Παιχνίδι {LF}με τη φωτιά

Βαλαωρίτου – Κουμουνδούρου – Μπουμπουλίνας – Εξάρχεια – Γήπεδα. Κρίκοι μιας αόρατης αλυσίδας που έχει δέσει χειροπόδαρα την ελληνική κοινωνία.

Ενας συνδετικός ιστός ατιμωρησίας, αποτέλεσμα της κυβερνητικής ανοχής στη βία.

Η εμπέδωση πως ό,τι κι αν συμβεί σπάνια θα τιμωρηθεί ο δράστης έχει δημιουργήσει το ιδανικό θερμοκήπιο για την παραγωγή κάθε έκνομης πράξης που συνδέεται με τη βία.

Από το να πάρεις μια βαριοπούλα και να σπάσεις τις βιτρίνες των καταστημάτων χωρίς κανείς να σου πει το παραμικρό, μέχρι να πλακωθείς με τους αστυνομικούς στο γήπεδο και στη συνέχεια να καθίσεις στη θέση σου και να παρακολουθήσεις με την ησυχία σου τον αγώνα.

Η βία δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο, δεν χρωματίζεται. Είτε προέρχεται από φασίστες ή αριστερούς, είτε από ΠΑΟΚτσήδες, ΑΕΚτζήδες ή Ολυμπιακούς, το παραγόμενο αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Η ανοχή απέναντί της ως ένα είδος ιδεολογικής αστυνόμευσης των πολιτών, όπως τουλάχιστον κάποιοι τη φαντάζονται, έχει δημιουργήσει μια κουλτούρα που ταυτίζεται με τη νεοελληνική καθημερινότητα.

Ο διεθνής Τύπος αναφέρθηκε στον τελικό του Κυπέλλου δηλώνοντας εντυπωσιασμένος που για 1.000 προσκεκλημένους κινητοποιήθηκαν 3.000 αστυνομικοί.

Πράγματι είναι εντυπωσιακή η αναλογία τρεις αστυνομικοί προς έναν προσκεκλημένο.

Υπάρχει ωστόσο ένα πιο εντυπωσιακό στοιχείο. Παρά τα επεισόδια και τις συγκρούσεις των προσκεκλημένων με τους αστυνομικούς, δεν έγινε ούτε μία σύλληψη, ενώ η Αστυνομία απείλησε με εκκένωση του γηπέδου γιατί προφανώς δεν μπορούσε με άλλον τρόπο να επιβληθεί.

Κοινώς οι πολίτες αυτής της χώρας έχουν γραμμένη την Αστυνομία στα παλαιότερα των υποδημάτων τους.

Αυτή η νιχιλιστική διάθεση στην επιβολή του νόμου έχει μετατρέψει τους αστυνομικούς σε πρωταγωνιστές μιας φάρσας με την οποία δεν γελά κανείς.

Οι ιδεολόγοι που αγαπούν την ανθρωπότητα αλλά κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να δυσκολεύουν την καθημερινότητα των πολιτών δεν έχουν αντιληφθεί πως παίζουν με τη φωτιά. Και συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις είναι οι πρώτοι που καίγονται.