Μαμά, τα παιδιά με δέρνουνε

Με αφορμή τη δίκη του Βαγγέλη Γιακουμάκη που βρίσκεται σε εξέλιξη, ξεδιαλέγω κάποιες από τις πιο αντιπροσωπευτικές επιστολές που έφτασαν στα χέρια μου αυτά τα τέσσερα χρόνια που ασχολούμαι με την υπόθεση του Βαγγέλη. Τα συμπεράσματα δικά σας.

«Είμαι μάνα ενός 13χρονου αγοριού με επιπλέον κιλά κι επιπλέον ευαισθησίες, αδιάφορο για σπορ, ομάδες κ.λπ. Από το Δημοτικό μέχρι τώρα στο Γυμνάσιο τρώει κράξιμο και προσβολές ”είσαι βόδι, μπούλης”, αδελφή». Τελευταία δυστυχώς το παιδί μου έχει αρχίσει κι αντιδράει πολύ βίαια. Χθες χτύπησε ένα άλλο παιδί με μια ομπρέλα. Πήγα στο σχολείο αλλά αντιμετωπίστηκα με αδιαφορία από την καθηγήτρια. Είμαι σε απελπισία. Είμαστε μονογονεϊκή οικογένεια και δεν ξέρω τι να κάνω, ούτε έχω την οικονομική δυνατότητα να στείλω το παιδί σε παιδοψυχολόγο. Προσπαθώ να το βοηθήσω μόνη μου, αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι τα καταφέρνω. Δεν κοιμάμαι πια καθόλου και τρέμω μήπως έχουμε κι εμείς μια τραγωδία σαν αυτές που διαβάζουμε. Τι να κάνω;».

«Με χτυπήσανε, με προπηλακίσανε, μου κάνανε χυδαίους σεξουαλικούς υπαινιγμούς, με στριμώξανε στην τουαλέτα και μου κατέβασαν το παντελόνι και προσπαθούσαν να μου σκίσουν την μπλούζα. Το έγκλημά μου; Εχω μεγάλο στήθος κι αυτό πρέπει να το πληρώσω ακριβά».

«Η κόρη μου είχε μια συμμαθήτρια που είχε στήσει ολόκληρη συμμορία και μαζί με την αγέλη της βασανίζανε τα άλλα παιδιά. Οι γονείς της αντί να τη συνετίσουν, καμαρώνανε ότι η κόρη τους είναι ηγετική φυσιογνωμία. Αντί να τη μαζέψουν λοιπόν αυτοί, τη μάζεψε μια και καλή η δασκάλα της. Δεν συγχωρούσε την παραμικρή αταξία και δεν ήταν καθόλου ανεκτική στην οποιαδήποτε παραβατική συμπεριφορά των μαθητών της. Τελικά κατόρθωσε να κάνει τον λύκο αρνάκι και τώρα πια έχει εξαλειφθεί τελείως το πρόβλημα. Μακάρι οι εκπαιδευτικοί να ενημερωθούν με ειδικά σεμινάρια για να μπορούν να στηρίξουν τα παιδιά πάντα σε συνεργασία με τους γονείς».

«Είμαι καθηγήτρια γυμνασίου. Εχω δει άπειρες φορές ”παιδάκια” να βασανίζουν τους αδύναμους. Εχω ακούσει άπειρες φορές από συναδέλφους μου το ”μην μπλέξεις” και το «άστο, θα περάσει μόνο του». Ομως ποτέ τίποτα δεν περνάει από μόνο τους. Απλώς γίνεται πιο άγριο και πιο κτηνώδες από μέρα σε μέρα. Και οι εκπαιδευτικοί που τα λένε αυτά δεν επιτελούν το έργο το οποίο ανέλαβαν και τη δουλειά για την οποία πληρώνονται. Τόσο απλά».

«Εχω και εγώ ένα γιο που κατά σύμπτωση τον λένε Βαγγέλη. Τα βασανιστήρια που έκαναν στο παλικάρι από την Κρήτη, με πήγαν μερικά χρόνια πίσω όταν το δικό μου παιδί δεχόταν τον έναν εξευτελισμό μετά τον άλλο, με αποκορύφωμα τον άγριο ξυλοδαρμό του μέσα στον χώρο του σχολείου. Το έγκλημά του ήταν πως δεν μπορούσε να ανταπαντήσει στις ύβρεις και στα καψόνια και κρυβόταν φοβισμένο. Το αποτέλεσμα ήταν πως αυτοί αποθρασύνονταν και η κατάσταση έγινε εφιαλτική. Ετσι φτάσαμε στον ξυλοδαρμό, τον εξευτελισμό και την απόλυτη ταπείνωσή του.

Κάποια στιγμή ο δικός μου Βαγγέλης, αν και άριστος μαθητής του 18, να μου λέει ”Δεν είναι για μένα το σχολείο, μαμά!”. Τότε πια κατάλαβα ότι έπρεπε να πάρω στα χέρια μου την υπόθεση και να ΑΠΑΙΤΗΣΩ από το σχολείο το αυτονόητο: Να προστατέψει το παιδί μου και ταυτόχρονα να τιμωρήσει τους ενόχους.

Δεν ήταν εύκολο. Χρειάστηκε να χρησιμοποιήσω τη νομοθεσία και να φέρω τους διδάσκοντες αντιμέτωπους με τις ευθύνες που είτε τις είχαν ξεχάσει είτε αδιαφορούσαν παντελώς. Κι αφού έφερα τον κόσμο τα πάνω κάτω, μόνο και μόνο για να εφαρμοστούν τα νόμιμα, τότε μπόρεσε ο δικός μου άγγελος να γυρίσει στο σχολείο ξανά, με το κεφάλι ψηλά!
Καταλαβαίνετε λοιπόν πώς ένιωσα για τον παλικάρι που έχει το ίδιο όνομα με τον γιο μου. Εγώ πρόλαβα και βοήθησα το παιδί μου. Οι γονείς του Βαγγέλη Γιακουμάκη δεν πρόλαβαν».

Αυτά. Και είπαμε. Τα συμπεράσματα δικά σας.