Η δημοκρατία της φωτογένειας

Δεν μίλησε ως υπουργός που φιλοδοξεί να κατακτήσει τη Σελήνη, μίλησε ως έμπειρος συγκεντρωσιάρχης που μετράει τα τετραγωνικά στις πλατείες. «Στη Λάρισα» είπε ο Νίκος Παππάς για τον Κυριάκο Μητσοτάκη «δεν πήγε στην κεντρική πλατεία, πήγε στην πλατεία Ταχυδρομείου και μάλιστα σε μία γωνία για να φτιάξει μία ευθεία που στις τηλεοπτικές εικόνες θα ήταν αποδεκτή, στα Χανιά δεν μάζεψε κόσμο, ενώ δεν κάνει συγκεντρώσεις στην Αθήνα, κάνει στο Περιστέρι».

Δεν χρειάζεται να πάρει κανείς τη μεζούρα για να μετρήσει πόσο χώρο κατέλαβε ο Αλέξης Τσίπρας στο κλειστό της Κοζάνης ή στον Πειραιά – την πόλη για την οποία οι παλιοί συγκεντρωσιάρχες λένε πως δεν δίνει πότε μεγάλες συγκεντρώσεις. Δεν χρειάζεται επειδή το έχει δει ήδη από τις μετρήσεις τηλεθέασης. Ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητεί εξωδημοσκοπικά πεδία αναμέτρησης. Χάνει στις δημοσκοπήσεις, αλλά δεν πειράζει, οι δημοσκόποι λένε ψέματα, είναι το μακρύ χέρι της μεταδημοκρατίας. Στις τηλεοπτικές συνεντεύξεις, όμως, ποιος τρελαίνει τα μηχανάκια που μετράνε την τηλεθέαση; Γεμίζουν αυτοί που δήθεν νικάνε τις πλατείες; Δεν τις γεμίζουν. Εχει το ενδιαφέρον του ότι οι δημοσκοπήσεις ξορκίζονται, μαζί με τα μέσα ενημέρωσης που ελέγχουν την κυβέρνηση, ως μεταδημοκρατία για να επιστρατευτεί ως πειστήριο λαϊκής αποδοχής η τηλεθέαση, δηλαδή η καταστατική μονάδα μέτρησης της τηλεοπτικής δημοκρατίας. Εχει το ενδιαφέρον του ότι βγαίνουν από τη ναφθαλίνη και οι συγκεντρώσεις χρόνια αφότου τα κόμματα, μεταξύ των οποίων και ο ΣΥΡΙΖΑ, φυλλορρόησαν από οπαδούς στις πλατείες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ το ξέρει, η εποχή των μπαλκονάτων πέρασε. Επιμένει όμως να αναμετράται στις πλατείες με μεταφερόμενους οπαδούς, να κάνει συγκεντρώσεις με πούλμαν που ζεσταίνουν τις μηχανές τους όταν κλείσουν τα μικρόφωνα και τυλιχτούν οι λιγοστές σημαίες του κόμματος. Πώς ξορκίζεται το φάντασμα της μεταδημοκρατίας; Με ένα μείγμα τηλεοπτικής και παλαιοκομματικής δημοκρατίας. Με τους προβολείς στο στούντιο και την εξέδρα να υποδηλώνουν πως η μόνη επιτρεπτή δημοκρατία είναι η δημοκρατία της φωτογένειας.