Μνήμη

Υπάρχει μια λέξη στην τοποθέτηση του Μάκη Μπαλαούρα για τον αρχιεκτελεστή της 17Ν στην οποία αξίζει να σταθούμε. Ο Κουφοντίνας, είπε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στο Open, είναι «συνεπής». Και γι’ αυτό κακώς δεν του δόθηκε άδεια.

Πράγματι είναι συνεπής ο Κουφοντίνας. Δεν έχει μετανιώσει για την τρομοκρατική του δράση, δεν έχει εκφράσει τη λύπη του, δεν έχει ζητήσει συγγνώμη. Αν κυκλοφορούσε ελεύθερος, είναι πιθανό να επανίδρυε την οργάνωσή του και να ξανάρχιζε τις «εκτελέσεις», όπως ονόμαζε τις δολοφονίες των ανθρώπων με τους οποίους διαφωνούσε. Σε αυτό το σκεπτικό άλλωστε στηρίζεται και το βούλευμα με το οποίο απορρίφθηκε το αίτημά του για χορήγηση άδειας. Και αν ο νόμος πράγματι δεν θέτει ως προϋπόθεση για την ικανοποίηση ενός τέτοιου αιτήματος τη μετάνοια, εναπόκειται στους δικαστές να κρίνουν αν υπάρχει κίνδυνος επανάληψης αξιόποινων πράξεων «ιδιαίτερης απαξίας».

Με άλλα λόγια, το ζήτημα δεν είναι (μόνο) συμβολικό και ηθικό. Είναι ουσιαστικό. Το να περπατάει ο Κουφοντίνας με τους φίλους του στο κέντρο της Αθήνας δεν προσβάλλει μόνο τη μνήμη των θυμάτων του. Ενέχει και κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια. Αυτό αμφισβητεί η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου;

Συνεπείς είναι χωρίς αμφιβολία και αυτοί που έσπασαν την Παρασκευή το βράδυ τα καταστήματα στη Βουκουρεστίου. Οπως κι εκείνοι που έγραψαν το αποκρουστικό σύνθημα για την Ντόρα Μπακογιάννη στο εκλογικό περίπτερο της ΝΔ στα Ιωάννινα ή γράφουν κατά καιρούς εξίσου αποκρουστικά συνθήματα για τον δολοφονημένο σύζυγό της. Με συνέπεια υποστηρίζουν όλοι αυτοί την τρομοκρατία και τους τρομοκράτες. Πρέπει λοιπόν η πολιτεία να τους επιβραβεύσει για τη στάση τους; Ή μήπως να τους καλέσει σε διάλογο για να ακούσει τα επιχειρήματά τους;

Πριν από λίγο καιρό, σε ανταλλαγή πυρών μεταξύ αστυνομίας και μελών του «πραγματικού IRA» στο Λοντοντέρι, σκοτώθηκε μια νεαρή δημοσιογράφος. Η Ιρλανδία ολόκληρη συγκλονίστηκε, οι πολιτικοί αρχηγοί κινητοποιήθηκαν, οι δράστες συνελήφθησαν και ολόκληρο το πολιτικό σύστημα κατέστησε σαφές ότι δεν πρόκειται να ανεχθεί την αναβίωση της ένοπλης βίας στη χώρα. Το κεφάλαιο αυτό έχει κλείσει. Οποιος αφαιρεί μια ανθρώπινη ζωή σε μια δημοκρατία αντιμετωπίζεται ως δολοφόνος.

Στην Ελλάδα, οι λογαριασμοί με τη βία παραμένουν ανοιχτοί. Και το κόμμα που κυβερνά σήμερα φέρει βαριά ευθύνη γι’ αυτό. Οχι επειδή υποστηρίζει ή επιδοκιμάζει την τρομοκρατία. Αλλά επειδή εξακολουθεί – με θαυμαστή συνέπεια – να κάνει διάκριση μεταξύ «καλής» και κακής «βίας». Επειδή καταγγέλλει, και ορθώς, τη βία της Χρυσής Αυγής, δεν είχε όμως ποτέ ξεκάθαρη θέση για τη βία των τρομοκρατών, των εμπρηστών ή ακόμη και των κάθε λογής «αντιεξουσιαστών».

Κι επειδή είναι ικανό, σε μια καταδικαστική δήλωση για το σύνθημα κατά της Ντόρας Μπακογιάννη, να προσθέσει στην επόμενη φράση – εν είδει ελαφρυντικού – και μια δηλητηριώδη ατάκα για τον κουμπάρο της.