Το ρέκβιεμ {LF}της ΔΗΜΑΡ

Μετά την υπουργοποίηση του Θανάση Θεοχαρόπουλου ήρθε η ώρα να κλείσει η χώρα τους λογαριασμούς της με αυτό που ονομάστηκε ανανεωτική Αριστερά – τον πολιτικό χώρο που προέκυψε μετά τη διάσπαση του ενιαίου ΚΚΕ, με αφορμή την αντίθεση ορισμένων παλαιών κομμουνιστών στη σοβιετική επέμβαση εναντίον της «Ανοιξης της Πράγας», το 1968.

Είναι αλήθεια ότι ο πολιτικός αυτός χώρος, σε μεγάλο βαθμό, είχε περιβληθεί το φωτοστέφανο μιας κάποιας, ας πούμε, πολιτικής ιερότητας. Μόνο σε δύο περιπτώσεις δικαιολογημένα: Οταν υποστήριξε την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, μια περίοδο κατά την οποία όλη η αντιπολίτευση φώναζε «όχι στην ΕΟΚ των μονοπωλίων». Κι όταν, το 1992, τάχθηκε υπέρ της Συνθήκης του Μάαστριχτ, ουσιαστικά δηλαδή της συνθήκης που οδήγησε στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Κατά τα άλλα, μάλλον υπερεκτιμήθηκε η πολιτική διορατικότητα του χώρου – ο οποίος, ως πολυσυλλεκτικός, απλώς είχε και ευτυχισμένες επιλογές.

Η αλήθεια είναι ότι όταν προέκυψε, το 2010, η ΔΗΜΑΡ, από ακραιφνείς ανανεωτές και ευρωπαϊστές (εκτιμούσαμε, τότε), που αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, πολλοί πίστεψαν ότι επιτέλους χώρισε η ήρα από το στάρι, ότι ο ανανεωτικός χώρος θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως κορμός γύρω από τον οποίο μπορούσαν να στοιχηθούν δυνάμεις με στόχο τη σωτηρία και τον ευρωπαϊκό εκσυγχρονισμό της Ελλάδας. Η πίστη αυτή διαψεύστηκε το 2012-13, στη διάρκεια της συγκυβέρνησης υπό τον Αντώνη Σαμαρά.

Τα κυβερνητικά στελέχη της ΔΗΜΑΡ φοβούνταν να τα βάλουν με τα μεταπολιτευτικά στερεότυπα. Και το υπό τον Φώτη Κουβέλη κόμμα, με πρόσχημα το «μαύρο» στην ΕΡΤ, η ΔΗΜΑΡ άφησε στη μέση κάτι που ουσιαστικά δεν πίστευε, για να αρχίσει το άγριο φλερτ του προέδρου με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Κουβέλης αισθανόταν πιο άνετα στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, επί των ημερών των οποίων υπουργοποιήθηκε – και κάπου εκεί, με την προσχώρησή του εκ νέου στον ΣΥΡΙΖΑ, η ΔΗΜΑΡ ετελεύτησε. Παρέμεινε, βεβαίως, η σφραγίδα των ρακών της δήθεν ανανέωσης – και χάρη σ’ αυτή βρέθηκε βουλευτής μέσω ΠΑΣΟΚ ο διάδοχος Κουβέλη, Θανάσης Θεοχαρόπουλος. Η δοτή έδρα ήταν ωραίο δόλωμα, χάρη σ’ αυτή βρήκε ο Τσίπρας υπουργείο στον Θεοχαρόπουλο.

Κάπως έτσι μπήκε η ταφόπλακα της ΔΗΜΑΡ, ουσιαστικά ενός μαγαζακίου στο όνομα της ιδεολογίας, και της λεγόμενης κομμουνιστικής ανανέωσης. Την είχαν ακολουθήσει πολλοί ιδεολόγοι. Αποδείχτηκαν (αποδειχτήκαμε) κορόιδα. Γι’ αυτό δεν έμεινε κανείς να θρηνήσει.