Η τελειότητα είναι ζήτημα χαρακτήρα

Ο χαρακτήρας του ανθρώπου είναι ο θεός του πεπρωμένου του. Απόσταγμα από το ίδιο σοφό μυαλό του «τα πάντα ρει», Ηράκλειτου.

Ο θεός του Πεπ Γκουαρντιόλα είναι ανώτερος από των υπολοίπων γιατί ο ίδιος τον τοποθέτησε ψηλά.

Από τότε που ήταν μικρός και λεπτοκαμωμένος και έδινε τις μάχες του για να βρει μια θέση ως ποδοσφαιριστής στην πρώτη ομάδα της Μπαρτσελόνα.

Στις ιστορίες των μεγάλων αθλητικών επιτυχιών οι πεφωτισμένοι των πληκτρολογίων λατρεύουν να γράφουν για φτωχούς και κατατρεγμένους που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα αλλά πάλεψαν με όλους τους κακούς και βγήκαν νικητές. Αρέσκονται στα αθλητικά Αρλεκιν, στα χολιγουντιανά σενάρια που το καλό πάντοτε νικά το κακό.

Ο Γκουαρντιόλα δεν θα μπορούσε να γίνει ποτέ πρωταγωνιστής σε μια τέτοια ιστορία. Ναι, πάλεψε ως νεαρός αθλητής να κερδίσει τη θέση του. Τι ποιο φυσικό. Ομως πέραν τούτου ουδέν. Και ίσως, τώρα που το σκέφτομαι, τα όσα πέτυχε να έχουν μεγαλύτερη αξία γιατί του έλειπε το κίνητρο να ξεφύγει από φαβέλες, μέθυσους γονείς και φτώχεια.

Πηγή της τεράστιας επιτυχίας που γνώρισε ως παίκτης και τώρα ως προπονητής είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνεται το ποδόσφαιρο. Δεν συμμετέχει για τη χαρά του παιχνιδιού, όπως είπε ο Ρόις μετά την απώλεια του πρωταθλήματος από την Ντόρτμουντ. Κάνει ακριβώς το αντίθετο: συμμετέχει μόνο για να νικά.

Η γυναίκα του έχει αποκαλύψει πως ο Πεπ όταν χάνει μοιάζει σαν να επιστρέφει από κηδεία.

Η εξέλιξή του σε περφεξιονιστή συνδέεται με την ανάγκη του ως χαρακτήρας, να επικρατεί των άλλων. Το ποδόσφαιρο είναι το μέσο. Με ό,τι κι αν καταπιανόταν στη ζωή του το οποίο έκρυβε μέσα του τον ανταγωνισμό, ο Πεπ θα προσπαθούσε με το ίδιο πάθος να το τελειοποιήσει για να μη νιώθει τη θλίψη του τελευταίου αποχαιρετισμού.

Η νίκη είναι το οξυγόνο του. Οταν θα αρχίσει να λιγοστεύει, θα στρέψει αλλού το ενδιαφέρον του. Ισως να αρχίσει τον πρωταθλητισμό στο γκολφ.