Ενέργειες που παραπέμπουν σε άλλες εποχές

Η στάση και συμπεριφορά της Τουρκίας δεν αποτελεί ένα νέο φαινόμενο το οποίο θα έπρεπε να μας εκπλήσσει. Αυτά που σήμερα συμβαίνουν στην κυπριακή ΑOZ είναι η συνέχεια της αμετροέπειας με την οποία επιλέγει διαχρονικά να αντιμετωπίζει το Διεθνές Δίκαιο και όχι μόνο. Οι συνεχείς παραβιάσεις των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας από την πλευρά της Τουρκίας έχουν συνεκτικό κρίκο την αδιάλλακτη και απαράδεκτη στάση που τηρεί όλα αυτά τα χρόνια στις όποιες προσπάθειες έχουν καταβληθεί και για την επίλυση του Κυπριακού.

Η κορύφωση των παραβιάσεων εντός της κυπριακής ΑΟΖ συνιστά πρωτοφανή πρόκληση και παραβίαση όχι μόνο των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας αυτών καθ’ εαυτών αλλά των κυριαρχικών δικαιωμάτων ενός κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ενωσης με ό,τι αυτό σημαίνει και περιλαμβάνει. Το αβάσιμο των τουρκικών διεκδικήσεων και το παράνομο και απαράδεκτο των τουρκικών ενεργειών παραπέμπουν σε άλλες τραγικές στιγμές των σχέσεών μας με τη γείτονα χώρα όπου το θράσος περίσσευε ώστε «να βαφτίζει» την εισβολή σε ξένο κράτος ως ειρηνευτική ενέργεια.

Η Κυπριακή Δημοκρατία ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα έχοντας επίγνωση του σεβασμού που πρέπει να επιδεικνύει στο σύνολο των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου καθώς βέβαια και με σταθερό κριτήριο και αρχή την επιδίωξη του αυτονόητου, ήτοι τη συνεργασία στην περιοχή με στόχο την ειρήνη, την ασφάλεια και την ομαλότητα.

Το μέγεθος ενός κράτους δεν ορίζει τα δικαιώματα ή την άσκηση αυτών. Η άσκηση των δικαιωμάτων είναι αναφαίρετη και ως εκ τούτου η Κυπριακή Δημοκρατία με σαφήνεια και τρόπο αρκούντως διακριτό επιδιώκει την αποτροπή της όποιας παραβίασης αλλά και της προστασίας αυτών με όλους τους νόμιμους και ενδεδειγμένους τρόπους.

Το κρίσιμο διακύβευμα, πρέπει να γίνει αντιληπτό, ότι δεν αφορά μόνο την Κυπριακή Δημοκρατία. Οι ενέργειες της Τουρκίας και η ενδεχόμενη ανοχή σε αυτές από τον όποιο τρίτο θα δημιουργήσουν τραγικό αρνητικό προηγούμενο με νομοτελειακή συνέπεια την κατάφωρη παραβίαση των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου και ειδικότερα του Δικαίου της Θάλασσας, συμβατικού ή εθιμικού.

Εμείς έχουμε στην πράξη στείλει τα μηνύματα των προθέσεών μας. Και αυτά δεν είναι άλλα από την επιδίωξη αποτελεσματικών, θεμελιακών και ειλικρινών συνεργασιών. Αμάχητα τεκμήρια αυτής μας της προσπάθειας και εξωστρεφούς εξωτερικής μας πολιτικής αποτελούν οι συνεργασίες με όλες τις χώρες της περιοχής κι όχι μόνο. Πολύ δε περισσότερο η παραγωγική και ουσιαστική, κι όχι μονοθεματική, δράση και παρουσία της Κύπρου στα πολύ σημαντικά υπό εκκρεμότητα αλλά και υπό διαμόρφωση ζητήματα που ταλανίζουν, προβληματίζουν και απασχολούν την ΕΕ.

Ακόμη κι απέναντι σ’ αυτήν την ίδια την Τουρκία, η οποία από τον Ιούλιο του 1974 κατέχει παράνομα το 37% του νησιού ερχόμενη σε σύγκρουση με κάθε αρχή δικαίου αλλά κι αυτή της ίδιας της λογικής, η Κυπριακή Δημοκρατία εμπράκτως απέδειξε την καλή πίστη και πρόθεσή της, αφού ο υπουργός Εξωτερικών με δημόσια πρόσκλησή του την κάλεσε στο τραπέζι συνεννόησης για την επίτευξη συμφωνίας για την οριοθέτηση της ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας των δύο χωρών. Είμαστε ικανοποιημένοι από την αντίδραση και την υποστήριξη της οποίας τύχαμε τόσο από πλευράς ΕΕ όσο κι από την πλειονότητα των σημαντικότερων επί της διεθνούς σκακιέρας κρατών.

Αυτό όμως προφανώς δεν ήταν αρκετό ούτε και ικανό ώστε η προβλεπτά απρόβλεπτη κατά τ’ άλλα Τουρκία να συνειδητοποιήσει ότι η παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν μπορεί ούτε να κορυφωθεί ούτε να συνεχιστεί.

Ως και πιο πάνω ανέφερα αυτό που σήμερα αφορά την Κυπριακή Δημοκρατία αύριο θα αφορά κάποιον άλλον. Πρέπει λοιπόν να βρεθεί ο τρόπος, η μέθοδος, οι αποφάσεις και οι συνέπειες εκείνες που θα επιφέρουν στην Τουρκία και συνεπακόλουθα στα φυσικά και νομικά πρόσωπα που εμπλέκονται στις παράνομες αυτές ενέργειες, τίμημα και κόστος αντίστοιχο αυτής της παράνομης δράσης. Η ΕΕ εδράζεται σε αρχές και αξίες που υπηρετούν την ειρήνη, την ασφάλεια και τη σταθερότητα αλλά παράλληλα και πολύ ουσιαστικά τη θεμελιώδη αρχή της αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών – μελών της. Θέλουμε να αισθανόμαστε σίγουροι και βέβαιοι για τη συλλογική αντίδραση των εταίρων μας.