Τα κογιότ στο γιοτ

Το Μάτι, το τρίτο μνημόνιο, ο Πόλαξ με τις τσικουδιές και οι Πρεσπατζήδες είναι μερικά από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της πρόσφατης κατάστασης. Αλλά μην ξεχνούμε κι ένα ακόμα σημαντικό: τη δημιουργία ενός νέου τύπου πολιτευόμενου, του συρταρωτού, συσταλτού, ή πτυσσόμενου βουλευτή, με απόλυτα ανύπαρκτες ηθικές εφεδρείες, που πάει παντού επί αντικαταβολή. Ταιριάζει παντού, με όλους, αδίστακτα, έχει έτοιμη ρητορική διά πάσαν νόσον και βιδώνει με όλα τα παξιμάδια.

Ενας τύπος χαρωπού Θεοχαρόπουλου, θα πείτε. Δύσκολα θα το αρνηθώ, αλλά υπήρχαν κι από πριν κάποιοι πρωτοπόροι που διαθέτουν ισχυρή κι αμοράλ όσφρηση και είναι οι πρώτοι διδάξαντες. Αυτοί, μόλις ένιωσαν πως ίσως μείνουν άνεργοι, έσπευσαν να καβαλήσουνε άλλο τρένο, επινόησαν έναν κομμουνιστικό εαυτό για την περίσταση κι έραψαν το κατάλληλο ψευδο-αριστερό ταγιέρ.

Αύριο πάλι θα μεταλλαχθούν χωρίς βαζελίνη και θα επικαλεστούν αλλαγή των συνθηκών και των συσχετισμών και ίσως μπορέσουν πάλι να γίνουνε πασάδες πλάι σε έναν άλλον Αλήπασα. Τι σημασία έχουν τα ονόματα; Μερικοί άνθρωποι δεν μπορούνε να ζήσουν μακριά απ’ την εξουσία, κι όπως πριν έγλειφαν το Συριζανέλ, τώρα θα πάθουνε ραγδαία σιελόρροια με κάποιον επόμενο. Δεν μπορούν μακριά απ’ την εξουσία. Αρρωσταίνουν. Δεν ξέρουμε αν δεν τους αγαπούσε ο μπαμπάς τους και ψάχνουνε διαρκώς για νέο, συμβολικό πατερούλη, ή αν κάποια νύχτα που ήταν μικροί τούς μίλησε άσκημα η θεία τους και δεν μπορούν ακόμα να το ξεπεράσουν. Πάντως θέλουν να είναι εκεί κοντά. Στην εξουσία. Αλλιώς κρυώνουν.

Συνήθως αυτό το περιγράφουμε ως τυχοδιωκτισμό. Σίγουρα είναι αλλά πιθανώς πρόκειται για κάτι πολύ βαθύτερο, μια ιδιοτέλεια ερεβώδους ψυχισμού, ένα αδικαίωτο εγώ, αδίστακτο, χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Μπορεί να έχουν έλλειψη προσόντων, αλλά διδάχτηκαν νωρίς κάτι βασικό: ότι κανείς συνήθης άνθρωπος δεν μπορεί να αντισταθεί στο γλείψιμο. Οι πτυσσόμενοι ξέρουνε πως πολλοί απ’ τους άλλους ζούνε για έναν καλό λόγο. Μπορούνε να ζήσουν χωρίς αγάπη, αλλά όχι χωρίς έπαινο. Κι όταν δεν βρίσκεται κάποιος να τους επαινέσει, τότε επαινούν οι ίδιοι τον εαυτό τους και τη βρίσκουν μόνοι τους. Αυτάρκεια αρρώστιας.

Σ’ αυτή τη ριζική ανθρώπινη αδυναμία έχουν στηριχτεί αυτοκρατορίες, αλλά κυρίως κι εξαιτίας της έχουνε καταπέσει αυτοκρατορίες. Και οι επιτήδειοι λαστέξ είναι γι’ αυτό: να προσεγγίζουν και να παρηγορούν, απολύτως ανάλγητα να πλαισιώνουν τον οποιονδήποτε με οποιαδήποτε επίφαση ιδεολογίας, και διά της προσκολλήσεως τον βολεύουν, αρκεί βεβαίως να βολευτούν οι ίδιοι. Πώς το λέει ο ποιητής: Χάνεις Τζίμη, βρίσκεις Τζων. Δώσε μου κι ένα υπουργείο και είμαστε πάτσι. Εστω για δύο μήνες. Για έναν μήνα. Για λίγες μέρες. Αρκεί να γράψω τη λέξη «υπουργός» στο βιογραφικό μου, άσχετα αν ο τίτλος έχει απολύτως ξεφτιλιστεί, εφόσον τον δόξασαν ήδη διάφορα νοβοπάν, καθώς επίσης και ο γνωστός στρατάρχης με τις στολές παραλλαγής.

