουμπά η έντονα μολυσματική κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα. Η οποία Ελλάδα αρχίζει να μοιάζει στους ξένους ολοένα και περισσότερο μια μπανανία της Λατινικής Αμερικής: χθες, εκτός από τη δήλωση του γενικού διευθυντή της μπασκετικής Ευρωλίγκας, Μπερτομέου, ότι δεν κατανοεί για ποιον λόγο δεν παρεμβαίνει η EOK στη φασαρία που γίνεται στο πρωτάθλημα ανάμεσα στον Ολυμπιακό και στον ΠΑΟ, είχαμε και την είδηση ότι η FIFA και η UEFA έχουν προβλήματα με τη στάση της ΕΠΟ στα πιο πολλά ζητήματα που απασχολούν το ποδόσφαιρο. Και ο Μπερτομέου και η FIFA αναρωτιούνται για τον ρόλο των εγχώριων ομοσπονδιών ζητώντας τους το αυτονόητο, δηλαδή την προστασία του σπορ από καταστάσεις γελοιοποίησης. Είναι σαν ξαφνικά όλοι να κατανοούν ότι στη χώρα μας δεν ισχύουν ούτε καν οι κανόνες της κοινής λογικής.

Κοσμάρα
Το πρόβλημα είναι ακόμα πιο μεγάλο διότι όχι απλά ζούμε στην κοσμάρα μας (καταστρέφοντας τα σπορ, όσο και όπως μπορούμε) αλλά δεν το καταλαβαίνουμε κιόλας και το δείχνουμε και εμπράκτως. Στο μπάσκετ γίνονται ερωτήσεις στον Μπερτομέου για το αν η Αθήνα θα φιλοξενήσει το Final 4, τη στιγμή που στη χώρα μας οι διαιτητές είναι πιο σημαντικοί από τις διοργανώσεις. Και στη FIFA λέμε ότι θέλουμε να διοργανώσουμε το Μουντιάλ (ή έστω το Euro) την ώρα που είμαστε η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που ο τελικός Κυπέλλου έγινε μπροστά σε 67 χιλιάδες άδειες καρέκλες! Το ότι όλοι γελάνε μαζί μας είναι το μικρότερο πρόβλημα…

Σάββατο
Ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός του μπάσκετ φέτος δεν πήγαν στο Final 4: πήγαν το Σάββατο το πρωί στον ΕΣΑΚΕ. Μπορεί να φανταστεί κανείς στον ΕΣΑΚΕ τους ανθρώπους της ΤΣΣΚΑ να συζητάνε για την αναδιάρθρωση των κατηγοριών και τον Μπερτομέου να μιλάει με τον Γαλατσόπουλο για το αν πρέπει να παίζουν σε παιχνίδια ξένοι διαιτητές; Δυστυχώς δεν μπορώ να το φανταστώ. Και δεν μου λείπει η φαντασία…