Θυμός

Για κάποιον λόγο ο Πρωθυπουργός είναι συνεχώς θυμωμένος. Στην Κρήτη, στην Ξάνθη, στο Ζάππειο, χθες στη Βουλή.

Μιλάει συνοφρυωμένος. Σηκώνει το πιγούνι κοιτώντας το ταβάνι σαν να αναλογίζεται τι βαρυσήμαντο θα εκστομίσει. Ανεβάζει τους τόνους ακόμη κι όταν δεν το δικαιολογούν όσα λέει. Χειρονομεί με υπερένταση.

Είναι εκνευρισμένος ίσως πουν κάποιοι. Εμένα μου φαίνεται θυμωμένος.

Ο ρόλος του φυσικά δεν είναι εύκολος. Πρέπει να υποδύεται τον νικητή όταν όλοι ξέρουν ότι χάνει και μάλλον βαριά.

Αλλά ο θυμός γιατί;

Κανείς Μητσοτάκης δεν του φταίει για το Μάτι. Κανείς Σαμαράς και κανείς Βενιζέλος δεν τον έσπρωξε στις Πρέσπες. Κανείς Μαρινάκης δεν τον ανέβασε με το ζόρι στο κότερο της Παναγοπούλου. Κανείς Αλαφούζος δεν τον υποχρέωσε να φορτωθεί τον Πολάκη.

Καμία εφημερίδα, κανείς δημοσιογράφος, καμία τηλεόραση, κανένας εκδότης ή ολιγάρχης (αν υπάρχουν τέτοιοι που τον αντιπολιτεύονται…) δεν τον υποχρέωσε να κάνει οτιδήποτε που ο ίδιος δεν επέλεξε να κάνει.

Ο σημερινός Πρωθυπουργός δεν κρίθηκε ποτέ έξω από τους άγραφους κανόνες της πολιτικής κριτικής. Δεν αντιμετώπισε την επιθετικότητα, τον κουτσαβακισμό και την αναίδεια που ο ίδιος επιφύλαξε στους άλλους. Δεν αντιμετωπίστηκε χειρότερα από τους περισσότερους προκατόχους του.

Ισα ίσα. Για μεγάλο διάστημα επωφελήθηκε από μια δυσεξήγητη ανοχή και επιείκεια – δικό του θέμα αν τις σπατάλησε…

Τελικά ο Τσίπρας υπήρξε «κυρίαρχος της μοίρας του και καπετάνιος της ψυχής του» – όπως επαναλάμβανε ο Νέλσον Μαντέλα στη φυλακή του Ρόμπεν Αϊλαντ κι όχι στο γιοτ της Παναγοπούλου…

Αν δυσανασχετεί τώρα με τη μοίρα του ή με την ψυχή του μόνο στον καθρέφτη μπορεί να παραπονεθεί. Απέναντί του στέκονται η πραγματικότητα κι ο εαυτός του. Ο Μητσοτάκης δεν έχει λόγο να κάνει ή να πει κάτι παραπάνω.

Δυστυχώς το έργο έχει κουράσει. Το ακροατήριο αραίωσε. Τελευταίες παραστάσεις.

Χθες στη Βουλή ήταν για άλλη μια φορά θαυμαστής του εαυτού του, προσβλητικός με τους άλλους, επιθετικός και παραδόπιστος.

Ενας άνθρωπος που κατάλαβε την πολιτική σαν διαρκή τσαμπουκά απέτυχε επειδή δεν μπόρεσε σε καμία στιγμή να οικοδομήσει συμμαχίες και συναινέσεις. Που δεν κουράζεται να ακούει τη φωνή του ακόμη κι όταν εκστομίζει φανφάρες.

Δεν ξέρω ποιο θα είναι το μέλλον του. Δύσκολα ξανασηκώνονται όσοι πέφτουν.

Θα ήταν χρήσιμο όμως αν μπορούσε έστω και τώρα να επεξεργαστεί τι πήγε στραβά, τι έκανε λάθος, τι έφταιξε – πέρα από τους εχθρούς που αρέσκεται να κατασκευάζει σε κάθε βήμα…

Στην πολιτική άλλωστε η ήττα είναι συνήθως καλύτερο σχολείο από τη νίκη.

Από τη νίκη όπως φαίνεται δεν διδάχτηκε τίποτα. Μακάρι για τον ίδιο η ήττα να αποδειχτεί πιο επιμορφωτική.