Το σύστημα που καλλιεργείται είναι: όσο λιγότερα προσόντα διαθέτεις, τόσο περισσότερες πιθανότητες να γίνεις υπουργός. Αρκεί, όπως είπαμε, να έχεις επάρκεια σιελόρροιας και να είσαι χαμαιλέων, λαστέξ Πειραϊκής-Πατραϊκής. Αυτό είναι το νέο πρότυπο του αριστερού ανθρώπου: Πολάκης βρίζει Κυμπουρόπουλο, Θεοχαρόπουλος νομίζει ότι έπιασε το χοντρό ορτύκι, η πασαρέλα με δύο εκατ. χρέη πάει για ευρωβουλευτής, κι αν καούνε άλλοι εκατό σε κανένα νέο Μάτι, η χορωδία θα λέει ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά. Και θα φτιάξουνε νέα βίντεο με δορυφόρο που θα δείχνει ότι τη φωτιά την έβαλε ο Νέρων που ήρθε επί τούτου από τη Ρώμη.

Φιλοτεχνούν νέο είδος ανθρώπου, για να παραδειγματίζονται οι νέοι: το νινίδιο «έλλην βουλευτής, ή υπουργός με αντιπαροχή». Οποιος είναι έντιμος, έχει πτυχία, προσόντα, πατριωτισμό, αυτοθυσία, χάρισμα, αποκλείεται ως πράκτορας του ιμπεριαλισμού. Οποιος το βουλώνει, παίρνει το χρήμα και παίζει απλώς την κατάλληλη κασέτα, όταν χρειαστεί, είναι προοδευτικός. Οι άνθρωποι αυτοί πιστεύουνε πως όλα εξαγοράζονται. Δέστε. Ολες τους οι κινήσεις τους τελευταίους μήνες στηρίζονται στην εξαγορά. Υπουργοποιήσεις πτυσσόμενων, παροχολογία, μερίσματα και τα λοιπά, έχουνε έναν κοινό παρονομαστή: την εξαγορά. Πιστεύουν πως όλοι μπορούμε να γίνουμε μαϊμούδες για ένα χιλιάρικο, ή για ένα κουλούρι. Η μεταπολεμική Δεξιά μπροστά τους ήταν σκυλάκι του καναπέ.

Κι εκπλήσσονται μόνο όσοι δεν τους είχανε μελετήσει ιστορικά από πριν. Οσοι κατάπιαν το σκουμπρί της προοδευτικίλας α λα Φανούρη. Δεν προφήτεψαν ότι σύντομα τα κογιότ θα θέλουν γιοτ, κι η Γκόλφω να παίξει γκολφ. Αλλά έτσι γίνεται και γινόταν πάντα, απλώς, τώρα, στην ελληνική εκδοχή του, ξεφτιλίστηκε εντελώς. Και δικαιώνεται σε κάποιον βαθμό ο Il Divo, ο Τζούλιο Αντρεότι, που έλεγε πως «Η εξουσία διαφθείρει αυτούς που δεν την έχουν», καθόσον κι εκείνοι που την έχουν και εκείνοι που δεν την έχουν, αν ανήκουν στην ταξιανθία των λαστέξ, θέλουν το ίδιο. Ολα, μα όλα τα λιγούρια και τα κογιότ θέλουν να μπουν στο γιοτ.

Το χειρότερο είναι πως δεν υπάρχει κάτι πιο φτηνιάρικο από ένα γιοτ. Ή από μια πισίνα. Οποιοσδήποτε κερδίσει στο τζόκερ μπορεί αύριο να πάρει ένα κωλο-γιοτ ή να φτιάξει μια τσιμεντένια γούβα με νερό και χλώριο. Και λοιπόν; Φταίνε εκείνοι που τα έχουνε μυθοποιήσει αυτά, και βέβαια η κυβέρνηση που φορολογεί χαιρέκακα, ως αστική πολυτέλεια, τη γούρνα με το νερό, αλλά θεωρεί ως αριστερό τον κάθε Λάκη που έβγαλε τρία εκατομμύρια έξω.

Ομως, και στα γιοτ που κριτικάριζαν από γελοίο φθόνο πριν, κι εκεί δουλεύει το λαστέξ. Υπάρχουνε, πια, καλά και κακά γιοτ, καλές και κακές δικτατορίες, καλές αποστασίες, και καλός εκμαυλισμός. Είπαμε: φτιάχνεται το νέο υπόδειγμα του αριστερού ανθρώπου. Κουντουρά, Κουίκ, Θεοχαρόπουλος και λοιποί συμπυκνώνουν την ηθική υπόσταση του νέου Σταχανοβίτη που κάνει ηλιοθεραπεία στη θαλαμηγό της εξουσίας. Και απροκάλυπτα και ηδονικά αυτοκαταγγέλλονται.