Εναγκαλισμοί

Εχω ξαναγράψει την ιστορία παλιότερα σε αυτόν τον χώρο, αλλά δεν χορταίνω να τη λέω. Ενα ζευγάρι φίλων Τούρκων είχε έρθει στην Αθήνα για ένα συνέδριο. Ενώ εκείνος άκουγε περισπούδαστες διαλέξεις, εκείνη έκανε sightseeing με την κορούλα της. Το βράδυ πήρε ταξί για να γυρίσει στο ξενοδοχείο. Μια διαδρομή των 6 ευρώ. Ο ταξιτζής την έκανε διάφορες βόλτες, το ταξίμετρο ήταν πειραγμένο και στο τέλος της ζήτησε 110 ευρώ. Την απείλησε, την ανάγκασε να πάει σε ΑΤΜ, τα πήρε.

Το ζευγάρι κατέφυγε σε φίλο τους δημοσιογράφο κι εκείνος τηλεφώνησε στον πρόεδρο. Ευτυχώς υπήρχε ο αριθμός κυκλοφορίας. «Τούρκοι, ε; Αμάν, θα γίνει θέμα» είπε εκείνος. «Ασ’ το, θα το λύσω». Λίγες ώρες αργότερα, ένας άλλος ταξιτζής (ο ίδιος θα έτρωγε ξύλο) χτύπησε την πόρτα του δωματίου και έδωσε στο ζευγάρι 104 ευρώ (πάνω απ’ όλα, ακρίβεια). Ο πρόεδρος είχε καθαρίσει.

Είναι να μην τον υποστηρίζει ο υπουργός Μεταφορών στη διένεξή του με την Beat; Είναι να μην τον προσφωνεί ο Πρωθυπουργός από το βήμα των προεκλογικών του συγκεντρώσεων και στο τέλος να τον αγκαλιάζει και να τον φιλά, όπως ακριβώς έκανε τις ένδοξες παλιές εποχές με τον Πάνο Καμμένο;

Αν η ξένη τουρίστρια είχε πάρει Beat, δεν θα είχε περάσει φυσικά αυτή την περιπέτεια, αφού εκεί όλα καταγράφονται. Ο υγιής ανταγωνισμός κάνει πάντα καλό στον καταναλωτή, όπως κάνει καλό στην οικονομία και στους συντελεστές της. Αλλά στον πρόεδρο δεν αρέσει να μπαίνουν άλλοι στα χωράφια του και να αμφισβητούν την παντοδυναμία του. Πολέμησε λοιπόν με όλα τα μέσα όποιον προσπάθησε να προσφέρει πιο σύγχρονες, πιο ασφαλείς και πιο άνετες υπηρεσίες. Αλλά ήξερε ότι μόνος του δεν θα ήταν αποτελεσματικός.

Ηξερε επίσης ότι διαθέτει ένα μεγάλο όπλο: την επιρροή του στη συντεχνία, που στις εκλογές μεταφράζεται σε ψήφους. Με αντάλλαγμα λοιπόν την ικανοποίηση των συμφερόντων του, ένας ολόκληρος κλάδος μετατοπίστηκε από τη Νέα Δημοκρατία στον ΣΥΡΙΖΑ. Και ο πρόεδρός του, από εκπρόσωπος της «λαϊκής Δεξιάς» και αναπληρωτής γραμματέας για τους παραγωγικούς τομείς στη ΝΔ, δηλώνει σήμερα έτοιμος, αν χρειαστεί, να κατεβεί και υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ. Από τον Σαμαρά στον Τσίπρα. Στο όνομα του «ευρωπαϊκού δικαίου», του «ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού» και του «θεμιτού κέρδους των επιχειρήσεων», όπως είπε στο One Channel. Διότι, ως γνωστόν, οι άλλοι είναι παράνομοι και φοροφυγάδες. Κι όποιος εργάζεται γι’ αυτούς θα συλληφθεί.

Ο νέος πρωθυπουργικός εναγκαλισμός είναι εξόχως διδακτικός. Γιατί αποτυπώνει μια πελατειακή αντίληψη που αγωνίζεται με πείσμα να επιβιώσει σε έναν κόσμο που αλλάζει με μεγάλη ταχύτητα. Οσο η εκπλήρωση στοιχειωδών καθημερινών αναγκών εξαρτάται από το αν έχεις μπάρμπα στην Κορώνη, ο λαϊκισμός θα εξακολουθεί να διαβρώνει τους θεσμούς. Οσο η λειτουργία της αγοράς παρεμποδίζεται για ψηφοθηρικούς λόγους, η ανάπτυξη θα παραμένει άπιαστο όνειρο.