Η κραυγή των ηττημένων

Επαίτες που περιφέρουν τον εγωλατρισμό τους χωρίς να αντιλαμβάνονται πως στην πραγματικότητα διαδίδουν ως άλλοι ντελάληδες την ήττα τους.

Μέσα από τον τάφο του το χαμογελαστό παιδί που χωρίς τη θέλησή του θυσίασε τους 20 Μάηδες της ζωής του για να αποδείξει τη διαφορά της Δημοκρατίας από τον φασισμό των όπλων και της βίας, τους φωνάζει: «Χάσατε».

Τους αναγκάζει να απλώσουν το χέρι τους, να ζητιανέψουν μερικές ημέρες άδειας σε μια Δημοκρατία της οποίας εμμέσως αναγνωρίζουν τη μεγαλοσύνη της να συγχωρεί.

Κάθε πύρινη φλόγα που ξεπηδά από τα σπασμένα μπουκάλια των μολότοφ, κάθε λερωμένος τοίχος, κάθε σπασμένο τζάμι, φωνάζουν όλα το ίδιο: ηττηθήκατε.

Ο Αξαρλιάν και όσα εκπροσωπούσαν τα είκοσι χρόνια του ξέφτισαν τον μύθο του επαναστάτη. «Το προβλέπει ο νόμος». Ο νόμος είναι το όπλο της Δημοκρατίας την οποία πολέμησε ο επαναστάτης με λύσσα. Και τώρα τον επικαλείται για μια χούφτα ημέρες άδειας.

Η επαναστατημένη ψυχή που χάθηκε στους λαβύρινθους των διανοητικών ασκήσεων καφενειακού τύπου βιάζεται. Οπως βιαζόταν να πατήσει το κουμπί για να εκτοξευτεί η ρουκέτα εκείνο το μεσημέρι του θέρους, γιατί τον περίμεναν οι διακοπές.

Ο επαναστάτης που πίστευε και διαλαλούσε μέσω των πολυσέλιδων μανιφέστων πως είχε στο πλευρό του τον λαό. Που σήμερα χρησιμοποιεί εμμέσως τον Τύπο – μέσω των δράσεων των υποστηρικτών του – που αμφισβητούσε και διόρθωνε τα κείμενά του με την ορμή νεοφώτιστου δασκάλου, για να μεγιστοποιήσει τις πιέσεις του για λίγες ημέρες άδειας.

Κάθε μέρα απεργίας πείνας είναι και ένα σάλπισμα υποχώρησης από τις επαναστατικές αρχές. Η επίκληση των ευεργετημάτων της Δημοκρατίας που προβλέπονται ακόμα και για τους κατά συρροή δολοφόνους είναι η αναγνώριση της ανωτερότητας της δύναμης του αντιπάλου.

«Τώρα είναι πολύ αργά», είχε απαντήσει η μητέρα του Αξαρλιάν σε έναν από τους συνηγόρους υπεράσπισης όταν της εξέφρασε τη λύπη του για τον θάνατο του χαμογελαστού παιδιού. Λίγοι κατάλαβαν τι εννοούσε.